แนวทางการส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดจันทบุรี

ผู้แต่ง

  • ดนัย โชติแสง สาขาวิชานวัตกรรมการสื่อสาร คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก
  • พจนา ธูปแก้ว สาขาวิชานวัตกรรมการสื่อสาร คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก

คำสำคัญ:

การพัฒนาศักยภาพ, การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์, บริบทชุมชนจังหวัดจันทบุรี

บทคัดย่อ

   การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดจันทบุรี ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed-method research) ระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) และการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative research) โดยการวิจัยเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์เชิงลึก (in-depth interview) เจ้าหน้าที่ภาครัฐ ภาคเอกชน นักวิชาการ ผู้นำชุมชน และผู้ประกอบการที่เป็นประชาชนในพื้นที่ จำนวน 31 คน และการวิเคราะห์เอกสาร (Content analysis) แผนการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับที่ 3 พ.ศ.2566-2570, แผนปฏิบัติการเขตพัฒนาการท่องเที่ยวและแผนที่กลุ่มเมืองท่องเที่ยว (Zoning) เขตพัฒนาการท่องเที่ยวฝั่งทะเลตะวันออก (Active Beach) พ.ศ.2564-2568, แผนพัฒนาจังหวัดจันทบุรี พ.ศ.2566-2570 และการวิจัยเชิงปริมาณ ทำการเก็บรวบรวมข้อมูลจากนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในจังหวัดจันทบุรี จำนวน 400 คน

   ผลการวิจัย พบว่า จังหวัดจันทบุรีมีแนวทางการส่งเสริมศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ 6 แนวทาง ดังนี้ 1) แนวทางการดูแลรักษาทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ 2) แนวทางการพัฒนาบุคลากรด้านการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ 3) แนวทางการสื่อสารการตลาดและส่งเสริมการตลาดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ 4) แนวทางการส่งเสริมการมีส่วนร่วมการจัดการท่องเที่ยวเชิงสรรค์ 5) แนวทางการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน สิ่งอำนวยความสะดวก และความปลอดภัยของแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ และ 6) แนวทางการพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ซึ่งผลจากการวิจัยนี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นแนวทางการปฏิบัติงานส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดจันทบุรีแก่หน่วยงานภารรัฐ เอกชน ชุมชน ผู้ประกอบการที่พัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดจันทบุรีอย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ, นักวิจัย, ปาริชาต สถาปิตานนท์, นักวิจัย, จารุณี สุวรรณรัศมี, นักวิจัย และ จันทิมา สระทองพูล, นักวิจัย (2548). การสื่อสารเพื่อชุมชน. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

ณฐพัชร์ ไชยทิพย์. (2560). การสื่อสารเพื่อการพัฒนาสินค้าเชิงวัฒนธรรมมอย่างยั่งยืนในพื้นที่

ตำบลเข็กน้อย จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารอารยธรรมศึกษาโขง-สาละวิน, 8(1), 167-195

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2542). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. เชียงใหม่: คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ประภาศรี สวัสดิ์อำไพรักษ์ (2545) การประชาสัมพันธ์ในอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ในเอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการธุรกิจในแหล่งท่องเที่ยว หน่วยที่ 12 หน้า 273-282 นนทบุรี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช สาขาวิชาวิทยาการจัดการ

พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุเทพ: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.

ภัทร์อาภรณ์ เอี่ยมวิริยาวัฒน์. (2561). การพัฒนายุทธศาสตร์เพื่อยกระดับชุมชนสู่การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของชุมชนบ้านน้ำพุร้อน อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ภัยมณี แก้วสง่า, นิศาชล จำนงศรี. (2555). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย. Suranaree J. Soc. Sci. 6 (1), 93-111.

สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2553).การสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาและสังคมแห่งชาติ.(2562).แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (2564-2569).กรุงเทพฯ : สำนักนายกรัฐมนตรี.

สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดจันทบุรี. (2565). สถิตินักท่องเที่ยวจังหวัดจันทบุรี ปี 2566. (ออนไลน์). แหล่งที่มา : https://chanthaburi. mots.go.th.

อานนท์ หวังสว่างกุล. (2559). พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวนานาชาติต่อสื่อออนไลน์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อัจฉรา ศรีพันธ์. (2555). กลยุทธ์การสื่อสารแบบการมีส่วนร่วมเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ปีที่ 7 เล่มที่ 1 เดือนตุลาคม 2554 – เดือนมีนาคม 2555.

Booyens, I., & Rogerson, C. M. (2015). Creative tourism in Cape Town: An innovation perspective. In Urban Forum, 26(4), 405-424.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-07

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย