การพัฒนารูปแบบการบริหารมุ่งผลสัมฤทธิ์ โดยใช้การมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมการมีวินัยของนักเรียน
คำสำคัญ:
การบริหารมุ่งผลสัมฤทธิ์, การมีส่วนร่วม, รูปแบบการบริหาร, วินัยนักเรียนบทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหา และความต้องการในการส่งเสริมการมีวินัยนักเรียน 2) พัฒนารูปแบบการบริหารมุ่งผลสัมฤทธิ์โดยใช้การมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมการมีวินัยนักเรียน 3) ทดลองใช้รูปแบบ และ 4) ประเมินประสิทธิผลของรูปแบบ กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักเรียน ครูและบุคลากร โรงเรียนหนองพระพิทยา ปีการศึกษา 2566 และ 2567 และผู้เชี่ยวชาญ 5 คน เครื่องมือวิจัย ได้แก่ 1) แบบสังเกตการมีวินัยของนักเรียน 2) แบบประเมินความเป็นไปได้ เป็นประโยชน์ เหมาะสม และครอบคลุมของรูปแบบ 3) แบบประเมินประสิทธิภาพของรูปแบบ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มสัมพันธ์กันและแบบกลุ่มอิสระ ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบัน ปัญหา และความต้องการในการส่งเสริมการมีวินัยของนักเรียน จากแบบประเมินโดยครูอยู่ในระดับพอใช้ และจากแบบประเมินตนเองของนักเรียนอยู่ในระดับดี 2) รูปแบบที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย หลักการ วัตถุประสงค์ ระบบงาน
วิธีดำเนินงาน แนวการประเมิน คำอธิบาย และเงื่อนไขการนำรูปแบบไปใช้ 3) ผลการทดลองใช้พบว่า รูปแบบมีความเป็นไปได้ เป็นประโยชน์ เหมาะสม และครอบคลุมองค์ประกอบรูปแบบที่พัฒนาขึ้น โดยคะแนนเฉลี่ยการมีวินัยของนักเรียน จากการประเมินของครูและการประเมินตนเองของนักเรียน ปีการศึกษา 2566 และ 2567 ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) ผลการประเมินประสิทธิผลพบว่ามีประสิทธิภาพโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.83, SD = 0.19)
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ชัยอานนท์ แก้วเงิน. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารแบบมีส่วนร่วมกับประสิทธิผลของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์).
ณัฐวุฒิ สัพโส. (2565). การบริหารแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ในสถานศึกษา และความสัมพันธ์กับประสิทธิผลของโรงเรียน. วารสารวิชาการวิทยาลัยการศึกษา มหาวิทยาลัยพะเยา, 5(2), 45–58.
ทศพร ศิริสัมพันธ์. (2543). การบริหารผลการดำเนินงาน: รวมบทความวิชาการ 100 ปี รัฐประศาสนศาสตร์ไทย. คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิพาวดี เมฆสวรรค์. (2543). การบริหารมุ่งผลสัมฤทธิ์. สำนักงานคณะกรรมการปฏิรูประบบราชการ สำนักนายกรัฐมนตรี.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 18). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตโต). (2546). วิธีเสริมสร้างวินัย. สหธรรมิก.
พิชญาภา ศิริเลิศ, นพดล เจนอักษร, และ สุชน ทรายทอง. (2566). การบริหารสถานศึกษาที่บูรณาการแนวคิดการมีส่วนร่วมร่วมกับการกำหนดตัวชี้วัดผลการดำเนินงานเพื่อส่งเสริมความรับผิดชอบของนักเรียน. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 7(1), 112–126
รัตนะ บัวสนธ์. (2552). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฤทัยรัตน์ ปัญญาสิม, และ ดวงใจ ชนะสิทธิ์. (2560). การบริหารงานแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. วารสารศิลปกรศึกษาศาสตร์วิจัย, 9(1), 299–313.
วราภรณ์ มั่นดี. (2563). การบริหารโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานที่ส่งผลต่อการพัฒนาคุณภาพการบริหารสถานศึกษาและพฤติกรรมของนักเรียน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร์).
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2553). การวิจัยพัฒนารูปแบบ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 2(4), 1–16.
ศิริพร เจริญสุข. (2564). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างวินัยนักเรียนในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 18(2), 89–102.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. http://www.onec.go.th/index.php/page/view/Outstand/2534
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). การวิจัยและพัฒนารูปแบบ กลไกการเสริมสร้างวินัยในสถานศึกษา ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน ด้านความรับผิดชอบและการตรงต่อเวลา. http://www.onec.go.th/index.php/page/view/Outstand/2928
สุวิมล ว่องวาณิช. (2566). การวิจัยการออกแบบทางการศึกษา. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Canadian International Development Agency. (1999). Results-based management in CIDA: An introductory guide to the concepts and principles. Global Affairs Canada. https://www.international.gc.ca/world-monde/funding-financement/results_based_management-gestion_axee_resultats-guide.aspx?lang=eng
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1980). Participation’s place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development, 8(3), 213–235. https://doi.org/10.1016/0305-750X(80)90011-X
Darling-Hammond, L., Flook, L., Cook-Harvey, C., Barron, B., & Osher, D. (2020). Implications for educational practice of the science of learning and development. Applied Developmental Science, 24(2), 97–140. https://doi.org/10.1080/10888691.2018.1537791
Duckworth, A. L., & Seligman, M. E. P. (2005). Self-discipline outdoes IQ in predicting academic performance of adolescents. Psychological Science, 16(12), 939–944. https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2005.01641.x
Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2009). Models of teaching (8th ed.). Pearson.
Keeves, J. P. (1988). Models and model building. In J. P. Keeves (Ed.), Educational research, methodology, and measurement: An international handbook (pp. 550–556). Pergamon Press. (source: 1.3.1).
Keeves, J. P. (Ed.). (1997). Educational research, methodology, and measurement: An international handbook (2nd ed.). Pergamon Press. (source: 1.2.4)
OECD. (2019). Making decentralized schools work: Data-driven educational management and its impact on student achievement. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/40e872e4-en
United Nations Development Programme. (2009). Handbook on planning, monitoring and evaluating for development results. United Nations Digital Library. https://digitallibrary.un.org/record/671515
