การศึกษาพฤติกรรมการปฏิบัติกิจกรรมนันทนาการของนักเรียน โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม)
คำสำคัญ:
พฤติกรรมการปฏิบัติ, กิจกรรมนันทนาการ, นักเรียนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการปฏิบัติกิจกรรมนันทนาการของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 ปีการศึกษา 2567 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) จำนวน 356 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามพฤติกรรมการปฏิบัติกิจกรรมนันทนาการของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) โดยสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยที่พบ พฤติกรรมการปฏิบัติกิจกรรมนันทนาการของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) จำนวน 356 คน โดยรวมมีพฤติกรรมการปฏิบัติกิจกรรมนันทนาการ อยู่ในระดับมาก ( =3.82, S.D.=0.79) ส่วนใหญ่ปฏิบัติกิจกรรมงานอดิเรก (Hobbies) เช่น เล่นเกมคอมพิวเตอร์ เล่นเกมออนไลน์ เกมการ์ด (Card game) แต่งตัวคอสเพลย์ (Cosplay) เล่นโซเชียลมีเดีย เช่น Facebook Line TikTok สะสมแสตมป์ ทำอาหาร ถ่ายภาพ จัดดอกไม้ สะสมของเล่น การเลี้ยงสัตว์ ปลูกต้นไม้ งานประดิษฐ์ การออกแบบต่าง ๆ อยู่ในระดับมากที่สุด ( =4.42, S.D.=0.84) รองลงมา คือ การดนตรีและการร้องเพลง (Music and Singing) เช่น การร้องเพลง ฟังเพลง เล่นดนตรี การแต่งเนื้อเพลง แต่งทำนองเพลง เรียบเรียงเพลง อยู่ในระดับมาก ( =4.16, S.D.=1.06) และสุดท้าย คือ การบริการอาสาสมัคร (Voluntary Services) เช่น การบริจาคโลหิต ให้บริการพัฒนาชุมชน การเป็นอาสาสมัครช่วยเหลือผู้อื่น การบำเพ็ญประโยชน์ด้วยความสมัครใจ อยู่ในระดับปานกลาง ( =3.38, S.D.=1.25) ตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
กรมพลศึกษา สำนักนันทนาการ. (2568). แผนปฏิบัติการด้านนันทนาการ ระยะที่ 4 (พ.ศ. 2566 - 2570). กรุงเทพฯ: กรมพลศึกษา.
เก่งกาจ เกลี้ยงแก้ว. (2561). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมนันทนาการแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. ในปริญญานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาพื้นฐานทางการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธัชชัย วุฒิกลชัย. (2566). ความสัมพันธ์ของการเข้าร่วมกิจกรรมนันทนาการกับการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม). ในปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขาการจัดการกีฬาและนันทนาการ. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ปภณ มะโน. (2561). ผลโปรแกรมนันทนาการที่มีต่อการกัฒนาพฤติกรรมการกล้าแสดงออกของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม). ใน ปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขาการจัดการกีฬาและนันทนาการ. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พนม เกตุมาน. (2550). พัฒนาการวัยรุ่น (Adolescent Development). เรียกใช้เมื่อ 8 มกราคม 2566 จาก http://psyclin.co.th/new_page_56.html.
พิชญ์ภัชกัญจน์ ปานเผือก. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา: ศึกษาเฉพาะกรณี นักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาสสังกัดสำนักงานเขตภาษีเจริญ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมี บุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
สมจิตต์ สุพรรณทัสน์. (2542). พฤติกรรมและการเปลี่ยนแปลง เอกสารการสอนชุดวิชาสุขศึกษา (หน่วยที่ 1-7). นนทบุรี: สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สุพิชญา พันธ์เดช. (2563). การพัฒนาแนวทางการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญสำหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. บึงกาฬ: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุรพล พะยอมแย้ม. (2545). จิตวิทยาอุตสาหกรรม. กาญจนบุรี: สำนักพิมพ์ธรรมเมธี-สหายพัฒนาการพิมพ์.
อัยลดา หอมไม่หาย. (2562). พฤติกรรมการปฏิบัติกิจกรรมนันทนาการที่ส่งผลต่อความสุขของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม). ในปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขาการจัดการกีฬาและนันทนาการ. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Bloom, B. S., Hastings, J. T., และ George, F. M. (1971). Handbook on Formative and Summative Evaluation of Student Learning. New York: McGraw-Hill.
Chubb, M. (1981). One third of our time?: An introduction to recreation behaviour and resources. New Jersey: Wiley.
Cronbach, L. J. (1984). Essentials of psychological testing (4th ed.). New York, NY: Harper & Row.
Katarzyna Grebosz-Haring. (2018). Effects of group singing versus group music listening on hospitalizwd children and adolescents with mental disorders: A pilot study. Heliyon, 4(9).
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
