การบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหารสถานศึกษา ตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของโรงเรียนสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด ในกลุ่มจังหวัด ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนกลาง

ผู้แต่ง

  • ชยพล เกษร มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด
  • พระครูชัยรัตนากร มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด

คำสำคัญ:

การบริหารวิชาการ, การมีส่วนร่วมของชุมชน, ผู้บริหารสถานศึกษา, การมีส่วนร่วม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหารสถานศึกษาตามหลักสัปปุริสธรรม 7 (2) เปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมตามตำแหน่ง ระดับการศึกษา และประสบการณ์การทำงาน (3) ศึกษาแนวทางการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมตามหลักสัปปุริสธรรม 7 กลุ่มตัวอย่างคือผู้บริหารและครูจำนวน 265 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 5 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ (ค่าความเชื่อมั่น = 0.97) และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การทดสอบ t-test, F-test และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า (1) การบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมตามหลักสัปปุริสธรรม 7 อยู่ในระดับมาก ด้านการจัดการแหล่งเรียนรู้มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ขณะที่การจัดทำหลักสูตรสถานศึกษามีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด (2) พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ตามระดับการศึกษาและประสบการณ์การทำงาน (3) แนวทางที่สำคัญ ได้แก่ การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของครูในทุกกระบวนการ พัฒนาหลักสูตรที่ทันสมัย และบูรณาการหลักสัปปุริสธรรม 7 อย่างเป็นระบบ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: คุรุสภา.

เขมิกา ครโสภา. (2561). การบริหารงานวิชาการในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชลธิชา ศรีบุญเรือง, ประสงค์ วิเศษศรี, และ อุดม หงส์ชาติวิเศษ. (2560). การประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 40(2), 75–88.

ธารทิพย์ ดำยศ. (2561). การนิเทศภายในแบบมีส่วนร่วมในโรงเรียนขนาดเล็ก. วารสารวิจัยและพัฒนาระบบการศึกษา, 12(3), 33–47.

นัฐพล พันโน. (2566). บทบาทผู้บริหารกับการส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการบริหารสถานศึกษา. วารสารศึกษาท้องถิ่น, 9(2), 91–100.

พระครูสังฆรักษ์ไชยรัตน์ ชยรตโน. (2558). การบริหารการศึกษา. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 4(2), 320–325.

พระราชวุธปญฺญาวชิโร. (2561). หลักธรรมกับการพัฒนาผู้นำทางการศึกษา. วารสารพุทธ ศาสตร์ศึกษา, 8(1), 21–34.

อนุศิษฏ์ นากแก้ว, สุรชัย ศรีสวัสดิ์ และ วราภรณ์ วัฒนพงษ์. (2564). รูปแบบการจัดแหล่ง เรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนในสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารวิจัยการศึกษา, 16(1), 50–65.

อดิศักดิ์ จันทร์แพง. (2566). การประยุกต์ใช้หลักสัปปุริสธรรม 7 ในการบริหารโรงเรียนขนาดกลาง. วารสารธรรมาธิปไตยศึกษา, 14(1), 105–120.

Fullan, M. (2014). The principal: Three keys to maximizing impact. San Francisco. CA: Jossey-Bass.

Hallinger, P., & Heck, R. H. (2010). Collaborative leadership and school improvement: Understanding the impact on school capacity and student learning. School Leadership & Management, 30(2), 95–110.

Sergiovanni, T. J. (2009). The principalship: A reflective practice perspective. (6th ed.). Boston. MA: Pearson.

Yukl, G. (2013). Leadership in organizations. (8th ed.). Boston, MA: Pearson.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-02

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย