Amint ONLINE ACTIVITIES AT BANGKOK METROPOLITAN ADMINISTRATION MEDICAL SERVICES DEPARTMENT COMMUNITY CENTER FOR OLDER ADULTS
Keywords:
Community center for older adults, Online Activity Organization, Readiness of Older AdultsAbstract
This mixed methods research aimed to study the characteristics, appropriate formats, and readiness of older adults to participate in online activities. The quantitative sample included 273 members of elderly clubs from 10 hospitals under the Medical Services Department, while the qualitative data were obtained from interviews with 10 club leaders or representatives. Data were collected using questionnaires and in-depth interviews. The findings revealed that most elderly participants were women aged 60–70 years, with low incomes and chronic conditions. Smartphones were the primary devices used for online activity participation. Popular activities included exercise, eco-tourism, singing, volunteerism, and religious practices. The majority of elderly participants used mobile applications for communication and expressed a need for mentors to assist them in using online media. Preferred activity formats included in-person club activities, and online content delivered via Line, video clips, or articles for self-learning. The average readiness level for participation in online activities was 46.96%, considering physical, cognitive, environmental, and motivational aspects. Key enabling factors were good health, family and social support, and institutional assistance from hospitals. The study recommends providing free or loaned smartphones and high-speed internet for older adults, establishing standard guidelines for online club activities, training personnel, offering technical support, and developing the capacity of club leaders to design sustainable online programs.
Keywords: Community center for older adults, Online activities
References
กรุงเทพธุรกิจ. (2565). สถิติผู้ติดเชื้อโรคโควิด 19. เรียกใช้เมื่อ 12 ตุลาคม 2565 จาก https://www.bangkokbiznews.com/social/962250
ดวงทิพย์ เจริญรุกข์. (2563). พฤติกรรมการใช้และการยอมรับนวัตกรรมสื่อสังคมออนไลน์ ของกลุ่มผู้สูงอายุ ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 24(2).
เดชา สังขวรรณ, วรรณลักษณ์ เมียนเกิด, & รุ่งนภา เทพภาพ. (2562). กลไกการขับเคลื่อน ชมรมผู้สูงอายุในการส่งเสริมสถานภาพและบทบาทของผู้สูงอายุ. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
ธนพร ชูโชติ. (2564). การพัฒนากิจกรรมออนไลน์สำหรับผู้สูงอายุในเขตเมือง: ศึกษากรณีชมรมผู้สูงอายุ กรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
เนติยา แจ่มทิม และ สินีพร ยืนยง. (2562). การใช้สื่อออนไลน์ และการรู้เท่าทันสื่อสารสนเทศสุขภาพออนไลน์ของผู้สูงอายุ จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สุพรรณบุรี, 2(2).
พระปุญญาพัฒน์ แสงวงศ์ดี. (2562). วิกฤติการณ์โลกกรณีการแพร่ระบาดของโรคติดต่ออุบัติ ใหม่:บทบาทขององค์การอนามัยโลก สถานการณ์ในประเทศไทย และ New Normal. วารสารรัฐศาสตร์และกฎหมาย มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 11(2), 34-48.
วิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2565). รายงานสัดส่วนประชากรผู้สูงอายุ ปี 2583. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิยะดา อุทธะคำ, & ศิวัช ศรีโภคางกุล. (2564). การบริหารจัดการของชมรมผู้สูงอายุใน ประเทศไทย. วารสารสาธารณสุขชุมชน มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 17(1), 1–15.
ศูนย์พัฒนาระบบบริการ สำนักการแพทย์. (2565). รายงานการดำเนินงานชมรมผู้สูงอายุสังกัดสำนัก
การแพทย์ ปี 2565. กรุงเทพฯ: สำนักการแพทย์.
สราลี สินธิ์จันทร์ และ วิรัตน์ สนธิ์จันทร์. (2565). การเปิดรับสื่อ ทัศนคติ และพฤติกรรมการ ป้องกันความเสี่ยงของผู้สูงอายุในสถานการณ์การระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19). วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 16(1)
สุขธีระพงษ์ ทศวัฒน์, & อปิยะกมล มหิวรรณ. (2562). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในช่วง การระบาดของโควิด-19. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน).
สุวรรณา ศรีสว่าง. (2563). รูปแบบกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพจิตผู้สูงอายุในชุมชน: กรณีศึกษาเขตภาคกลาง. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2566). ข้อมูลประชากรกรุงเทพมหานคร ปี 2566. กรุงเทพฯ: กรมการปกครอง.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2567). ข้อมูลการจัดกลุ่มเขตในกรุงเทพมหานครตามระดับสังคมผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สำนักยุทธศาสตร์และประเมินผล. (2563). แผนพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ กรุงเทพมหานคร ระยะที่ 3 (พ.ศ. 2566 – 2570). กรุงเทพฯ: สำนักยุทธศาสตร์และประเมินผล.
อภิญญา เรืองรัตน์. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความพร้อมของผู้สูงอายุในการใช้เทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ผ่านระบบออนไลน์. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อุทัย ยะรี และ มัณฑนา สีเขียว. (2562) การใช้สื่อสังคมออนไลน์กับการดูแลสุขภาพของผู้สูงอายุในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 8 (1).
Davis, F. D. (1989). Perceived usefulness, perceived ease of use, and user acceptance of information technology. MIS Quarterly, 13(3), 319–340.
https://doi.org/10.2307/249008
Fokkema, T., & Knipscheer, K. (2007) Fokkema, T., & Knipscheer, K. (2007). Escapeloneliness by going digital: A quantitative and qualitative evaluation of a Dutch experiment in using ECT to overcome loneliness among older adults. Aging & Mental Health, 11(5), 496–504. https://doi.org/10.1080/13607860701366129
Haase, K. R. (2021) Haase, K. R. (2021). Older adults’ experiences with using technology for socialization during the COVID-19 pandemic: Cross-sectional survey study. JMIR Aging, 4(2), e28010. https://doi.org/10.2196/28010
Knowles, M. S. (1980). The modern practice of adult education: From pedagogy to andragogy. Cambridge Adult Education.
Erikson, E. H. (1950). Childhood and society. New York: W. W. Norton & Company. Knowles, M. S. (1980). The modern practice of adult education: From pedagogy to andragogy (Rev. ed.). Cambridge Adult Education.
Sweller, J. (1988). Cognitive load during problem solving: Effects on learning. Cognitive Science, 12(2), 257–285. https://doi.org/10.1207/s15516709cog1202_4
