การพัฒนานวัตกรรมสื่อนิทานและสื่อมัลติมีเดียที่ใช้แนวคิดสนามเชิงบวก ในการปรับพฤติกรรมนักเรียนระดับประถมศึกษา
คำสำคัญ:
สื่อนิทาน สื่อมัลติมีเดีย สนามเชิงบวก การปรับพฤติกรรม นักเรียนประถมศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการในการปรับพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ของนักเรียนระดับประถมศึกษาในโรงเรียนเครือข่าย TSQM–NRRU Network ในเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดนครราชสีมา และ 2) พัฒนานวัตกรรมสื่อนิทานและสื่อมัลติมีเดียที่ใช้แนวคิดสนามเชิงบวกในการปรับพฤติกรรมนักเรียนระดับประถมศึกษา กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนระดับประถมศึกษาในโรงเรียนเครือข่าย TSQM–NRRU Network เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสำรวจสภาพปัญหาและความต้องการในการปรับพฤติกรรม สื่อนิทานและสื่อมัลติมีเดียที่พัฒนาขึ้น และแบบประเมินพฤติกรรมของนักเรียน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการในการปรับพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ของนักเรียนระดับประถมศึกษาในโรงเรียนเครือข่าย TSQM–NRRU Network ในเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดนครราชสีมา พบว่า โรงเรียนมีความต้องการในการปรับพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ของนักเรียนใน 4 กลุ่มพฤติกรรมสำคัญ ได้แก่ พฤติกรรมก้าวร้าว/การกลั่นแกล้ง พฤติกรรมเสี่ยงด้านสิ่งเสพติด/การเลียนแบบเพื่อน พฤติกรรมขาดความรับผิดชอบ/การติดโซเชียล พฤติกรรมลักเล็กขโมยน้อย 2) ผลการพัฒนานวัตกรรมสื่อนิทานและสื่อมัลติมีเดียที่ใช้แนวคิดสนามเชิงบวกในการปรับพฤติกรรมนักเรียนระดับประถมศึกษา พบว่า นวัตกรรมสื่อที่พัฒนาขึ้นสามารถนำไปใช้ในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการปรับพฤติกรรมของนักเรียนได้อย่างเหมาะสม และเมื่อทดลองใช้กับนักเรียนระดับประถมศึกษา พบว่า นักเรียนมีคะแนนการปรับพฤติกรรมหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
จารุวรรณ วงษ์เกษกรณ์. (2567). การพัฒนากิจกรรมบทบาทสมมติเพื่อส่งเสริมทักษะทางสังคมของนักเรียนระดับ ประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์, 35(2), 45–60.
นวภัทร ณรงค์ศักดิ์, และ อารณีย์ วิวัฒนาภรณ์. (2565). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการกลั่นแกล้งในโรงเรียนของนักเรียนระดับประถมศึกษา. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 17(1), 89–102.
นุธิดา ทวีชีพ. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างการสนับสนุนจากครู บรรยากาศโรงเรียน และความผูกพันต่อโรงเรียนของนักเรียนประถมศึกษา. วารสารครุศาสตร์, 50(3), 120–134.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พัชราภรณ์ ศรีสุข, สมชาย กิตติคุณ, และ อรทัย วัฒนชัย. (2566). การใช้สื่อมัลติมีเดียเชิงโต้ตอบเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการเรียนรู้ของนักเรียนระดับประถมศึกษา. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา, 18(2), 55–70.
สุพัตรา พูลสวัสดิ์. (2566). การใช้สื่อนิทานเพื่อพัฒนาคุณธรรมและจริยธรรมของนักเรียนระดับประถมศึกษา. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 24(1), 73–88.
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Prentice-Hall.
Bruner, J. (1996). The culture of education. Harvard University Press.
Ebbinghaus, H. (1913). Memory: A contribution to experimental psychology. Teachers College, Columbia University.
Emmer, E. T., & Sabornie, E. J. (2015). Handbook of classroom management (2nd ed.). Routledge.
Fiorella, L., & Mayer, R. E. (2021). Learning as a generative activity: Eight learning strategies that promote understanding. New York: Cambridge University Press.
Gentile, D. A., Bender, P. K., & Anderson, C. A. (2022). Media influences on youth behavior and social development. Journal of Adolescent Research, 37(4), pp. 456–472.
Haven, K. (2007). Story proof: The science behind the startling power of story. Libraries Unlimited.
Isbell, R., Sobol, J., Lindauer, L., & Lowrance, A. (2004). The effects of storytelling and story reading on the oral language complexity and story comprehension of young children. Early Childhood Education Journal, 32(3), pp. 157–163.
Lewin, K. (1951). Field theory in social science: Selected theoretical papers. Harper & Row.
Mayer, R. E. (2009). Multimedia learning (2nd ed.). Cambridge University Press.
Moreno, R., & Mayer, R. (2007). Interactive multimodal learning environments. Educational Psychology Review, 19(3), 309–326.
OECD. (2019). PISA 2018 results (Volume III): What school life means for students’ lives. OECD
Publishing. https://doi.org/10.1787/acd78851-en
Simonsen, B., Fairbanks, S., Briesch, A., Myers, D., & Sugai, G. (2021). Evidence-based practices in classroom management: Considerations for research and practice. Education and Treatment of Children, 44(1), pp. 15–36.
Skinner, B. F. (1953). Science and human behavior. Macmillan.
UNESCO. (2021). School violence and bullying: Global status report. UNESCO Publishing.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. United Nations.
