การเปรียบเทียบระดับความคิดเห็นต่อรูปแบบการสื่อสารของผู้บริหารและผลการปฏิบัติงานของตัวแทน: กรณีศึกษา บริษัท ไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์หลัก 2 ประการ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นของตัวแทนต่อรูปแบบการสื่อสารของผู้บริหาร และ 2) เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นของตัวแทนต่อผลการปฏิบัติงาน การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยมีกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ตัวแทนขายประกันชีวิตและผู้บริหารฝ่ายขายของบริษัท ไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) จำนวน 400 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล มีค่าดัชนีความสอดคล้องของเนื้อหา (IOC) เท่ากับ 0.777 การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ประกอบไปด้วย ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการสื่อสารของผู้บริหารโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยองค์ประกอบที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ การสื่อสารเชิงสนับสนุน รองลงมาคือ การสื่อสารแบบสองทาง การสื่อสารเชิงสร้างแรงจูงใจ และการสื่อสารเชิงกลยุทธ์ ตามลำดับ ขณะที่ผลการปฏิบัติงานของตัวแทนโดยรวมอยู่ในระดับปานกลางเช่นกัน โดยเฉพาะในมิติของยอดขายมีระดับสูงกว่าความพึงพอใจในการทำงานและการรักษาตัวแทน ข้อค้นพบเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงแนวโน้มการรับรู้บทบาทของผู้บริหารในการสื่อสารที่อาจนำไปสู่การปรับปรุงแนวทางการบริหารเพื่อยกระดับผลการดำเนินงานของตัวแทนในระยะยาว
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2560). วิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐวุฒิ บุญบำรุง. (2564). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
ธัญญลักษณ์ สุรัตน์. (2565). รูปแบบการสื่อสารภายในองค์กรเอกชนกับความพึงพอใจในการทำงานของพนักงานบริการ. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล.
พงศ์ศักดิ์ สิทธิวงศ์ และวลี นราธิป. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานของตัวแทนประกันชีวิตในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารบริหารธุรกิจสมัยใหม่, 9(3), 92–107.
พัชรินทร์ แซ่ตั้ง. (2566). ความคาดหวังของพนักงาน Generation Z ต่อการสื่อสารของผู้บริหาร. วารสารการบริหารธุรกิจ, 12(1), 85–102.
รุ่งทิวา ศิวะชาญ และคณะ. (2566). การวิเคราะห์ผลการดำเนินงานของตัวแทนขายตรงแบบหลายชั้น. วารสารการตลาดยุคใหม่, 8(2), 45–59.
อัพมนทิรา มณีวงศ์ และมานะชัย กิตติพงศ์. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการสื่อสารแบบสองทางกับความพึงพอใจในการทำงานของพนักงานในธุรกิจบริการ. วารสารวิจัยทางการบริหารธุรกิจ, 15(2), 45–60.
ภาษาอังกฤษ
Babbie, E. R. (2016). The Practice of Social Research (14th ed.). Cengage Learning.
Best, J., & Kahn, J. V. (1993). Research in Education (7th ed.). Boston: Allyn and Bacon.
Cornelis, T. (2023). The impact of leader communication style on team outcomes. Journal of Leadership Studies, 17(1), 88–103.
Eva, S., Afroze, T., & Sarker, M. A. R. (2024). Supervisor support and employee satisfaction in frontline service jobs. International Journal of Human Resource Studies, 14(1), 45–63.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. In Reading in Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement (pp. 90-95). New York: Wiley & Son.
Marhaningsih, S., Yusrina, A., & Anisa, N. (2025). Communication pattern and sales agent performance in decentralized business models. Asian Journal of Communication Research, 17(1), 101–119.
Miller, K. (2021). Organizational communication: Approaches and processes (8th ed.). Boston, MA: Cengage Learning.
Musheke, M. M., & Phiri, J. (2021). The effects of effective communication on organizational performance based on systems theory. Open Journal of Business and Management, 9(1), 659–671.
Rajhans, K. (2021). Effective communication management: A key to stakeholder relationship management in project-based organizations. IUP Journal of Soft Skills, 15(2), 7–20.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1997). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49-60.
Shockley-Zalabak, P. (2020). Fundamentals of organizational communication (10th ed.). New York: Pearson.
St. Pierre, M. (2025). Feedback-driven leadership: Two-way communication in agile organizations. Organizational Dynamics, 54(2), 115–129.
Sultan, A. (2024). Strategic internal communication in the digital era. Journal of Organizational Excellence, 43(1), 22–35.
