ความคิดเห็นทางการเมืองกับคนรุ่นใหม่ในสังคมปัจจุบัน
คำสำคัญ:
ความคิดเห็นทางการเมือง, คนรุ่นใหม่, ประชาธิปไตย, สื่อสังคมออนไลน์บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งวิเคราะห์ความคิดเห็นทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในสังคมไทยร่วมสมัย โดยอาศัยกรอบแนวคิดจากทฤษฎีวัฒนธรรมทางการเมือง ทฤษฎีการมีส่วนร่วมทางการเมือง และทฤษฎีการสื่อสารทางการเมือง เพื่อทำความเข้าใจถึงพฤติกรรมทางการเมือง แรงผลักดัน และข้อจำกัดที่คนรุ่นใหม่ต้องเผชิญในกระบวนการมีส่วนร่วมต่อการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและประชาธิปไตย สื่อสังคมออนไลน์และเทคโนโลยีดิจิทัลมีบทบาทอย่างยิ่งในการเปิดพื้นที่ให้เยาวชนแสดงออก แสดงความคิดเห็น และรวมพลังเรียกร้องความเปลี่ยนแปลงผ่านแนวทางที่หลากหลาย ทั้งกิจกรรมเชิงสัญลักษณ์ การเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมการเมือง และการผลิตเนื้อหาสื่อใหม่ แม้การมีส่วนร่วมของเยาวชนจะเป็นพลังบวก แต่ยังเผชิญกับแรงต้านจากโครงสร้างอำนาจเดิม และทัศนคติที่แตกต่างระหว่างรุ่น บทความเสนอว่าการเปิดพื้นที่ให้เยาวชนแสดงออกอย่างสร้างสรรค์ การส่งเสริมวัฒนธรรมการเมืองแบบมีส่วนร่วม และการลดอคติทางอุดมการณ์ คือแนวทางสำคัญในการพัฒนาเสถียรภาพของประชาธิปไตยในระยะยาว
เอกสารอ้างอิง
เกษฎา ผาทอง. (2562). วัฒนธรรมทางการเมือง: แนวคิดสู่การพัฒนาสังคมไทย. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 6(1), หน้า 89–104.
จักร พันธุ์ชูเพชร. (2548). การมีส่วนร่วมทางการเมือง (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: มายด์ พับลิชชิ่ง ลีสซิ่ง.
นรินทร์ชัย พัฒนพงศา. (2546). หลักการพื้นฐานการมีส่วนร่วม เทคนิคและตัวอย่างกรณี (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ศิริลักษณ์.
พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (2558). วัฒนธรรมทางการเมืองกับการพัฒนาประชาธิปไตยในเขตชนบทอีสาน: กรณีศึกษาประชาชนในเขตหมู่บ้านคำบง และหมู่บ้านสะอาด ตำบลสะอาด อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 31(3), หน้า 25–42.
พฤทธิสาณ ชุมพล. (2540). การสื่อสารการเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์. (2562). ประชาธิปไตยไซเบอร์กับการพัฒนาคุณค่าของประชาธิปไตยในประเทศไทย. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 1(1), หน้า 1–15.
พระสิริชัย ธมฺมจาโร, สมนึก จันทร์โสดา, และ ศราวุธ ขันธวิชัย พระสังวาน เขมปญฺโญ (สายเนตร). (2565). การสื่อสารทางการเมือง. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(3), หน้า 358–368.
วิวัฒน์ เอี่ยมไพรวัน. (2546). วัฒนธรรมทางการเมือง. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศักดิภัท เชาวน์ลักษณ์สกุล. (2561). รัฐประหารกับการเมืองไทย. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 1(2), หน้า 30–35.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2549). การเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมทางการเมืองของไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2550). นโยบายสาธารณะ: การวิเคราะห์แนวคิดและกระบวนการของคณะบริหาร. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สุเทพ พุทธจรรยา. (2563). การเมืองภาคพลเมือง: การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 3(1), หน้า 12–25.
เสรี วงษ์มณฑา. (2537). การประยุกต์ทฤษฎีในการสื่อสาร: หลักและทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Almond, G. A., & Verba, S. (1963). The civic culture: Political attitudes and democracy in five nations. Princeton University Press.
Chaffee, Steven H. (1975). Political communication: Issues and strategies. New York: SAGE Publications.
Dahlgren, P. (2009). Media and political engagement: Citizens, communication, and democracy. Cambridge University Press.
Dalton, Russell J. (2008). The good citizen: How a younger generation is reshaping American politics. CQ Press.
Heywood, A. (1997). Politics. London: Macmillan.
Jenkins, H., et al. (2016). By any media necessary: The new youth activism. New York University Press.
Lasswell, Harold Dwight . (1978). Politics: Who gets what, when, how (Reprint ed.). University of Chicago Press.
Nie, Norman H., Kim, Jae-on, & Verba, Sidney. (1978). Participation and political equality: A seven-nation comparison. University of Chicago Press.
