การสร้างสรรค์นวัตกรรมเพื่อการบริการสาธารณะ ขององค์การบริหารส่วนตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี
คำสำคัญ:
การสร้างสรรค์นวัตกรรม, การบริการสาธารณะบทคัดย่อ
วิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาการสร้างสรรค์นวัตกรรมเพื่อการบริการสาธารณะขององค์การบริหารส่วนตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี 2) เพื่อนำเสนอแนวทางการสร้างสรรค์นวัตกรรมเพื่อการบริการสาธารณะขององค์การบริหารส่วนตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณ เก็บรวบรวมข้อมูลจากประชาชผู้มีสิทธิเลือกตั้งในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้ใช้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 306 คน สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้วิธีแบบสัมภาษณ์เชิงลึก แบบมีโครงสร้าง จากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 6 คน และวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
- การสร้างสรรค์นวัตกรรมเพื่อการบริการสาธารณะขององค์การบริหารส่วนอำเภอ
เมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยรวมทั้ง 6 ด้าน อยู่ในระดับมาก (x̄= 3.85, S.D.= 0.65) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านโดยเรียงลำดับตามค่าเฉลี่ย พบว่า อยู่ในระดับมากทุกข้อโดยเรียงลำดับตามค่าเฉลี่ยจากสูงสุดไปต่ำสุด พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการบริหารจัดการบ้านเมืองที่ดี (x̄= 4.32, S.D.= 0.68) รองลงมา คือ ด้านการจัดการทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม (x̄= 3.97, S.D.= 0.71) และข้อที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านการพัฒนาเศรษฐกิจ (x̄= 3.52, S.D.= 0.71) มีค่าเฉลี่ย น้อยที่สุด ตามลำดับ
2. แนวทางการสร้างสรรค์นวัตกรรมเพื่อการบริการสาธารณะขององค์การบริหารส่วนตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ผ่านรูปแบบที่เรียกว่า DDCAM Model กล่าวคือ D หมายถึง Design Thinking (การพัฒนาความคิด), D หมายถึง Digital Innovation (การใช้เทคโนโลยีดิจิทัล), C หมายถึง Co-Creation (การมีส่วนร่วม) 4) A หมายถึง Agile & Systems Thinking (การจัดการเชิงระบบและยืดหยุ่น) และ M หมายถึง Monitoring & Feedback (การประเมินผลและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง)
เอกสารอ้างอิง
กิติพงศ์ ศรีรักษา. (2564). นวัตกรรมภาครัฐและการให้บริการสาธารณะในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จรัส สุวรรณมาลา. (2560). ท้องถิ่นไทย: การกระจายอำนาจและการปกครองตนเอง. กรุงเทพฯ: วิภาษา.
ชลธิชา วงศ์สุวรรณ. (2562). การพัฒนานวัตกรรมเพื่อยกระดับประสิทธิภาพการบริการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 18(2), 45–61.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2563). รูปแบบการบริหารภาครัฐแนวใหม่กับการยกระดับการให้บริการภาครัฐ. วารสารการบริหารการปกครอง, 9(1), 72–89.
ธีระพล ถนอมศักดิ์. (2561). การจัดบริการสาธารณะและการมีส่วนร่วมของประชาชนในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542. (2542). ราชกิจจานุเบกษา. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.). (2564). คู่มือนวัตกรรมภาครัฐเพื่อพัฒนาคุณภาพบริการสาธารณะ. กรุงเทพฯ: ก.พ.ร.
สุทธิดา ศรีนวล. (2565). การบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อขับเคลื่อนโครงการพัฒนาชุมชนในระดับตำบล. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 14(3), 112–129.
อารีรัตน์ พงษ์ประเสริฐ. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการบริการสาธารณะในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 41(1), 95–110.
Bason, C. (2018). Leading public sector innovation: Co-creating for a better society. Policy Press.
Osborne, S. P. (2020). Public service logic: Creating value for public service users, citizens, and society through public service delivery. Routledge Journal of Public Administration, 98(1), 265–280.
Anderson, C. (2017). Health literacy and its importance in public health. Oxford University Press.
Baur, C., & Prue, C. (2014). The CDC health literacy action plan and its implications for public health communication. Journal of Health Communication, 19(1), 5–12. https://doi.org/10.1080/10810730.2014.925226
Berman, J., & Wang, L. (2019). Community engagement in hazardous waste management. Waste Management Journal, 85(2), 210–220. https://doi.org/10.1016/j.wasman.2018.12.001
Bloom, B. S. (1956). Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. Longmans, Green.
กรมควบคุมมลพิษ. (2565). คู่มือการจัดการขยะมูลฝอยอันตรายในชุมชน. สำนักงานปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
กรมอนามัย. (2564). แนวทางการส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อมในระดับชุมชน. กระทรวงสาธารณสุข.
กระทรวงสาธารณสุข. (2562). รายงานสถานการณ์สุขภาพของประชาชนไทยประจำปี 2562. สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์.
Nutbeam, D. (2000). Health literacy as a public health goal: A challenge for contemporary health education and communication strategies into the 21st century. Health Promotion International, 15(3), 259–267. https://doi.org/10.1093/heapro/15.3.259
Nutbeam, D. (2008). The evolving concept of health literacy. Social Science & Medicine, 67(12), 2072–2078. https://doi.org/10.1016/j.socscimed.2008.09.050
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). รายงานสถิติเชิงพื้นที่จังหวัดลำพูน พ.ศ. 2564. http://www.nso.go.th
World Health Organization. (2016). Health literacy: The solid facts. https://apps.who.int/iris/handle/10665/326432
Yin, R. K. (2018). Case study research and applications: Design and methods (6th ed.). SAGE Publications.
