องค์ประกอบของวัฒนธรรมองค์การคุณภาพในยุคดิจิทัลของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
คำสำคัญ:
วัฒนธรรมองค์การคุณภาพ, ยุคดิจิทัล, โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบของวัฒนธรรมองค์การคุณภาพในยุคดิจิทัลของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 258 คน และครูหัวหน้างานบุคลากร จำนวน 258 คน รวมทั้งสิ้น จำนวน 516 คน ในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในภาคเหนือตอนบน 8 จังหวัด เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าร้อยละ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน
ผลการวิจัย พบว่า ตัวแปรแฝงทั้ง 5 ตัว กับตัวแปรสังเกตได้ทีละตัวแปรแฝง ได้แก่ 1. ด้านการทำงานร่วมกัน ค่าสถิติวัดความกลมกลืนของโมเดลองค์ประกอบเชิงยืนยันที่กำหนดกับข้อมูลเชิงประจักษ์อยู่ในเกณฑ์ที่กำหนด (CMIN/df=2.482, CFI=0.950, IFI=0.951, RMR=0.045, RMSEA=0.047 และมีค่า p-value of Chi-square = 0.000) 2. ด้านการขับเคลื่อนองค์กรด้วยข้อมูลและเทคโนโลยี ค่าสถิติวัดความกลมกลืนของโมเดลองค์ประกอบเชิงยืนยันที่กำหนดกับข้อมูลเชิงประจักษ์อยู่ในเกณฑ์ที่กำหนด (CMIN/df=2.337, CFI=0.937, IFI=0.938, RMR=0.036, RMSEA=0.044 และมีค่า p-value of Chi-square = 0.000) 3. ด้านการมีทักษะและทัศนคติด้านดิจิทัล ค่าสถิติวัดความกลมกลืนของโมเดลองค์ประกอบเชิงยืนยันอยู่ในเกณฑ์ที่กำหนด (CMIN/df=2.399, CFI=0.948, IFI=0.948, RMR=0.045, RMSEA=0.038 และมีค่า p-value of Chi-square = 0.000) 4. ด้านการคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรม ค่าสถิติวัดความกลมกลืนของโมเดลองค์ประกอบเชิงยืนยันอยู่ในเกณฑ์ที่กำหนด (CMIN/df=2.256, CFI=0.947, IFI=0.948, RMR=0.036, RMSEA=0.042 และมีค่า p-value of Chi-square = 0.000) 5. ด้านความคล่องตัว และสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ค่าสถิติวัดความกลมกลืนของโมเดลองค์ประกอบเชิงยืนยันอยู่ในเกณฑ์ที่กำหนด (CMIN/df=2.890, CFI=0.928, IFI=0.907, RMR=0.025, RMSEA=0.036 และมีค่า p-value of Chi-square = 0.000)
เอกสารอ้างอิง
เกียรติพงษ์ อุดมธนะธีระ. (2567). BA รวมเรื่องราวการจัดการธุรกิจ. สืบค้นจาก http://www.iok2u.com/article/business-administrator/ba-business-management
จันทร์จิรา จูมพลหล้า และคณะ. (2557). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์โครงการกรณีศึกษา: รูปแบบความสำเร็จการจัดการศึกษาโรงเรียนขนาดเล็กในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. อุดรธานี: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
ณัฏฐณิชา โคทังคะ. (2561). วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22 (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ธนชาติ นุ่มนนท์. (2559). ปี 2015 จะเป็นปีเริ่มต้นของ Big Data Analytics. สืบค้นเมื่อ 30 มีนาคม 2559, จาก https://thanachart.org/2015/01/02/ปี-2015-จะเป็นปี เริ่มต้นของ-big/
นุตริยา จิตตารมย์. (2557). ภาวะผู้นําการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารที่ส่งผลต่อวัฒนธรรม องค์การของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่มัธยมศึกษา เขต 11 (ภาคนิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
พิชญา สดชื่นจิตต์ และคณะ. (2556). เสริมสร้างวัฒนธรรมองค์กรเพื่อสร้างความเข้มแข็งอย่าง ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: บริษัท เอพีเอ็ม กรุ๊ป โซลูชั่น จำกัด.
เพียงกานต์ พวงยอม. (2558). ทิศทางการนิเทศเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาปฐมวัยใน ทศวรรษหน้า (พ.ศ. 2560–2569). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ภานุรุจ คงศิริวัฒนา. (2563). การวิเคราะห์องค์ประกอบคุณลักษณะวัฒนธรรมองค์กรดิจิทัล ของบริษัท พีทีที ดิจิตอล โซลูชั่น จำกัด. ใน งานประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 12 มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม (หน้า 2167–2182). นครปฐม, ประเทศไทย.
วิจิตร ศรีสะอ้าน. (2556). หลักการ แนวคิด ทฤษฎีทางการบริหาร. สืบค้นจาก http://members.thai.net/intira/article_theorymgr01.html
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). คู่มือแผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2564–2565). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุมาลี ปาปะโม. (2565). ผลกระทบของวัฒนธรรมองค์กรดิจิทัลต่อความสำเร็จขององค์กรธุรกิจสื่อโฆษณาในประเทศไทย. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 12(4), 99–113.
อนุพงษ์ อินฟ้าแสง. (2559). วัฒนธรรมองค์กร: ปัจจัยสู่ความสำเร็จ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยฟาร์อิสเทอร์น, 10(4), 35–46.
อภินันท์ จันตะนี. (2565). วัฒนธรรมองค์กรในยุคดิจิทัล. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตหนองคาย.
Capgemini. (2017). World wealth report 2010. Capgemini orldwide. https://www.capgemini.com/resources/world-wealth-report-2010/
Denison. (1990). Corporate culture and organizational effectiveness. John Wiley & Sons.
Denning. (2019). ProPelled: The effects of grants on graduation, earnings, and welfare. American Economic Journal: Applied Economics, 11(3), 193–224.
James, C. S., Santora, J. C., & Cooper, B. (2008). Building a climate for innovation through transformational leadership and organizational culture. Journal of Leadership and Organizational Studies, 15(2), 145–158.
Jasrif Teguh, M. (2022). The impact of digital organizational culture and digital capability on organizational performance through digital innovation mediation in the COVID-19 era: A study on Indonesian pharmaceutical SOEs. Jurnal Pengurusan, 66, 95–107. https://doi.org/10.17576/pengurusan-2022-66-08
Kocak, S. (2022). Characteristics in digital organizational culture: A literature review. Institute of Computer Science, University of Applied Science Ruhr West.
Kowalski, T. J. (2009). Need to address evidence-based practice in educational administration. Educational Administration Quarterly, 45(3), 351–374.
Sasin Executive Education. (2016). ความเป็นเลิศในการบริการ. https://exceed.sasin.edu/wp-content/uploads/2016/04/SE-TH.pdf
The World Bank. (2009). World development report 2009: Reshaping economic geography. World Bank. ttp://hdl.handle.net/10986/5991
