RESPONSIBILITY FOR SOCIAL AND ENVIRONMENTAL OF PLUS PROSPER COMPANY LIMITED PATTANANICOM DISTRICT RAYONG
Keywords:
corporate social responsibility, environment, leadershipAbstract
This research titled “Corporate Social and Environmental Responsibility of Plus Prosper Co., Ltd., Nikhom Phatthana District, Rayong Province” aims to: (1) study the company’s social and environmental responsibility activities, (2) explore the processes of fostering social and environmental responsibility within the organization, and (3) analyze the relationship between leadership and the company’s corporate social and environmental responsibility. The study employed an action research methodology, involving participatory observation of community-based activities, behavioral observation of employee engagement, and in-depth interviews with a volunteer sample of 20 employees from Plus Prosper Co., Ltd.
The findings revealed that Plus Prosper Co., Ltd. has engaged in various corporate social responsibility (CSR) activities such as forest plantation projects, youth development training, waste and wastewater management, and continuous community engagement. Regarding the process of promoting CSR, the company has established clear CSR policies, fostered internal communication to build awareness, and encouraged employee participation in the design and implementation of CSR initiatives. Furthermore, participative leadership—characterized by openness, active listening, and role modeling—was found to have a significant influence on the sustainable implementation of the company’s CSR programs.
The study recommends the development of a systematic CSR monitoring and evaluation framework, the expansion of collaborative networks with external organizations, and the promotion of leadership development at the operational level to enhance motivation and continuity in CSR activities.
References
ชุติมา สังข์ทอง. (2566). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมกับการส่งเสริมความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรในภาคอุตสาหกรรม. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์, 7(1), 91–105.
ณัฐณิชา อินทร์วิเศษ. (2565). ภาวะผู้นำกับวัฒนธรรมองค์กรที่ส่งผลต่อการดำเนินกิจกรรม CSR ของสถานประกอบการขนาดกลาง. วารสารวิจัยและพัฒนา มทร.ธัญบุรี, 14(3), 56–69.
นภาพร บุญมี. (2565). การจัดการกิจกรรม CSR อย่างมีส่วนร่วมในนิคมอุตสาหกรรม: กรณีศึกษาเขตบางปะอิน. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม, 10(2), 45–59.
พิมลวรรณ โกศลวิจิตร. (2562). การศึกษากระบวนการดำเนินกิจกรรมความรับผิดชอบต่อสังคมของภาคเอกชนในนิคมอุตสาหกรรม. วารสารบริหารธุรกิจ, 45(2), 112–125.
ศศิธร วัฒนาเศรษฐ. (2564). กลยุทธ์ CSR กับความไว้วางใจของชุมชนในเขตอุตสาหกรรมจังหวัดระยอง. วารสารสังคมศาสตร์และสิ่งแวดล้อม, 7(1), 33–47.
ศิริลักษณ์ วงศ์สุวรรณ. (2566). องค์ประกอบและกลไกการมีส่วนร่วมของพนักงานในกิจกรรม CSR ขององค์กรภาคอุตสาหกรรม. วารสารการบริหารและพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, 15(1), 15–29.
Bhattacharya, C. B., Korschun, D., & Sen, S. (2009). Strengthening stakeholder–company relationships through mutually beneficial corporate social responsibility initiatives. Journal of Business Ethics, 85(2), 257–272. https://doi.org/10.1007/s10551-008-9730-3
Carroll, A. B. (1991). The pyramid of corporate social responsibility: Toward the moral management of organizational stakeholders. Business Horizons, 34(4), 39–48. https://doi.org/10.1016/0007-6813(91)90005-G
Carroll, A. B., & Shabana, K. M. (2010). The business case for corporate social responsibility: A review of concepts, research and practice. International Journal of Management Reviews, 12(1), 85–105. https://doi.org/10.1111/j.1468-2370.2009.00275.x
Northouse, P. G. (2022). Leadership: Theory and practice (9th ed.). Sage Publications.
