HIDDEN STRATAGEMS IN THE CHARACTERS FROM THE SPOKEN PLAYS BY KING VAJIRAVUDH (RAMA VI)
Keywords:
Implicit strategies, Spoken plays, King VajiravudhAbstract
This research aimed to: 1) study the spoken plays authored by King Vajiravudh (Rama VI), and 2) examine the implicit rhetorical strategies embedded in the characters of these plays. The study focused on six comedic plays: Mor Jampen, Lam Dee, Khadi Samkhan, Wilai Lueak Khu, Topta, and Luang Chamniarn Dernthang. A qualitative research approach was employed, using content analysis and rhetorical analysis.
The findings revealed that these plays are comedic dramas that employ humor as a tool to reflect human behavior and social conditions. Although the plots are simple, they convey profound meanings. Characters are distinctly constructed and often exaggerated to highlight human flaws and social values. The plays also incorporate moral and ethical lessons.
The implicit strategies found in the characters can be classified into five aspects: language use, linguistic strategies, situational strategies, character exaggeration, and satire. Among these, satire was the most prominent. The playwright skillfully used language and situations to convey implicit meanings, making the plays not only entertaining but also powerful tools for social critique and development.
References
เกษร ผลจำนงค์. (2560). สารทเดือนสิบเมืองคอนฯ: กุศโลบายที่แฝงมากับประเพณี. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 37(2), 233–248.
ใกล้รุ่ง อามระดิษ. (2533). ร้อยแก้วแนวขบขันของไทยตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 – รัชกาลที่ 7.วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จตุธรรม แซ่ลี้ และ ปัทมา ฑีฆประเสริฐกุล. (2564). เพื่อแนะกุลบุตรยล เยี่ยงไว้: กุศโลบายการสอน ในพระนลคำหลวง. The Liberal Arts Journal, 4(2). 12-20.
จิราภรณ์ บุญจันทร์. (2559). ละครพูดตามรูปแบบพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 9(2), 2376-2389.
ชลธิชา หอมฟุ้ง. (2554). การแก้ปัญหาความขัดแย้งของตัวละครในบทละครพูดร้อยแก้วพระราชนิพนธ์พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ทิพย์สุเนตร นาคธน. (2521). บทละครพูดร้อยแก้ว พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทัศนีย์ กระต่ายอินทร์. (2521). อารมณ์ขันในวรรณกรรมร้อยแก้วของไทย ระหว่าง พ.ศ. 2453-2516. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาภาษาไทย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (ประสานมิตร).
ธงชัย หวานแก้ว. (2522). การศึกษาการปลูกฝังความรักชาติที่ปรากฏในบทละครพระราชนิพนธ์ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ.
นันทกา พลอยแก้ว. (2521). อิทธิพลของการละครตะวันตกในบทละครพูด พระราชนิพนธ์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหา บัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิ่น มาลากุล, ม.ล. (2521). อธิบายพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว หมวด ข. โขน ละคร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
พิสิทธิ์ กอบบุญ. (2561). วิชากวี: แนวคิดของ “คำหลวง” ในพระนลคำหลวง. มนุษยศาสตร์และ สังคมศาสตร์, 35(2), 110-119.
วรรณพร บุญญาสถิตย์ และคณะ. (2566). กุศโลบายที่มีความสัมพันธ์กับความเข้มแข็งของชุมชนมอญ จังหวัดปทุมธานี. วารสารวิชาการ มรภ.พระนคร, 2(1), 44-49.
ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ. (2555). วรรณศิลป์และการตีความนัยในวรรณกรรมไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย
สดใส พันธุมโกมล. (2550). ประเภทละคร. ใน นพมาส แววหงส์ (บก.), ปริทัศน์ศิลปการละคร (น. 14–32). โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมถวิล คัมมกสิกิจ. (2529). การวิเคราะห์ลักษณะโครงเรื่องของบทละครพูดพระราชนิพนธ์ใน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว. ปริญญานิพนธ์ปริญญาการศึกษา มหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (ประสานมิตร).
สุรพล บัณฑุเศรณี. (2539). อารมณ์ขันใน พล นิกร กิมหงวน ของ ป.อินทรปาลิต. วิทยานิพนธ์ ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวรรณคดีเปรียบเทียบ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัญชลี ภู่ผะกา. (2553). พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 5 และรัชกาลที่ 6: วรรณคดีกับการสร้างชาติ อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Scott, J. C. (1990). Domination and the arts of resistance: Hidden transcripts. Yale University Press.
Walter F. Vella, Chaiyo. (1978). King Vajiravudh and the Development of Thai Nationalism. www.jstor.org/stable/j.ctv9zck42?utm_source=chatgpt.com
