ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจัดการคาร์บอนต่ำของธุรกิจในอุตสาหกรรม การขนส่งทางบกในประเทศไทย

ผู้แต่ง

  • ธิติธร ชาวชายโขง หลักสูตรบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ คณะการจัดการธุรกิจและการเงิน มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต
  • เตือนใจ แสงทอง หลักสูตรบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ คณะการจัดการธุรกิจและการเงิน มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต
  • ทักษิณา แสนเย็น หลักสูตรบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ คณะการจัดการธุรกิจและการเงิน มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต

คำสำคัญ:

การพัฒนาที่ยั่งยืนด้านสภาพภูมิอากาศ, ขนส่งสีเขียว, การสื่อสารองค์กร, ประสิทธิภาพการจัดการขนส่ง, การจัดการคาร์บอนต่ำของธุรกิจการขนส่ง

บทคัดย่อ

บทความเชิงวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์องค์ประกอบและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจัดการคาร์บอนต่ำของธุรกิจในอุตสาหกรรมการขนส่งทางบกในประเทศไทย โดยมุ่งเสนอแนวทางการจัดการที่สามารถลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ของภาคธุรกิจการขนส่งอย่างเป็นระบบ จากการทบทวนวรรณกรรมและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องทั้งในและต่างประเทศ ผลจากการสังเคราะห์พบว่า การจัดการคาร์บอนต่ำในอุตสาหกรรมขนส่งทางบกมีองค์ประกอบสำคัญ 5 ด้าน ได้แก่ 1) การเปลี่ยนมาใช้พลังงานชีวภาพแทนเชื้อเพลิงฟอสซิล 2) การเพิ่มประสิทธิภาพพลังงานด้วยพลังงานสะอาด 3) การใช้เทคโนโลยีการดักจับมลพิษ 4) การลดของเสียและการรีไซเคิล และ5) การใช้พลังงานไฟฟ้าในกระบวนการขนส่ง นอกจากนี้การศึกษายังได้เสนอ 4 ปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการจัดการคาร์บอนต่ำของธุรกิจการขนส่ง ได้แก่ 1) ประสิทธิภาพการจัดการขนส่ง 2) การขนส่งสีเขียว  3) การพัฒนาที่ยั่งยืนด้านสภาพภูมิอากาศ และ 4) การสื่อสารองค์กร ทั้งนี้ เพื่อให้เกิดผลสัมฤทธิ์เป็นรูปธรรม ขอเสนอแนะเพิ่มเติม สมควรมีการยืนยันอิทธิพลของปัจจัยดังกล่าวที่ส่งผลต่อการจัดการคาร์บอนต่ำของธุรกิจในอุตสาหกรรมการขนส่งทางบกในประเทศไทย ด้วยการวิเคราะห์สมการรูปแบบเชิงโครงสร้างต่อไป

เอกสารอ้างอิง

กรมการขนส่งทางบก. (2565). สถิติการขนส่งทางถนนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กรมการขนส่งทางบก.

คำนาย อภิปรัชญาสกุล (2559). การขนส่งสินค้าในงานโลจิสติกส์.บริษัท โฟกัสมีเดีย แอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด. ISBN : 978-974-703-720-3

ณัชพิมพ์ บุญก่อน และ วรินทร์ วงษ์มณี. (2564). การเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการต้นทุนในกระบวนการขนส่งสินค้า กรณีศึกษา บริษัท ABC Logistics จากัด. การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยบัณฑิตศึกษาระดับชาติ มหาวิทยาลัยรังสิต ครั้งที่ 19, 688-697.

ณัฐพล ยิ่งยวด และ ปัญญวัฒน์ จุฑามาศ. (2567). การสื่อสารภายในองค์กรที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทางานภายในองค์กร. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(1), 1285-1293.

ธนาคารกรุงไทย. (2565). แนวทางการจัดการคาร์บอนต่ำและการลดก๊าซเรือนกระจกเพื่อรองรับความท้าทายด้านภูมิอากาศและเศรษฐกิจในอนาคต. ธนาคารกรุงไทย.

ธนาคารออมสิน. (2566). โลจิสติกส์สีเขียว (Green Logistics): การจัดการโลจิสติกส์ที่มุ่งเน้นลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: ธนาคารออมสิน.

นลินี จรรยาวัฒนานนท์ และ กวิน มุสิกา. (2567). การสื่อสารเพื่อสร้างความตระหนักรู้ ส่งเสริมและสนับสนุนให้ผู้บริโภคหันมาใช้รถยนต์ไฟฟ้า. วารสารกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์, 3(2), 137-166.

ณฐอร กีรติลาภิน. (2560). รูปแบบการติดต่อสื่อสารภายในองค์กรที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิชาการเพื่อการจัดการ.

นวพร เหลืองยวง และ สุพรรณนิกา วัฒนะ. (2565). การประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์ขององค์กร กรณีศึกษา โรงงานอุตสาหกรรมผลิตเครื่องดื่ม. การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยบัณฑิตศึกษาระดับชาติ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ครั้งที่ 23, 201-212.

นิภาพรรณ โสพัฒน์. (2562). การสื่อสารภายในองค์กรเพื่อการบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

นิรารุณ จเดชาลุง. (2568). การพัฒนาสู่โลจิสติกส์สีเขียว: แนวทางการบริหารจัดการกิจกรรมโลจิสติกส์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โลจิสติกส์สีเขียว.

มงคล หอทอง. (2560). การติดต่อสื่อสารในองค์การ: แนวทางการบริหารและการจัดการสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์องค์การวิชาการ.

รักกิจ ศิริวัฒน์. (2560). การสื่อสารในองค์การ: แนวคิดและทิศทางการบริหารสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิทยพัฒน์.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2568). เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs). เว็บไซต์ทางการขององค์การสหประชาชาติ. https://sdgs.nesdc.go.th/

สำนักงานสิ่งแวดล้อมภาคที่ 1. (2568). เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน: แนวทางสู่การพัฒนาที่ครอบคลุมทุกมิติของโลก.

สุวิมล ตั้งประเสริฐ. (2560). การสื่อสารในองค์การ: ทฤษฎีและรูปแบบการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิชาการบริหารธุรกิจ.

องค์การสหประชาชาติ. (2567). รายงานภาวะโลกร้อนและภาวะโลกเดือด (Global Boiling): ผลกระทบและการรับมือของประชาคมโลก. นิวยอร์ก: องค์การสหประชาชาติ.

อรอนงค์ สวัสดิ์บุรี. (2558). ทิศทางการติดต่อสื่อสารในองค์การตามแนวคิดทฤษฎีการจัดการแบบดั้งเดิม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์การจัดการและการสื่อสาร.

Atech Logistics. (2566). การขับเคลื่อนสู่ระบบคาร์บอนต่ำเป็นพันธกิจธุรกิจในศตวรรษที่ 21.

B.S. Express. (2567). แนวทางและประโยชน์ของการขนส่งคาร์บอนต่ำในภาคโลจิสติกส์. B.S. Express.

Banister, D. (2019). Transport Planning. Oxford: Elsevier.

CCUS. (2567). การดักจับ การใช้ประโยชน์ และการกักเก็บคาร์บอน (Carbon Capture, Utilization and Storage: CCUS). ศูนย์ดักจับและจัดการคาร์บอนแห่งชาติ.

Chowdhury, A. R. (2022). Improve your communication skills: top 10 ways to communicate in 2022. Retrieved June 29, 2022, from iimskills.com

Creswell, J. W., and Clark, V. L. P. (2023). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (5th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.

Dally, R., Smith, M., and Chan, Y. (2020). Personal carbon trading and carbon knowledge management: Experimental analysis. Journal of nvironmental Management and Logistics, 18(2), 123–138

European Commission. (2023). Carbon Border Adjustment Mechanism (CBAM). Retrieved from https://climate.ec.europa.eu

Fang, K. (2020). Internal communication and organizational effectiveness. New York: Business Expert Press

He, X., Li, Y., and Wang, Z. (2022). Green logistics for sustainable development: addressing global warming and environmental degradation. Journal of

International Air Transport

Association (IATA). (2020). Aviation and climate change: Reducing net carbon emissions by 50% by 2050.

Litman, T. (2021). Sustainable Transport Development. Washington: Island Press.

Mahmoud, N. (2021). Cost Management in Transportation. Chicago: University of Chicago Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-07

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ