แนวทางการพัฒนาทุนมนุษย์ของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาทุนมนุษย์ของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม และ 2) สร้างรูปแบบการพัฒนาทุนมนุษย์ของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ โดยกลุ่มเป้าหมายประกอบด้วย ผู้บริหาร อาจารย์ และบุคลากรสายสนับสนุน รวมทั้งสิ้น 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ ใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา แล้วนำเสนอในเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาทุนมนุษย์ของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ได้แก่ 1.1) ขาดระบบติดตามและประเมินผลหลังการพัฒนาอย่างเป็นรูปธรรม ทำให้ไม่สามารถตรวจสอบผลลัพธ์และต่อยอดได้อย่างมีประสิทธิภาพ 1.2) หลักสูตรพัฒนาไม่สอดคล้องกับความต้องการของงานจริง เกิดช่องว่างระหว่างทักษะที่มีและทักษะที่ใช้ 1.3) การเปลี่ยนแปลงผู้บริหารและข้อจำกัดวาระการดำรงตำแหน่งส่งผลให้เกิดความไม่ต่อเนื่องด้านนโยบาย 1.4) การบริหารงานบุคคลขาดประสิทธิภาพและความคล่องตัว บุคลากรสายสนับสนุนไม่ได้รับความสำคัญเพียงพอ 1.5) ข้อจำกัดด้านงบประมาณและทรัพยากร ทำให้การพัฒนาไม่ทั่วถึง และ 1.6) การเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีและสภาพแวดล้อมการทำงาน ทำให้บุคลากรขาดโอกาสเข้าถึงการฝึกอบรมด้านเทคโนโลยีและเครื่องมือดิจิทัล จึงปรับตัวไม่ทันต่อการเปลี่ยนแปลง 2) รูปแบบการพัฒนาทุนมนุษย์ของบุคลากรสายสนับสนุน แบ่งเป็น 4 ด้าน ได้แก่ 2.1) ทุนทางปัญญา ส่งเสริมการเรียนรู้ผ่านการอบรม ศึกษาต่อ แลกเปลี่ยนเรียนรู้ พัฒนาทักษะดิจิทัลและนวัตกรรม จัดการความรู้ และสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ 2.2) ทุนทางสังคม ส่งเสริมเครือข่าย ความร่วมมือและความไว้วางใจใช้ทุนทางวัฒนธรรมและจิตอาสา และพัฒนาองค์ความรู้ด้านทุนทางสังคม 2.3) ทุนทางอารมณ์ เสริมสร้างความฉลาดทางอารมณ์ สภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อสุขภาวะ ความสัมพันธ์ที่ดี และทัศนคติเชิงบวก 2.4) ทุนทางความชำนาญ พัฒนาทักษะเฉพาะทาง ระบบพี่เลี้ยง การศึกษาต่อและรับรองความสามารถ และสนับสนุนการวิจัยและนวัตกรรม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
จีระ หงส์ลดารมภ์. (2549). ทุนมนุษย์: ความรู้ ฉลาด ทำงานเป็น และมีคุณธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์บางกอกโพสต์.
ธำรงศักดิ์ คงคาสวัสดิ์. (2551). การบริหารทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประไพทิพย์ ลือพงษ์. (2556). การพัฒนาทุนมนุษย์และศักยภาพองค์กร. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เพ็ญศรี ฉิรินัง. (2566). การขับเคลื่อนงานบริหารทรัพยากรมนุษย์สู่ดิจิทัล. วารสารบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 6(1), 45–56.
ภาวิน ศิริประภานุกูล. (2547). ทุนมนุษย์และการพัฒนาองค์การ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ภูริต เหล่าศิริถาวร และนราเศรษฐ์ ธนพัฒน์พูลเดช. (2565). การพัฒนาทุนมนุษย์สำหรับที่ปรึกษาทางด้านการเงิน. วารสารบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 5(2), 57–72.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). แผนพัฒนาการอุดมศึกษาของประเทศไทย พ.ศ. 2564–2570. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานการศึกษา: ยุทธศาสตร์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในระบบการอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุวรรณี คำมั่น และคณะ. (2555). การพัฒนาทุนมนุษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ภาษาอังกฤษ
Armstrong, M. (2014). Armstrong's handbook of human resource management practice (13th ed.). Kogan Page.
Becker, B. E., & Huselid, M. A. (2006). Strategic human resources management: Where do we go from here?. Journal of Management, 32(6), 898–925.
Becker, G. S. (1993). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education (3rd ed.). University of Chicago Press.
Garavan, T. N., Carbery, R., & Rock, A. (2012). Mapping talent development: Definition, scope and architecture. European Journal of Training and Development, 36(1), 5–24.
Gendron, B. (2004). Why emotional capital matters in education and in labor? Toward an optimal use of human capital and knowledge capital. Paris: OECD.
Goleman, D. (1995). Emotional intelligence: Why it can matter more than IQ. Bantam Books.
Kotter, J. P. (1996). Leading change. Harvard Business School Press.
Kretzmann, J. P., & McKnight, J. L. (1993). Building communities from the inside out: A path toward finding and mobilizing a community’s assets. ACTA Publications.
OECD. (2019). OECD learning compass 2030: A series of concept notes. OECD Publishing. Retrieved from https://www.oecd.org/education/2030-project/.
OECD. (2020). OECD digital economy outlook 2020. OECD Publishing.
OECD. (2021). OECD skills outlook 2021: Learning for life. OECD Publishing.
OECD. (2025). OECD skills-first framework: Redefining human capital in the future of work. OECD Publishing.
Pereira, D., Costa, P., & Gonçalves, R. (2025). Human capital development in higher education institutions: Supporting academic and administrative staff competencies. International Journal of Educational Development, 99, 102876.
Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster.
Putnam, R. D. (2020). The upswing: How America came together a century ago and how we can do it again. Simon & Schuster.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday.
World Bank. (2020). World development report 2020: Trading for development in the age of global value chains. World Bank.
World Bank. (2023). World development report 2023: Migrants, refugees, and societies. World Bank.
