FROM ROOTS TO LEARNING: PROBLEMS AND APPROACHES TO ORGANIZING LEARNING ACTIVITIES IN FOLKLORE EDUCATION WITHIN HIGHER EDUCATION
Keywords:
Folklore, Problems, Learning ActivitiesAbstract
ABSTRACT
This research aimed to (1) investigate problems in folklore education at the higher education level and (2) explore effective approaches for organizing folklore learning activities in universities. Data were collected through questionnaires administered to 49 fourth-year Thai language education students at Chiang Rai Rajabhat University during the 2025 academic year and semi-structured interviews with seven folklore instructors from various higher education institutions. Content analysis was employed to analyze the collected data.
The findings revealed that problems in folklore education could be categorized into six areas: insufficient foundational knowledge of folklore studies, difficulties in data classification and categorization, challenges in connecting field data with theoretical frameworks, limited competency in integrating folklore into Thai language pedagogy, inadequate experience in developing folklore-based learning materials, and challenges in the practical application of acquired knowledge in real teaching contexts.
The study identified seven key approaches for enhancing folklore education: (1) establishing systematic foundational knowledge through structured curriculum design, (2) promoting experiential learning through field work and community engagement, (3) incorporating diverse case studies from multiple cultural contexts, (4) fostering analytical and critical thinking skills, (5) developing competencies in folklore-based Thai language instruction, (6) integrating digital technology and multimedia in folklore presentation, and (7) strengthening students' communication and knowledge dissemination abilities. These findings contribute to improving folklore pedagogy and preparing future educators with comprehensive folklore teaching competencies.
References
กิ่งแก้ว อัตถากร. (2558). คติชนวิทยา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: ชุมนุม
สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จุฑามาส โหย่งไทย. (2561). การพัฒนาทักษะการคิดเชิงวิพากษ์กับศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารการศึกษา
มหาวิทยาลัยศิลปากร, 9(2), 344–356.
ฉัตร์นิพัฒน์ คำบ้านฝาย, พรสุดา อินทร์สาน, และสิระ สมนาม. (2566). แนวทางการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยฐาน
ชุมชน ด้วยการบูรณาการแหล่งเรียนรู้ทางคติชนท้องถิ่น เพื่อส่งเสริมสมรรถนะสำคัญของผู้เรียนในศตวรรษ
ที่ 21. Journal of Education Naresuan University, 25(2), 327–340.
ชวนพิศ สิริพันธนะ และสุเทพ อ่วมเจริญ. (2559). การพัฒนาโปรแกรมโดยใช้ชุมชนเป็นฐานในการเรียนรู้คติชน
วิทยาระดับอุดมศึกษา. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 8(1), 228–238.
ฐิติรดา เปรมปรี. (2564). คติชนวิทยาเบื้องต้นสำหรับครู. มหาสารคาม: ชัยมงคลปริ้นติ้ง.
ธิตินัดดา จินาจันทร์, อมรรัตน์ เฟื่องวรธรรม, และพงษ์พนา พงษ์โสภา. (2565). การสร้างสรรค์นิทานพื้นบ้านล้านนา
เพื่อนำเสนอใหม่ในยุคดิจิทัล. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 23(1), 31–43.
นัทธี เพชรบุรี, ชาสินี สำราญอินทร์, ฐานะมนตร์ กลิ่นจันทร์แดง, และบุญสมหญิง พลเมืองดี. (2567). การบูรณาการ
องค์ความรู้ด้านภาษาและเรื่องเล่าพื้นบ้านชาติพันธุ์ลาวเวียงสู่นวัตกรรมการเรียนรู้ของเยาวชนตำบลดอนคา
อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. Journal for Developing the Social and Community, 11(3), 35–50.
นิตยา วรรณกิตร์. (2563). พินิจคติและคนด้วยศาสตร์คติชนวิทยา. มหาสารคาม: อภิชาตการพิมพ์.
พจน์ศิรินทร์ ลิมปินันทน์. (2559). การพัฒนาแอนิเมชันนิทานพื้นบ้านในรูปแบบแอนดรอยด์แอพพลิเคชันเพื่อ
สืบทอดให้คนรุ่นหลังอย่างยั่งยืน. วารสารวิจัยเพื่อพัฒนาสังคมและชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม,
(2), 105–111.
ภิญโญ เวชโช. (2561). คติชนวิทยา. ศูนย์ส่งเสริมการทำผลงานวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
วรกร ธรรมภิบาลอุดม และคณะ. (2567). การพัฒนารูปแบบการสอนคติชนวิทยาโดยการประยุกต์ใช้ชุมชนเป็นฐาน
ร่วมกับการสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเองเพื่อพัฒนาความสามารถด้านความคิดรวบยอดและความตระหนักทางวัฒนธรรมสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 16(2), 345–363.
วรัญญา ไวบรรเทา. (2563). การจัดการเรียนรู้โดยใช้นิทานเพื่อพัฒนาทักษะการอ่านคำศัพท์ภาษาไทยของนักเรียน
ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรังสิต).
ศิราพร ณ ถลาง. (2563). ทฤษฎีคติชนวิทยา: วิธีวิทยาในการวิเคราะห์ตำนาน-นิทานพื้นบ้าน (พิมพ์ครั้งที่ 4).
สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภสุตา ศรีลำไย. (2560). การศึกษาพฤติกรรมและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่องวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น
ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบจิ๊กซอว์ (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อิศเรศ สุขชม, ธนรัชฏ์ ศิริสวัสดิ์, และศศิธร กาญจนสุวรรณ. (2566). ผลการสอนโดยใช้นิทานพื้นบ้านภาคกลางเป็น
สื่อร่วมกับเกมมิฟิเคชั่นที่มีต่อความสามารถในการอ่านจับใจความและการเขียนเชิงสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 21(1), 353–366.
Bascom, W. (1965). Four functions of folklore. In A. Dundes (Ed.), The study of folklore. Englewood
Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Ben-Amos, D. (1971). Toward a definition of folklore in context. Journal of American Folklore,
(331), 3–15.
Boswell, G. W. (1962). Fundamentals of folk literature. Indiana University Press.
Brunvand, J. H. (1968). The study of American folklore. New York, NY: W. W. Norton & Company.
Dundes, A. (2005). Folklore: Critical concepts in literary and cultural studies (Vols. 1–4).
Routledge.
Taylor, A. (1965). Folklore and the student of literature. In A. Dundes (Ed.), The study of folklore.
Prentice-Hall.
Thompson, S. (Ed.). (1953). Four symposia on folklore. Indiana University Press.
