การจัดการการสื่อสารนโยบายสาธารณะผ่านสื่อสังคมออนไลน์ ในมณฑลเหอหนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน
คำสำคัญ:
การสื่อสารนโยบาย, สื่อสังคมออนไลน์, มณฑลเหอหนาน, การจัดการสื่อสารภาครัฐบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาและอธิบายรูปแบบ กระบวนการบริหารจัดการ และกลยุทธ์การสื่อสารนโยบายสาธารณะของมณฑลเหอหนานผ่านสื่อสังคมออนไลน์ และ (2) เพื่อศึกษาการรับรู้ ความพึงพอใจ และความคาดหวังของประชาชนชาวมณฑลเหอหนานที่มีต่อการสื่อสารนโยบาย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากประชาชนชาวมณฑลเหอหนานที่ใช้สื่อสังคมออนไลน์ จำนวน 500 คน ด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และค่าสหสัมพันธ์เพียร์สัน โดยกำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลจากผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสื่อสารนโยบายสาธารณะด้วยแบบสัมภาษณ์
ผลการวิจัยชี้ว่า มณฑลเหอหนานมีการพัฒนาการสื่อสารนโยบายสาธารณะผ่านสื่อสังคมออนไลน์อย่างเป็นระบบ โดยเลือกใช้แพลตฟอร์มให้เหมาะกับวัตถุประสงค์ ได้แก่ Weibo สำหรับข่าวด่วนและการสื่อสารเชิงกลยุทธ์ WeChat สำหรับเนื้อหาเชิงลึกและบริการภาครัฐ และ Douyin สำหรับการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวและวัฒนธรรม ควบคู่กับการพัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัลแบบเบ็ดเสร็จ เช่น Yu Shi Ban และการทำงานร่วมกับผู้มีอิทธิพลบนสื่อออนไลน์เพื่อเพิ่มการเข้าถึงประชาชน ในด้านการบริหารจัดการ ใช้โครงสร้างแบบรวมศูนย์จากบนลงล่างภายใต้การกำกับของพรรคคอมมิวนิสต์ เพื่อให้การสื่อสารมีเอกภาพ ขณะเดียวกันก็เปิดช่องทางให้ประชาชนมีส่วนร่วมแสดงความคิดเห็นผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัล สะท้อนการปรับตัวสู่การสื่อสารแบบสองทางในยุคดิจิทัล ผลการวิจัยเชิงปริมาณพบว่า ประชาชนมีระดับการรับรู้ ความพึงพอใจ และความคาดหวังต่อการสื่อสารนโยบายอยู่ในระดับค่อนข้างสูง โดยเฉพาะผู้ที่ใช้สื่อออนไลน์เป็นประจำ อย่างไรก็ตาม ยังพบความเหลื่อมล้ำด้านการเข้าถึงและการมีส่วนร่วมระหว่างประชาชนในเขตเมืองและชนบท และปัจจัยด้านอายุ อาชีพ และความถี่ในการใช้สื่อออนไลน์มีความสัมพันธ์กับระดับการรับรู้และความพึงพอใจอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
เอกสารอ้างอิง
ทินพันธ์ นาคะตะ. (2525). การวิเคราะห์นโยบายสาธารณะ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ฤดีพร ผ่องสุภาพ. (2551). ความพึงพอใจของผู้สูงอายุที่มีต่อกิจกรรมในศูนย์พัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุบ้านธรรมปกรณ์ เชียงใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ศุภนนท์ ฤทมณทรี และคณะ. (2566). การสื่อสารนโยบายเศรษฐกิจของรัฐบาลผ่านสื่อออนไลน์ในเครือข่ายของกรมประชาสัมพันธ์. Journal of Social Science and Cultural, 7(5), 224–241.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2550). นโยบายสาธารณะ: แนวคิด ทฤษฎี และกระบวนการ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
เอกกร มีสุข, วิทยาธร ท่อแก้ว, และกานต์ บุญศิริ. (2563). รูปแบบการสื่อสารผลการดำเนินงานตามนโยบายการพัฒนาท้องถิ่นด้วยเฟซบุ๊กของเทศบาลตำบลเขานิพันธ์ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(3), 59–78.
Anderson, J. E. (1975). Public policymaking (1st ed.). Holt, Rinehart and Winston.
Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques (3rd ed.). John Wiley & Sons.
DataReportal. (2025). Global social media statistics – Top platforms by monthly. https://datareportal.com/reports/global-digital-overview.
Dye, T. R. (2013). Understanding public policy (14th ed.). Pearson Education.
Encyclopaedia Britannica. (2025). Henan – Government, society, economy. In Encyclopaedia Britannica Online. Retrieved June 26, 2025, from https://www.britannica.com/place/Henan/Government-and-society
Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing public relations. Holt, Rinehart and Winston.
Grunig, J. E., Grunig, L. A., & Dozier, D. M. (2002). Excellent public relations and effective organizations: A study of communication management in three countries. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Habermas, J. (1989). The structural transformation of the public sphere: An inquiry into a category of bourgeois society. MIT Press.
Lasswell, H. D., and Kaplan, A. (1970). Power and society: A framework for political inquiry. Yale University Press.
Nagel, S. S. (1987). Public policy: Goals, means, and methods. St. Martin's Press.
Policy Watch Thai PBS. (2566). Policy Watch สะพานเชื่อม นโยบาย-สาธารณะ เพื่อการมีส่วนร่วม. เข้าถึงได้จาก https://policywatch.thaipbs.or.th
Van Dijck, J., and Poell, T. (2013). Understanding social media logic. Media and Communication, 1(1), 2–14.
