ระบบนิเวศนวัตกรรมเพื่อส่งเสริมการเป็นนวัตกรของผู้เรียนระดับประถมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสมรรถนะการเป็นนวัตกรของผู้เรียนระดับประถมศึกษาและองค์ประกอบของระบบนิเวศนวัตกรรม (2) ออกแบบระบบนิเวศนวัตกรรมเพื่อส่งเสริมการเป็นนวัตกรของผู้เรียนระดับประถมศึกษา และ (3) ประเมินประสิทธิผลของระบบ โดยการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมดำเนินการ 3 ระยะ 5 วงจรปฏิบัติการ (PAOR) กลุ่มเป้าหมายคือ นักเรียนระดับประถมศึกษาปีที่ 4 – 6 จำนวน 52 คน และผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 16 คน เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัย ได้แก่ แบบตรวจสอบคุณภาพของระบบ (IOC = 0.91) แบบสัมภาษณ์ (IOC = 0.96) แบบสังเกตพฤติกรรม (IOC = 0.85) แนวคำถามสนทนากลุ่ม (IOC = 0.88) และแบบประเมินประสิทธิผล (IOC = 0.91) การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและตรวจสอบความน่าเชื่อถือแบบสามเส้า ส่วนข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์ ด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) สมรรถนะการเป็นนวัตกรของผู้เรียน ได้แก่ การสังเกต การตั้งคำถาม การมีปฏิสัมพันธ์ การทดลอง และการเชื่อมโยงความคิด องค์ประกอบระบบนิเวศนวัตกรรมประกอบด้วย (1) ผู้มีบทบาท (2) กิจกรรม และ (3) ผลลัพธ์ 4 มิติ 2) การออกแบบระบบนิเวศนวัตกรรมใช้การคิดเชิงออกแบบ 5 ขั้นตอน ได้แก่ ทำความเข้าใจ กำหนดโจทย์ ระดมแนวคิด สร้างต้นแบบ และทดสอบโดยผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย มีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่อง และ 3) การประเมินประสิทธิผลโดยประยุกต์ใช้รูปแบบ CIPP พบว่า ระบบนิเวศนวัตกรรมที่พัฒนาขึ้นส่งผลให้ผู้เรียนริเริ่มมีพัฒนาการสมรรถนะนวัตกร 5 ด้าน ครูมีพัฒนาการจัดการเรียนรู้เชิงรุก โรงเรียนมีระบบนิเวศนวัตกรรมเพื่อส่งเสริมการเป็นนวัตกร และชุมชนมีส่วนร่วมในการพัฒนาผู้เรียน ระบบนิเวศนวัตกรรมมีประสิทธิผลในระดับมาก (= 4.11, S.D. = 0.74)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารครุศาตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
เอกสารอ้างอิง
Dyer, J., Gregersen, H., & Christensen, C. (2011). The Innovator’s DNA: Mastering the five skills of disruptive innovators. Harvard Business Press.
Education Innovation Zone Administrative Office. (2019, July 18). Educational innovation area: A sandbox for transforming the nation’s education system. Education Sandbox. https://www.edusandbox.com/video-educationalinnovation/ (in Thai)
Granstrand, O., & Holgersson, M. (2020). Innovation ecosystems: A conceptual review and a new definition. Technovation, 90–91, 102098. https://doi.org/10.1016/j.technovation.2019.102098
Lin, W. T. (2021). Design thinking as an educational innovation way: A case study of design for change Taiwan (DFC Taiwan). In S. Jackowicz, & I. Sahin (Eds.), Proceedings of IHSES 2021-- International Conference on Humanities, Social and Education Sciences. (pp. 333-348), New York, USA. ISTES Organization.
Office of the Education Council. (2019). National education standards B.E. 2561 (2018). Ministry of Education. (in Thai)
Office of the Education Council. (2022). Learning ecosystem framework for 21st century education in Thailand. Bangkok, Thailand: Ministry of Education. (in Thai)
Panich, V. (2019). Dialogic teaching for active learning. Prigwhan Graphic Co., Ltd. (in Thai)
Patjan, S., & Sananuamengthaisong, A. (2025). Assessing teacher-researcher development in Thailand’s deaf education: A cipp model approach. Journal of Education and Learning, 14(6), 333. https://doi.org/10.5539/jel.v14n6p333
Thailand Creative & Design Center. (2017). Design thinking: Learning by doing. http://resource.tcdc.or.th/ebook/Design.Thingking.Learning.by.Doing.pdf (in Thai)
World Economic Forum. (2020, October 20). The future of jobs report 2020. Geneva, Switzerland: World Economic Forum. https://www.weforum.org/publications/the-future-of-jobs-report-2020/
