ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรสังคมผู้สูงอายุ ต่อรายจ่ายภาครัฐด้านบริการทางสังคมในประเทศไทย
คำสำคัญ:
การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากร, ผู้สูงอายุ, ด้านบริการทางสังคม, ด้านสังคมสงเคราะห์, ด้านสาธารณสุขบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรผู้สูงอายุต่อรายจ่ายภาครัฐในด้านบริการทางสังคม ด้านสังคมสงเคราะห์ และด้านสาธารณสุขในประเทศไทย เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ข้อมูลที่ใช้ศึกษามีลักษณะเป็นข้อมูลแบบอนุกรมเวลา (Time series data) เก็บข้อมูล 16 ปีย้อนหลังตั้งแต่ปี พ.ศ.2552-2567 จากสำนักงบประมาณ สำนักงานสถิติแห่งชาติ ธนาคารแห่งประเทศไทย กระทรวงสาธารณสุข กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ทำการทดสอบความนิ่งของข้อมูล ด้วยวิธี Augmented Dickey-Fuller Test วิเคราะห์สมการถดถอย ด้วยวิธีกำลังสองน้อยที่สุด (Ordinary Least Squares-OLS)
ผลการวิจัยพบว่า ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรในสัดส่วนประชากรผู้สูงอายุ 60 ปีขึ้นไป และนโยบาย มาตรการ สวัสดิการของรัฐ ซึ่งเป็นแนวทางหรือหลักการที่รัฐบาลกำหนดขึ้นเพื่อให้การบริหารประเทศดำเนินไปตามเป้าหมายที่วางไว้ มีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกันกับรายจ่ายภาครัฐด้านบริการทางสังคม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .01 โดยสัดส่วนประชากรผู้สูงอายุ 60 ปีขึ้นไป และนโยบาย มาตรการ สวัสดิการของรัฐยังมีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกันกับรายจ่ายภาครัฐด้านสังคมสงเคราะห์ และรายจ่ายภาครัฐด้านสาธารณสุข อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .01 ส่วนอัตราการตาย ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ และอัตราการว่างงาน ไม่มีมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่มีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกันกับรายจ่ายภาครัฐด้านสังคมสงเคราะห์และรายจ่ายภาครัฐด้านสาธารณสุข ส่วนอัตราการเกิด
มีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกันกับรายจ่ายภาครัฐด้านสังคมสงเคราะห์ แต่มีความสัมพันธ์ในทิศทางตรงกันข้ามกับรายจ่ายภาครัฐด้านสาธารณสุข อย่างไม่มีมีนัยสำคัญทางสถิติ
เอกสารอ้างอิง
ธีรพงศ์ วิจารณาญาณ. (2558). การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรกับผลกระทบต่อความยั่งยืน
ทางการคลังของเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุษรา อุดมประมวล. (2560). ผลกระทบจากการจ่ายเบี้ยยังชีพและการให้บริการด้าน
สาธารณสุขแก่ผู้สูงอายุต่องบประมาณรายจ่ายภาครัฐ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญา
มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อัครวัฒน์ พระเกตุเมือง และคณะ. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดบริการสวัสดิการสังคมแบบมี
ส่วนร่วมสำหรับผู้สูงอายุ. วารสารสมาคมนักวิจัย, 24(3), 205–218.
Adanlawo, E. F., & Nkomo, N. Y. (2023). The implications of population aging on
local health care expenditure: A 22-year panel data analysis. International Journal of nnovative Technologies in Social Science, 39(9), 1-8.
Baharin, R., & Saad, S. (2018). Ageing population and health care expenditure:
Evidence using time series analysis. Geografia, 14(4), 65–73.
Boz, C., Taş, N., & Önder, E. (2020). The impacts of aging, income and urbanization on
health expenditures: A panel regression analysis for OECD countries. Turkish Journal of Public Health, 18(1), 1–9.
Fuss, J., & Li, N. (2021). The implications of an aging population for government
finances in British Columbia. Fraser Institute.
Khan, H. T. A., Addo, K. M., & Findlay, H. (2024). Public health challenges and responses
to the growing ageing populations. Public Health Challenges, 3(3), 1-9.
Mat Desa,. K. M., Abdul Rashid, N. A., Nik Zaid, N. N. A., & Sulong, A. (2024). Implications of an aging population on government expenditure in Malaysia. Journal of Social Transformation and Regional Development, 6(1), 56–63.
Tchoe, B., & Nam, S. (2022). The real effect of aging population on health expenditures in OECD countries. Korea and the World Economy, 23(1), 25–34.
Temsumrit, N. (2023). Can aging population affect economic growth through the channel of government spending. Heliyon, 9(9), 1-19.
