“ญัฮกุร” ชุมชนมอญโบราณ บ้านวังอ้ายโพธิ์ ตำบลบ้านไร่ อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ

ผู้แต่ง

  • กิติศักดิ์ จันทร์ขามป้อม
  • กุลวดี จอกนาค

คำสำคัญ:

ญัฮกุร,, , มอญโบราณ, บ้านวังอ้ายโพธิ์

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาและสภาพปัจจุบัน“ญัฮกุร” ชุมชนมอญโบราณ บ้านวังอ้ายโพธิ์ ตำบลบ้านไร่ อำเภอเทพสถิต  จังหวัดชัยภูมิ โดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการเก็บรวบรวมข้อมูลเอกสารและข้อมูลภาคสนามในพื้นที่บ้านวังอ้ายโพธิ์ ตำบลบ้านไร่ อำเภอเทพสถิต  จังหวัดชัยภูมิ กลุ่มเป้าหมายได้แก่ ชาวบ้าน 5 คน ในพื้นที่บ้านวังอ้ายโพธิ์ ตำบ้านไร่ อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ นักวิชาการท้องถิ่น เป็นข้าราชการครู 2คน ปราชญ์ท้องถิ่น 1คน  ในพื้นที่ตำบลบ้านไร่ อำเภอเทพสถิต  จังหวัดชัยภูมิ โดยใช้เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสำรวจ แบบสังเกต และแบบสัมภาษณ์ แล้วรวบรวมนำมาวิเคราะห์ข้อมูลตามบริบทโดยใช้ทฤษฎีโครงสร้างหน้าที่นิยมแล้วนำเสนอผลการวิจัยโดยใช้วิธีพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า

           “ญัฮกุร” ชุมชนมอญโบราณ บ้านวังอ้ายโพธิ์ ตำบลบ้านไร่ อำเภอเทพสถิต  จังหวัดชัยภูมิมีประวัติความเป็นมาก่อนช่วงการตั้งชุมชนและตั้งชุนชนพบว่า “ญัฮกุร” ชุมชนมอญโบราณบ้านวังอ้ายโพธิ์ ตำบลบ้านไร่ อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ มีประวัติความเป็นมาก่อนการตั้งถิ่นฐานอย่างเป็นทางการ เดิมชาวบ้านวังอ้ายโพธิ์มีบรรพบุรุษที่ใช้ภาษาตระกูลมอญโบราณ อาศัยอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม และมักย้ายถิ่นฐานอยู่เสมอ โดยพื้นที่ตั้งชุมชนดั้งเดิมอยู่บริเวณเทือกเขาพังเหยและเทือกเขาเพชรบูรณ์ ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ในสามจังหวัด ได้แก่ เพชรบูรณ์ นครราชสีมา และชัยภูมิ ชาวญัฮกุรมีวิถีชีวิตผูกพันกับธรรมชาติ ประกอบอาชีพล่าสัตว์ หาของป่า และทำไร่แบบดั้งเดิม คำว่า “ญัฮกุร” หมายถึง “คนภูเขา” สะท้อนลักษณะการตั้งถิ่นฐานบนพื้นที่สูง ชาวบ้านในละแวกจึงเรียกว่า “ชาวบน” หรือ “คนดง”ปัจจุบัน ชุมชนบ้านวังอ้ายโพธิ์มีรูปแบบการดำรงชีวิตคล้ายชุมชนทั่วไป แต่ยังคงรักษาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นไว้บางส่วน เช่น การใช้ภาษามอญโบราณ เครื่องมือเครื่องใช้แบบพื้นถิ่น การแต่งกาย และประเพณีความเชื่อดั้งเดิม ทั้งนี้ ชุมชนได้ปรับตัวให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมและวิถีชีวิตร่วมสมัยในปัจจุบัน

เอกสารอ้างอิง

จำนง อภิวัฒนสิทธิ์. (2540). สังคมวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักอธิการบดี.

บรรพต วีรรสัย. (2520).บรรพต วีรรสัย. (2520). สังคมมานุษยวิทยา. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.

สัมภาษณ์ ป้อม จันทร์พิมพ์.(2568). ชาวบ้าน บ้านวังอ้ายโพธิ์ ตำบลบ้านไร่ อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ .

สัมภาษณ์, 2 พฤศจิกายน.

สัมภาษณ์ พนม จิตร์จำนง. (2568). รองสภาวัฒนธรรมอำเทพสถิต อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ .

สัมภาษณ์, 2 พฤศจิกายน.

พิพัฒน์ กะแจะจันทร์และคณะ(2557).จาก มะนิ่ฮ ญัฮกุร (ชาวญัฮกุร) สู่การเป็นมอญทวารวดี และกระบวนการความรู้สู่ชุมชนบ้านไร่ วารสารอารยธรรมศึกษาโขง-สาระวิน, 5(1), 78-87

ศิริชัย เกื้อกูล และคณะ. (2563). การอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่นไทย – มอญ จังหวัดปทุมธานี วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 11(1), 111-123

สมศักดิ์ ศรีสันติสุข. (2552). การศึกษาสังคมและวัฒนธรรมแนวความคิดวิธีวิทยาและทฤษฎี.พิมพ์ครั้งที่ 2.

ขอนแก่น: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สายัณต์ ไพรชาญจิตร์.(2550). การจัดการทรัพยากรทางโบราณคดีในงานพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 3.

กรุงเทพฯ:โครงการหนังสือโบราณคดีชุมชน มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.

สุดา ภิรมญ์แก้ว. (2541). เบิ่งสังคมและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สุวิไล เปรมศรีรัตน์และคณะ. (2549). ญัฮกุร มอญโบราณแห่งเทพสถิต. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์

จำกัด.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

28-12-2025

รูปแบบการอ้างอิง

จันทร์ขามป้อม ก., & จอกนาค ก. . (2025). “ญัฮกุร” ชุมชนมอญโบราณ บ้านวังอ้ายโพธิ์ ตำบลบ้านไร่ อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ . วารสารเมธีวิจัย Savant Journal of Social Sciences, 2(6), 71–85. สืบค้น จาก https://so16.tci-thaijo.org/index.php/SJ_SS/article/view/2617

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย