การจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐานร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ เพื่อพัฒนาทักษะความแวดไวทางวัฒนธรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบทักษะความแวดไวทางวัฒนธรรม ก่อนและหลังเรียนโดยการจัดการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐานและการเรียนรู้แบบร่วมมือ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตพัทลุง ที่ลงทะเบียนในรายวิชาพหุภาษาเพื่อการเรียนรู้ ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 32 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 3 แผน จำนวน 12 ชั่วโมง 2) แบบวัดความแวดไวทางวัฒนธรรม จำนวน 1 ฉบับ สถิติในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย () ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และการทดสอบค่าที (t-test dependent) ผลการวิจัยพบว่า ทักษะความแวดไวทางวัฒนธรรมหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐานร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือสูงกว่าก่อนการจัดการเรียนรู้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารครุศาตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
เอกสารอ้างอิง
Boonyasaranai, P. (2013). The Politics on Languages in Thai Society. Journal of Social Sciences, Chiang Mai University, 25(2), 109–135. retrieved from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jss/article/view/172922 (in Thai)
Byrne, D. (1991). Teaching Writing Skills (5th ed.). Cambridge: Cambridge University Press.
Campbell, C. (1998). Teaching Second-Language Writing: Interacting with Text. Boston: Heinle & Heinle.
Chen, G. M., & Starosta, W. J. (2000). The development and validation of the intercultural sensitivity scale. Human Communication, 3(1), 1-15. retrieved from https://digitalcommons.uri.edu/com_facpubs/36
Fritz, W., Graf, A., Hentze, J., Möllenberg, A., & Chen, G. H. (2005). “An examination of Chen and Starosta's model of intercultural sensitivity in Germany and United States.” Intercultural Communication Studies, 14(1), 53-65. https://digitalcommons.uri.edu/com_facpubs/24/
Johnson, D.W., and Johnson R. T. (1987). Learning Together & Alone (2nd ed.). USA.: Prentice Hall International Editions.
Kaemanee, T. (2024). Teaching Science: Knowledge for Organizing Effective Learning Processes (27 nd ed.). Bangkok: Chulalongkorn University Press. (in Thai)
Kokotsaki, D., Menzies, V., & Wiggins, A. (2016). Project-based learning: A review of the literature. Improving Schools, 19(3), 267-277. https://doi.org/10.1177/1365480216659733
Nuktong, P. (2018). Development of language teaching models based on sociolinguistic theory and experiential learning approaches to enhance cultural sensitivity of secondary school students. (Doctoral dissertation). Bangkok: Chulalongkorn University. (in Thai)
Sudrung, J. (2004). A development of the project-based process curriculum to enhance English language skills for upper secondary school students. (Doctoral dissertation). Bangkok: Chulalongkorn University. (in Thai)
