แนวทางแก้ไขพฤติกรรมการไม่ส่งการบ้านของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/2 โรงเรียนฉวางรัชดาภิเษก ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567
คำสำคัญ:
พฤติกรรมของนักเรียน, การบ้าน, ความรับผิดชอบทางวิชาการ, การส่งงานบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการไม่ส่งงานหรือการบ้านของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/2 โรงเรียนฉวางรัชดาภิเษก จังหวัดนครศรีธรรมราช ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 รวมทั้งค้นหาสาเหตุของพฤติกรรมดังกล่าวเพื่อใช้เป็นข้อมูลในการเสนอแนวทางแก้ไขที่เหมาะสมและสนับสนุนการจัดการเรียนการสอนให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น การศึกษานี้เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณที่ใช้วิธีการวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้คือ นักเรียนจำนวน 45 คน ซึ่งได้จากการสุ่มแบบเจาะจงจากห้องเรียนเป้าหมาย โดยใช้แบบสอบถามที่แบ่งออกเป็นสองตอน ได้แก่ ข้อมูลทั่วไป และความคิดเห็นเกี่ยวกับสาเหตุของการไม่ส่งงาน/การบ้าน ซึ่งวัดผลโดยใช้มาตราส่วนลิเคิร์ต 5 ระดับ
ผลการวิจัยพบว่าสาเหตุหลักของการไม่ส่งการบ้าน ได้แก่ การติดเกม (ค่าเฉลี่ย 4.71) การให้เวลาทำงานน้อยเกินไป (ค่าเฉลี่ย 4.67), และลักษณะงานที่ไม่น่าสนใจ (ค่าเฉลี่ย 4.33) นอกจากนี้ยังพบว่าปัจจัยอื่น ๆ ที่ส่งผลในระดับน้อยถึงปานกลาง ได้แก่ ความยากของเนื้อหา การไม่เข้าใจคำสั่ง ความเบื่อหน่าย หรือไม่มีผู้ให้คำปรึกษา จากข้อมูลดังกล่าว นักวิจัยได้สังเคราะห์แนวทางแก้ไขที่สอดคล้องกับบริบทของโรงเรียนและตามหลักการของกระทรวงศึกษาธิการ เช่น การปลูกฝังจริยธรรมและความรับผิดชอบ การสร้างแรงจูงใจ และการปรับปรุงรูปแบบการบ้านให้เหมาะสมกับความสามารถและความสนใจของผู้เรียน นอกจากนี้ยังแนะนำให้ครูผู้สอนจัดการเรียนรู้แบบเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง เพิ่มความมีส่วนร่วม และส่งเสริมการบริหารเวลาอย่างมีประสิทธิภาพเพื่อเพิ่มผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ข้อเสนอแนะจากการวิจัยนี้คือควรมีการขยายขอบเขตการศึกษาไปยังนักเรียนระดับชั้นอื่น ๆ และควรพิจารณาการแยกกลุ่มวิชาต่าง ๆ เพื่อให้ได้ข้อมูลเชิงลึกยิ่งขึ้นซึ่งจะช่วยในการออกแบบแนวทางการแก้ไขที่ตรงจุดยิ่งขึ้นสำหรับแต่ละบริบทการเรียนรู้ในโรงเรียนต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2539). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการจัดการเรียนการสอนในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
จินตนา ไบกาซูยี. (2531). การบ้านของใคร. สารพัฒนาหลักสูตร, 71, 39–41.
ชุติมา อารีย์. (2561). วิจัยในชั้นเรียน เรื่องการศึกษาสาเหตุการไม่ส่งงาน/การบ้านวิชาเศรษฐกิจพอเพียง ของนักศึกษาระดับชั้น ปวส.2/1 สาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ. วิทยาลัยอาชีวศึกษาเจริญพัฒนาบริหารธุรกิจ.
ทัศนีย์ กิติวินิต. (2540). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความรับผิดชอบในการทำงานของพนักงาน. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2557). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS (พิมพ์ครั้งที่ 15). กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนสามัญบิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.
ธัญญภัสร์ ศิรธัชนราโรจน์. (2559). จิตวิทยากับการพัฒนาตน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพรัตน์ ใจกาษา. (2555). วิจัยในชั้นเรียน เรื่องการศึกษาพฤติกรรมการไม่ส่งงาน/การบ้านของ นักศึกษาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว นักศึกษาชั้น ปวช.1. เชียงใหม่: วิทยาลัย เทคโนโลยีพายัพและบริหารธุรกิจ.
ไพโรจน์ โตเทศ. (2529). การบ้าน ความหวังที่ล้มเหลว. วารสารการศึกษา, 11(1), 9–12.
พวงทอง ป้องภัย. (2540). พฤติกรรมศาสตร์เบื้องต้น. ปัตตานี: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
พรพิมล พิสุทธ์พันธ์พงศ์. (2538). ความสัมพันธ์ระหว่างการอบรมเลี้ยงดูกับความพร้อมทางสติปัญญาของนักเรียนชั้นอนุบาลปีที่ 1 จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ยุวลี สายสังข์. (2556). วิจัยในชั้นเรียน เรื่องการศึกษาพฤติกรรมการไม่ส่งงาน/การบ้านของนักเรียนชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพปีที่ 3/8 สาขาวิชาคอมพิวเตอร์. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจ.
ศิริวัฒน์ สงวนหมู่. (2533). พฤติกรรมการเรียนรู้ที่ส่งเสริมผลสัมฤทธิ์ในการเรียนฟิสิกส์ตามการ เรียนรู้ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
สุรศักดิ์ อมรรัตนศักดิ์. (2553). หลักการวัดและการประเมิน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย รามคำแหง.
Cooper, M. (1999). The school to find out how to best practices of teachers. New York: McGraw-Hill.


