INNOVATION CREATION FOR PUBLIC SERVICES OF MAKHAM TIA SUBDISTRICT ADMINISTRATIVE ORGANIZATION, MUEANG DISTRICT, SURAT THANI PROVINCE
Keywords:
Innovation Creation, Public ServicesAbstract
The objectives of this thematic were to 1) study the innovation creation for public services of Makham Tia Subdistrict Administrative Organization, Mueang District, Surat Thani Province, and 2) propose guidelines for innovation creation for public services of Makham Tia Subdistrict Administrative Organization, Mueang District, Surat Thani Province. A mixed-method research approach was employed, employing a quantitative methodology. Data were collected from eligible voters in Makham Tia Subdistrict Administrative Organization, Mueang District, Surat Thani Province. A sample of 306 people was used. Statistics used included frequency, percentage, mean, and standard deviation. Qualitative research was employed to collect data using in-depth, structured interviews with six key informants and content analysis.
The research finding were as follows:
- The innovation creation for public services of the Surat Thani District Administrative Organization, in all 6 aspects, was at a high level ( = 3.85, S.D. = 0.65). When considering each aspect in order of average, it was found that all items were at a high level. In order of average from highest to lowest, it was found that the aspect with the highest average was good governance ( = 4.32, S.D. = 0.68), followed by natural resources and environmental management ( = 3.97, S.D. = 0.71), and the aspect with the lowest average was economic development ( = 3.52, S.D. = 0.71), with the lowest average, respectively.
- Guidelines for creating innovation for public services of the Makham Tia Subdistrict Administrative Organization, Mueang District, Surat Thani Province through a model called the DDCAM Model, namely D stands for Design Thinking (development of ideas), D stands for Digital Innovation (use of digital technology), C stands for Co-Creation (participation), A stands for Agile &Systems Thinking (systematic and flexible management), and M stands for Monitoring & Feedback (continuous evaluation and improvement).
References
กิติพงศ์ ศรีรักษา. (2564). นวัตกรรมภาครัฐและการให้บริการสาธารณะในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จรัส สุวรรณมาลา. (2560). ท้องถิ่นไทย: การกระจายอำนาจและการปกครองตนเอง. กรุงเทพฯ: วิภาษา.
ชลธิชา วงศ์สุวรรณ. (2562). การพัฒนานวัตกรรมเพื่อยกระดับประสิทธิภาพการบริการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 18(2), 45–61.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2563). รูปแบบการบริหารภาครัฐแนวใหม่กับการยกระดับการให้บริการภาครัฐ. วารสารการบริหารการปกครอง, 9(1), 72–89.
ธีระพล ถนอมศักดิ์. (2561). การจัดบริการสาธารณะและการมีส่วนร่วมของประชาชนในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542. (2542). ราชกิจจานุเบกษา. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.). (2564). คู่มือนวัตกรรมภาครัฐเพื่อพัฒนาคุณภาพบริการสาธารณะ. กรุงเทพฯ: ก.พ.ร.
สุทธิดา ศรีนวล. (2565). การบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อขับเคลื่อนโครงการพัฒนาชุมชนในระดับตำบล. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 14(3), 112–129.
อารีรัตน์ พงษ์ประเสริฐ. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการบริการสาธารณะในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 41(1), 95–110.
Bason, C. (2018). Leading public sector innovation: Co-creating for a better society. Policy Press.
Osborne, S. P. (2020). Public service logic: Creating value for public service users, citizens, and society through public service delivery. Routledge Journal of Public Administration, 98(1), 265–280.
Anderson, C. (2017). Health literacy and its importance in public health. Oxford University Press.
Baur, C., & Prue, C. (2014). The CDC health literacy action plan and its implications for public health communication. Journal of Health Communication, 19(1), 5–12. https://doi.org/10.1080/10810730.2014.925226
Berman, J., & Wang, L. (2019). Community engagement in hazardous waste management. Waste Management Journal, 85(2), 210–220. https://doi.org/10.1016/j.wasman.2018.12.001
Bloom, B. S. (1956). Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. Longmans, Green.
กรมควบคุมมลพิษ. (2565). คู่มือการจัดการขยะมูลฝอยอันตรายในชุมชน. สำนักงานปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
กรมอนามัย. (2564). แนวทางการส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อมในระดับชุมชน. กระทรวงสาธารณสุข.
กระทรวงสาธารณสุข. (2562). รายงานสถานการณ์สุขภาพของประชาชนไทยประจำปี 2562. สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์.
Nutbeam, D. (2000). Health literacy as a public health goal: A challenge for contemporary health education and communication strategies into the 21st century. Health Promotion International, 15(3), 259–267. https://doi.org/10.1093/heapro/15.3.259
Nutbeam, D. (2008). The evolving concept of health literacy. Social Science & Medicine, 67(12), 2072–2078. https://doi.org/10.1016/j.socscimed.2008.09.050
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). รายงานสถิติเชิงพื้นที่จังหวัดลำพูน พ.ศ. 2564. http://www.nso.go.th
World Health Organization. (2016). Health literacy: The solid facts. https://apps.who.int/iris/handle/10665/326432
Yin, R. K. (2018). Case study research and applications: Design and methods (6th ed.). SAGE Publications.
