การพัฒนาสมรรถนะการเขียนเพื่อการสื่อสารของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย โดยเน้นภาระงาน
คำสำคัญ:
สมรรถนะการเขียน, การเขียนเพื่อการสื่อสาร, เน้นภาระงานบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบสมรรถนะการเขียนเพื่อการสื่อสารของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้โดยเน้นภาระงาน และ 2) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยเน้นภาระงาน เป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้นแบบกลุ่มเดียววัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยเน้นภาระงาน จำนวน 10 แผน ค่าความเหมาะสมเท่ากับ 4.38 อยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุด 2) แบบทดสอบสมรรถนะการเขียนเพื่อการสื่อสารเป็นแบบปรนัย จำนวน 20 ข้อ มีค่าความยากง่ายระหว่าง 0.25 - 0.75 และค่าอำนาจจำแนก ระหว่าง 0.25 - 1.00 ค่าความเชื่อมั่นมีค่าเท่ากับ 0.97 แบบอัตนัย จำนวน 2 ข้อ มีค่าความยากง่ายระหว่าง 0.47 - 0.55 และค่าอำนาจจำแนก 0.37 - 0.74 ค่าความเชื่อมั่นมีค่าเท่ากับ 0.87 และ 3) แบบสอบถามความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยเน้นภาระงานการประเมินอยู่ที่ 0.80 – 1.00 มีค่าความเชื่อมั่นอยู่ที่ 0.83 การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการเป็นระยะเวลา 5 สัปดาห์ รวม 12 ชั่วโมง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าร้อยละ และการทดสอบค่าทีแบบไม่อิสระต่อกัน
ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยสมรรถนะการเขียนเพื่อการสื่อสารหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 โดยคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนเท่ากับ 19.33 และหลังเรียนเท่ากับ 41.73 และ 2) นักเรียนมีความคิดเห็นต่อการจัดการเรียนรู้โดยเน้นภาระงานโดยรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.43 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.05
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ณัฐกิตติ์ นาทา. (2559). การพัฒนาหลักสูตรการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูเพื่อเสริมทักษะการอ่านเชิงวิเคราะห์ของนักเรียน โดยใช้การเรียนรู้เน้นภาระงานและการโค้ช (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน). บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พัทธนันท์ ศรวิชัย. (2555). ผลของสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้บนเครือข่ายตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ที่ส่งเสริมการคิดเชิงสังเคราะห์ เรื่อง การเขียนเพื่อการสื่อสารสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
มยุรีย์ สโมสร. (2549). การพัฒนาชุดการสอนแบบอิงประสบการณ์ กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย เรื่อง การเขียนเพื่อการสื่อสาร สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 3 (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วรางคณา ศรีบุญเพ็ง. (2565). การพัฒนาความสามารถด้านการเขียนภาษาไทยโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบเน้นภาระงานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารศึกษาศาสตร์, 14(2), 45–58.
วัชรีญา วงษ์สุวรรณ. (2562). การจัดการเรียนรู้ด้านการเขียนแสดงความคิดเห็นแบบเน้นภาระงาน เพื่อพัฒนาทักษะการเขียนภาษาไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สรณบดินทร์ ประสารทรัพย์. (2559). การพัฒนารูปแบบการสอนแบบเน้นภาระงานร่วมกับการเรียนรู้แบบร่วมมือ เพื่อเสริมสร้างทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเชิงวิเคราะห์และทักษะการเขียนเพื่อการสื่อสาร (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุรพงษ์ กล่ำบุตร. (2564). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยเน้นภาระงานที่มีต่อความสามารถด้านการเขียนภาษาไทยเชิงสร้างสรรค์และความใฝ่เรียนรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Britton, J. (1970). Language and learning. London, England: Allen Lane.
Dewey, J. (1938). Experience and education. New York, NY: Macmillan.
Harris, D. P. (1974). Testing English as a second language. New York, NY: McGraw-Hill.
Willis, J. (1996). A framework for task-based learning. Harlow, England: Longman.
