ความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อมของบริษัท พลัส พรอสเพอร์ จำกัด อำเภอนิคมพัฒนา จังหวัดระยอง
คำสำคัญ:
ความรับผิดชอบต่อสังคม, สิ่งแวดล้อม, ภาวะผู้นำบทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง “ความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อมของบริษัท พลัส พรอสเพอร์ จำกัด อำเภอนิคมพัฒนา จังหวัดระยอง” มีวัตถุประสงค์เพื่อ ๑) ศึกษากิจกรรมความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อมของบริษัท พลัส พรอสเพอร์ จำกัด ๒) ศึกษากระบวนการเสริมสร้างความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อมขององค์กร และ ๓) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำกับความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อมของบริษัท โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) ผ่านการสังเกตกิจกรรมร่วมกับชุมชน การสังเกตพฤติกรรมการมีส่วนร่วมของพนักงาน และการสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มตัวอย่างแบบสมัครใจจำนวน ๒๐ คน ซึ่งเป็นพนักงานของบริษัทฯ
ผลการวิจัยพบว่า บริษัท พลัส พรอสเพอร์ จำกัด มีกิจกรรมด้านความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อมที่หลากหลาย เช่น การจัดกิจกรรมปลูกป่า การจัดอบรมเยาวชนในชุมชน การบริหารจัดการขยะและน้ำเสีย และการสร้างความสัมพันธ์กับชุมชนโดยรอบอย่างต่อเนื่อง ในด้านกระบวนการเสริมสร้างความรับผิดชอบ พบว่าบริษัทมีการกำหนดนโยบาย CSR ชัดเจน มีการสื่อสารภายในองค์กรเพื่อสร้างจิตสำนึก และเปิดโอกาสให้พนักงานมีส่วนร่วมในการออกแบบและดำเนินกิจกรรม นอกจากนี้ ยังพบว่าภาวะผู้นำที่เน้นการมีส่วนร่วม การเปิดรับความคิดเห็น และการเป็นแบบอย่างของผู้บริหาร มีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อการขับเคลื่อนกิจกรรม CSR ของบริษัทอย่างยั่งยืน
ข้อเสนอแนะจากการวิจัย ได้แก่ การพัฒนาระบบติดตามและประเมินผลกิจกรรม CSR อย่างเป็นระบบ การขยายเครือข่ายความร่วมมือกับองค์กรภายนอก และการส่งเสริมภาวะผู้นำในระดับปฏิบัติการ เพื่อสร้างแรงจูงใจและความต่อเนื่องในการดำเนินกิจกรรม CSR
เอกสารอ้างอิง
ชุติมา สังข์ทอง. (2566). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมกับการส่งเสริมความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรในภาคอุตสาหกรรม. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์, 7(1), 91–105.
ณัฐณิชา อินทร์วิเศษ. (2565). ภาวะผู้นำกับวัฒนธรรมองค์กรที่ส่งผลต่อการดำเนินกิจกรรม CSR ของสถานประกอบการขนาดกลาง. วารสารวิจัยและพัฒนา มทร.ธัญบุรี, 14(3), 56–69.
นภาพร บุญมี. (2565). การจัดการกิจกรรม CSR อย่างมีส่วนร่วมในนิคมอุตสาหกรรม: กรณีศึกษาเขตบางปะอิน. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม, 10(2), 45–59.
พิมลวรรณ โกศลวิจิตร. (2562). การศึกษากระบวนการดำเนินกิจกรรมความรับผิดชอบต่อสังคมของภาคเอกชนในนิคมอุตสาหกรรม. วารสารบริหารธุรกิจ, 45(2), 112–125.
ศศิธร วัฒนาเศรษฐ. (2564). กลยุทธ์ CSR กับความไว้วางใจของชุมชนในเขตอุตสาหกรรมจังหวัดระยอง. วารสารสังคมศาสตร์และสิ่งแวดล้อม, 7(1), 33–47.
ศิริลักษณ์ วงศ์สุวรรณ. (2566). องค์ประกอบและกลไกการมีส่วนร่วมของพนักงานในกิจกรรม CSR ขององค์กรภาคอุตสาหกรรม. วารสารการบริหารและพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, 15(1), 15–29.
Bhattacharya, C. B., Korschun, D., & Sen, S. (2009). Strengthening stakeholder–company relationships through mutually beneficial corporate social responsibility initiatives. Journal of Business Ethics, 85(2), 257–272. https://doi.org/10.1007/s10551-008-9730-3
Carroll, A. B. (1991). The pyramid of corporate social responsibility: Toward the moral management of organizational stakeholders. Business Horizons, 34(4), 39–48. https://doi.org/10.1016/0007-6813(91)90005-G
Carroll, A. B., & Shabana, K. M. (2010). The business case for corporate social responsibility: A review of concepts, research and practice. International Journal of Management Reviews, 12(1), 85–105. https://doi.org/10.1111/j.1468-2370.2009.00275.x
Northouse, P. G. (2022). Leadership: Theory and practice (9th ed.). Sage Publications.
