วารสารเมธีวิจัย Savant Journal of Social Sciences

อิทธิพลของรูปแบบอารมณ์ขันต่อความสามารถทางการเจรจาของนักศึกษาสาขาการจัดการ

2026-06-21T01:01:44+07:00

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับรูปแบบอารมณ์ขันและความสามารถทางการเจรจา 2)เปรียบเทียบรูปแบบอารมณ์ขันจำแนกตามเพศ 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบอารมณ์ขันกับความสามารถทางการเจรจา และ 4) ศึกษาอิทธิพลของรูปแบบอารมณ์ขันที่มีต่อความสามารถทางการเจรจาของนักศึกษาสาขาการจัดการ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาสาขาการจัดการ จำนวน 185 คน จากประชากรทั้งหมด 333 คน เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถามออนไลน์ ประกอบด้วยแบบวัดรูปแบบอารมณ์ขัน จำนวน 32 ข้อ และแบบวัดความสามารถทางการเจรจา จำนวน 16 ข้อ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา Welch’s t-test สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า นักศึกษามีอารมณ์ขันเพื่อสร้างความสัมพันธ์สูงที่สุด และมีความสามารถด้านการเตรียมความพร้อมในการเจรจาสูงที่สุด เมื่อเปรียบเทียบตามเพศ พบว่าเพศชายมีอารมณ์ขันเชิงก้าวร้าว (t = 2.657, p = .009) และอารมณ์ขันแบบลดคุณค่าตนเอง (t = 2.512, p = .014) สูงกว่าเพศหญิงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์พบว่า อารมณ์ขันเพื่อเสริมสร้างตนเองมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับความสามารถทางการเจรจา (r = .315, p < .001) ขณะที่อารมณ์ขันเชิงก้าวร้าวมีความสัมพันธ์เชิงลบ (r = −.171, p = .020) ผลการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณพบว่าแบบจำลองมีนัยสำคัญทางสถิติ (R² = .136, F(4,180) = 7.10, p < .001) โดยอารมณ์ขันเพื่อเสริมสร้างตนเองมีอิทธิพลเชิงบวกต่อความสามารถทางการเจรจา (B = 0.300, p < .001) ส่วนอารมณ์ขันเชิงก้าวร้าวมีอิทธิพลเชิงลบ (B = −0.155, p = .046) ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าอารมณ์ขันไม่ได้ส่งผลต่อความสามารถทางการเจรจาในลักษณะเดียวกันทุกประเภท แต่ขึ้นอยู่กับรูปแบบของอารมณ์ขันที่บุคคลเลือกใช้

การพัฒนานวัตกรรมการนิเทศภายในสถานศึกษาในจังหวัดชัยภูมิ โดยใช้กระบวนการ PDCA ร่วมกับ PLC Model เพื่อขับเคลื่อนหลักสูตรประวัติศาสตร์ท้องถิ่นนครชัยบุรินทร์ สู่การพัฒนาพลเมืองดีในศตวรรษที่ 21

2026-07-19T13:37:51+07:00

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาและประเมินคุณภาพนวัตกรรมการนิเทศภายในสถานศึกษาโดยประยุกต์ใช้กระบวนการ PDCA ร่วมกับ PLC Modelเพื่อขับเคลื่อนหลักสูตรประวัติศาสตร์ท้องถิ่นนครชัยบุรินทร์ในจังหวัดชัยภูมิ 2) ศึกษาผลของการขับเคลื่อนหลักสูตรที่มีต่อคุณลักษณะพลเมืองดี 4 ด้าน และ 3) ประเมินตัวบ่งชี้การเป็นพลเมืองดีในศตวรรษที่ 21 การวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา 4 ระยะ กลุ่มเป้าหมายประกอบด้วยสถานศึกษา 8 แห่ง ผู้บริหาร 20 คน ครู 60 คน ศึกษานิเทศก์ 5 คน และนักเรียน 600 คน เครื่องมือผ่านการประเมินจากผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน มีค่าดัชนีความสอดคล้อง 0.80-1.00 และค่าความเชื่อมั่นของแบบประเมินคุณลักษณะพลเมืองดีและแบบประเมินตัวบ่งชี้พลเมืองดีเท่ากับ 0.91 และ 0.89 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที แบบกลุ่มสัมพันธ์ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) นวัตกรรมประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ มีผลการประเมินในภาพรวมเฉลี่ย 4.66 (S.D. = 0.33) อยู่ในระดับมากที่สุด 2) คุณลักษณะพลเมืองดีทั้ง 4 ด้านหลังการขับเคลื่อนหลักสูตรสูงกว่าก่อนการขับเคลื่อนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) ตัวบ่งชี้การเป็นพลเมืองดีในศตวรรษที่ 21 ทั้ง 10 องค์ประกอบมีค่าเฉลี่ยรวม 4.36 อยู่ในระดับดีมาก แสดงให้เห็นว่าการบูรณาการ PDCA กับ PLC สามารถยกระดับคุณภาพการนิเทศภายในและพัฒนาคุณลักษณะพลเมืองดีในศตวรรษที่ 21 ได้อย่างเป็นรูปธรรม

กระบวนการหนุนนำครูสู่การเป็นผู้อำนวยการเรียนรู้ผ่านกระบวนการ จัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) ของบุคลากรทางการศึกษาจังหวัดชัยภูมิ

2026-08-13T10:14:39+07:00

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพและความต้องการจำเป็นในการหนุนนำครูสู่การเป็นผู้อำนวยการเรียนรู้ผ่านการจัดการเรียนรู้เชิงรุก 2) พัฒนากระบวนการหนุนนำครูสู่การเป็นผู้อำนวยการเรียนรู้ของบุคลากรทางการศึกษาจังหวัดชัยภูมิ และ 3) เพื่อประเมินผลสัมฤทธิ์ของการใช้กระบวนการหนุนนำครูสู่การเป็นผู้อำนวยการเรียนรู้ผ่านกระบวนการจัดการเรียนรู้เชิงรุกที่พัฒนาขึ้น กลุ่มเป้าหมายคัดเลือกแบบเจาะจง ประกอบด้วยบุคลากรทางการศึกษาโรงเรียนเจียงทองพิทยาคม 9 คน และครูผู้รับการหนุนนำ 15 คน รวม 24 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบศึกษาสภาพและความต้องการจำเป็น แบบประเมินความเหมาะสมของกระบวนการ แบบประเมินสมรรถนะ แบบประเมินแผนการจัดการเรียนรู้ แบบบันทึกการสะท้อนคิด และแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1) ครูมีช่องว่างระหว่างความรู้เชิงทฤษฎีกับการนำไปใช้จริง และต้องการตัวอย่าง เครื่องมือสนับสนุน และระบบพี่เลี้ยงที่ให้คำปรึกษา ติดตาม และให้ข้อมูลย้อนกลับอย่างต่อเนื่อง 2) กระบวนการหนุนนำประกอบด้วย 6 ขั้นตอน ได้แก่ (1) สร้างความเข้าใจร่วมด้วยการฟังอย่างลึกซึ้ง (2) วิเคราะห์ผู้เรียนรายบุคคลโดยคำนึงถึงรูปแบบการเรียนรู้ (3) ร่วมออกแบบการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้ AI สนับสนุนตามความเหมาะสม (4) ปฏิบัติจริงในชั้นเรียน (5) สังเกตการสอนแบบกัลยาณมิตรโดยทีมผู้หนุนนำตามความเชี่ยวชาญ 5 ด้าน และ (6) สะท้อนคิดและให้ข้อมูลย้อนกลับเพื่อพัฒนาการจัดการเรียนรู้ โดยกระบวนการมีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด และ 3) ครูมีสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกในระดับมาก (M = 4.41, S.D. = 0.47) แผนการจัดการเรียนรู้มีคุณภาพในระดับดี (M = 4.49, S.D. = 0.44) สามารถสะท้อนคิด วิเคราะห์ปัญหา และกำหนดแนวทางพัฒนาการจัดการเรียนรู้ได้ชัดเจนขึ้น และมีความพึงพอใจในระดับมากที่สุด (M = 4.60, S.D. = 0.41) แสดงให้เห็นว่ากระบวนการหนุนนำช่วยเชื่อมโยงความรู้สู่การออกแบบ การปฏิบัติ และการพัฒนาการจัดการเรียนรู้อย่างเป็นระบบ

การเปรียบเทียบผลการประเมินความสามารถทางการฟังภาษาอังกฤษระหว่างการทดสอบแบบดั้งเดิม กับแบบออนไลน์ของนักศึกษาวิชาเอกภาษาอังกฤษชั้นปีที่ 2 คณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ

2026-06-12T08:50:07+07:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลการประเมินความสามารถทางการฟังภาษาอังกฤษระหว่างการทดสอบแบบดั้งเดิมกับแบบออนไลน์กับเกณฑ์ร้อยละ 70 ของนักศึกษาวิชาเอกภาษาอังกฤษชั้นปีที่ 2 2) ศึกษาความความความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อรูปแบบการประเมินทั้งสองประเภท และ 3) ศึกษาพฤติกรรมของผู้นักศึกษาขณะรับการประเมิน มีรูปแบบการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มเป้าหมาย คือ นักศึกษาวิชาเอกภาษาอังกฤษชั้นปีที่ 2 คณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 43 คน โดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัย คือ แบบทดสอบดั้งเดิมกับออนไลน์ แบบสอบถามความพึงพอใจและแบบสังเกตพฤติกรรม สถิติที่ใช้ คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัย

ผลการเปรียบเทียบการประเมินความสามารถทางการฟังภาษาอังกฤษจากการทดสอบแบบดั้งเดิม พบว่า นักศึกษามีคะแนนเฉลี่ยร้อยละ 67.52 ต่ำกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 ที่กำหนดไว้ ขณะที่การทดสอบแบบออนไลน์ นักศึกษามีคะแนนเฉลี่ยร้อยละ 75.33 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ โดยนักศึกษามีคะแนนเฉลี่ยจากการทดสอบแบบออนไลน์สูงกว่าแบบดั้งเดิมเฉลี่ย 2.34 คะแนน
ผลการศึกษาความพึงพอใจ พบว่า นักศึกษามีความพึงพอใจต่อรูปแบบออนไลน์ในระดับมาก (= 4.50) ซึ่งสูงกว่ารูปแบบดั้งเดิมที่อยู่ในระดับมาก (= 4.02)
ผลการสังเกตพฤติกรรมขณะรับการประเมินระหว่างการทดสอบแบบดั้งเดิม พบว่า พฤติกรรมโดดเด่นในห้องสอบ คือ นักศึกษาความตั้งใจและมีสมาธิ มีกลวิธีการตอบสนองขณะฟัง มีการควบคุมพฤติกรรมด้านมารยาทและสภาวะทางอารมณ์ ขณะที่พฤติกรรมระหว่างการทดสอบแบบออนไลน์ พบว่า พฤติกรรมโด่ดเด่นที่นักศึกษาแสดงออก คือ มีความตั้งใจและมีสมาธิ ไม่แสดงพฤติกรรมการเสียมารยาทขณะทดสอบมีพฤติกรรมการตอบสนองขณะฟังด้วยภาษากายที่ดี

การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นเรื่อง "มรดกทางวัฒนธรรมไทโย้ย" เพื่อเสริมสร้างอัตลักษณ์ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3

2026-06-21T00:57:34+07:00

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและความต้องการในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่องมรดกทางวัฒนธรรมไทโย้ย 2) พัฒนาและหาประสิทธิภาพของหลักสูตรให้เป็นไปตามเกณฑ์ 70/70 และ 3) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ก่อนและหลังการใช้หลักสูตร กลุ่มตัวอย่างแบ่งเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะศึกษาความต้องการ ซึ่งประกอบด้วยผู้บริหารสถานศึกษา ครู และปราชญ์ชาวบ้าน จำนวน 23 คน คัดเลือกแบบเจาะจง และระยะทดลองใช้หลักสูตร ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนบ้านอากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร จำนวน 26 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสัมภาษณ์ แบบประเมินความเหมาะสมของหลักสูตร แผนการจัดการเรียนรู้ และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มตัวอย่างสัมพันธ์กัน (Paired Samples t-test) ผลการวิจัยพบว่า

สภาพปัจจุบันสะท้อนความจำเป็นในการบูรณาการองค์ความรู้ท้องถิ่นเข้าสู่การจัดการศึกษา โดยครอบคลุม 5 สาระสำคัญ ได้แก่ ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น วิถีชีวิตและอาหาร ภูมิปัญญาการแต่งกาย ภาษาและวรรณกรรม และประเพณีวัฒนธรรม
หลักสูตรที่พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้องเชิงโครงสร้างระหว่างองค์ประกอบหลักสูตรกับวัตถุประสงค์ (Curriculum-Objective Congruence) อยู่ในระดับสูงมาก (IOC = 0.89) และมีประสิทธิภาพ 80.44/76.80 สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนดไว้ (70/70)
ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน (M = 23.04) สูงกว่าก่อนเรียน (M = 13.85) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 15.28, p < .05)

ผลการวิจัยสรุปได้ว่า หลักสูตรท้องถิ่นเรื่องมรดกทางวัฒนธรรมไทโย้ยที่พัฒนาขึ้นมีคุณภาพและสามารถยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

นิเวศวิทยาแนวพุทธ: จากหลักธรรมสู่การปฏิบัติ ในการเผชิญหน้าวิกฤตการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

2026-08-30T08:37:46+07:00

วิกฤตการณ์การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศไม่ได้เป็นเพียงปรากฏการณ์ทางกายภาพ หากแต่เป็นภาพสะท้อนของวิกฤตทางจิตสำนึกที่มองการบริโภคเป็นเป้าหมายสูงสุดของความเจริญ มาตรการที่ดำเนินอยู่ในปัจจุบันจึงยังไม่เพียงพอ เพราะยังขาดมิติด้านกระบวนทัศน์ทางเศรษฐกิจและจิตใจของพลเมืองมารองรับ บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้เลนส์ “นิเวศวิทยาแนวพุทธ” อธิบายความเชื่อมโยงระหว่างระบบธรรมชาติกับพฤติกรรมมนุษย์ผ่านหลักปฏิจจสมุปบาท ผสานกับเศรษฐศาสตร์แนวพุทธที่วิพากษ์ตรรกะการเติบโตทางเศรษฐกิจแบบไร้ขอบเขต และหลักอุปาทานที่ชี้ว่าวิกฤตทางวัตถุคือภาพสะท้อนของความยึดติดภายใน บทความใช้วิธีวิเคราะห์และสังเคราะห์เอกสารวิชาการร่วมสมัย โดยแสดงให้เห็นว่าหลักปฏิจจสมุปบาท อธิบายมนุษย์ในฐานะส่วนหนึ่งของข่ายใยแห่งเหตุปัจจัยร่วมกับธรรมชาติ ไม่ใช่ผู้สังเกตการณ์ที่แยกขาดหรือผู้ปกครองที่อยู่เหนือกว่า เมื่อสืบสาวไปตามสายปฏิจจสมุปบาท จะพบว่าตัณหาสามมิติ คือกามตัณหา ภวตัณหา และวิภวตัณหา ผลักดันพฤติกรรมการบริโภคเกินขนาดและการเพิกเฉยต่อปัญหาสิ่งแวดล้อม โดยมีอวิชชาเป็นรากฐานของวงจรทั้งหมด บทความเสนอว่าการฝึกสติควบคู่กับความเข้าใจที่ถูกต้องต่อหลักสันโดษ อันหมายถึงความฉลาดในการบริโภคเพื่อคุณค่าที่แท้จริง ไม่ใช่ความเกียจคร้านหรือมักน้อยดังที่มักเข้าใจผิด เป็นเครื่องมือเชิงปฏิบัติที่จะเข้าไปแทรกแซงวงจรแห่งตัณหาได้ พร้อมทั้งนำเสนอโมเดลปฏิบัติ 5 ขั้น เป็นแนวทางฝึกฝนในชีวิตประจำวัน ดังปรากฏในกรณีศึกษาพิธีบวชป่าที่แสดงว่าหลักธรรมระดับปัจเจกสามารถขยายผลสู่บรรทัดฐานระดับชุมชนได้จริง

บทความนี้เสนอว่าทางออกของวิกฤตคือการปรับกระบวนทัศน์ทางเศรษฐกิจและจิตใจไปพร้อมกัน โดยการทบทวนนิยามความเจริญใหม่ จากปริมาณการบริโภคสู่คุณภาพของความเป็นอยู่ที่แท้จริง