ผลการเปลี่ยนแปลงตัวตนภายในของเยาวชนชายศูนย์ฝึกและอบรม เด็กและเยาวชนหลังเข้าร่วมโปรแกรมละครเพื่อการเรียนรู้
คำสำคัญ:
ละครเพื่อการเรียนรู้, การมองเห็นคุณค่าในตนเอง, ศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน, การเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลงบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ศึกษาผลของโปรแกรมละครต่อการเปลี่ยนแปลงตัวตนภายในและเห็นคุณค่าในตนเองของเยาวชนชายในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน โดยใช้แนวทางวิจัยและพัฒนามีลักษณะเป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการกับเยาวชนชายขั้น 5 เครื่องมือวิจัย ได้แก่ โปรแกรมละคร แบบสัมภาษณ์เชิงลึก แบบบันทึกการเรียนรู้ แบบสังเกตพฤติกรรม และแบบวัดการเห็นคุณค่าในตนเอง เก็บรวบรวมข้อมูลก่อนและหลังการเข้าร่วมกิจกรรม ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ ผลการวิจัยพบว่าเยาวชนมีการเปลี่ยนแปลงตัวตนภายใน ตระหนักในความสามารถ พร้อมเผชิญปัญหา รักตนเอง และมีระดับการเห็นคุณค่าในตนเองสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ โดย 70% อยู่ในระดับสูง และ 30% อยู่ในระดับปานกลาง เยาวชนเชื่อมั่นในการพัฒนาตนเอง โปรแกรมละครเพื่อการเรียนรู้ช่วยให้เยาวชนเข้าใจความคิดและความรู้สึกของตนเอง ใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นอย่างมั่นใจ กำหนดอนาคตของตนเอง เอาชนะความกลัว และตระหนักถึงคุณค่าของตนเอง
เอกสารอ้างอิง
คนึงนิจ วิหคมาตย์. (2552). การมองตนเองในภาวะคืนสู่ครอบครัวและสังคมของเด็กและเยาวชนที่กระทำผิดซ้ำในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน. ใน วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชัยวัฒน์ วงษ์อาษา. (ม.ป.ป.). การเห็นคุณค่าในตนเอง. เรียกใช้เมื่อ 19 ธันวาคม 2566 จากhttp://ns2.ph.mahidol.ac.th/phklb/knowledgefiles/Selfteem.pdf
ณัฐพล แก้วเกิด, วรรณดี สุทธินรากร และอุทุมพร อินทจักร. (2564). พฤติกรรมแห่งความผิดพลาดและความต้องการในอาชีพของเด็กและเยาวชนในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนชาย. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 15(1), 223-235.
นาธาเนียนล แบรนเดน. (2559). How to Raise Your Self-esteem [พลังแห่งการเพิ่มความ นับถือตัวเอง]. OMG Book.
ปริทรรศ ศิลปกิจ และอรวรรณ ศิลปกิจ. (2559). คุณสมบัติทางจิตมิติของแบบวัดความภาคภูมิใจในตนเอง ของ Rosenberg ในเยาวชนไทย. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศ ไทย, 24(1), 15-28.
ภูริทัต สิงหเสม. (2560). แบบแผนการถูกล่วงละเมิดทางอารมณ์ของเยาวชนไทยที่กระทำผิด. ใน วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
วานิช คล้ายสงคราม. (2562, 23 กรกฎาคม). ผู้ตรวจราชการกรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน รักษาการผู้อำนวยการศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน เขต 4 ขอนแก่น. สนทนากลุ่ม.
สถาบันอาศรมศิลป์และศูนย์จิตตปัญญา มหาวิทยาลัยมหิดล. (2561). การเรียนรู้แบบองค์รวม.การประชุมทางวิชาการระพีเสวนาและจิตตปัญญาศึกษา ประจำปี 2561. สภาคริสตจักรในประเทศไทยกรุงเทพ.
สุดารัตน์ วรบัณฑิต. (2561, 29 พฤศจิกายน). นักวิชาการอบรมและฝึกวิชาชีพชำนาญการ. สัมภาษณ์.
Barnet-Lopez, S. Pérez-Testor, S. Cabedo-Sanromà, J. Guillermo R. Oviedo, & Guerra-Balic, M. (2016). Dance/Movement Therapy and emotional well- being for adults with Intellectual Disabilities, The Arts in Psychotherapy, 51, 10-16.
Felsman, P. M. Seifert, C. Sinco, B. & A. Himle, J (2023). Reducing social anxiety and intolerance of uncertainty in adolescents with improvisational theatre. The Arts in Psychotherapy, 82, 1-8.
Fernández-Aguayoa, S & Pino-Justeb, M. (2018). Drama therapy and theater as an intervention tool: Bibliometric analysis of programs based on drama therapy and theater. The Arts in Psychotherapy, 59, 83-93
Fortier, Mark. (2016). Theory/Theatre: An Introduction (3 ed.). Routledge.
Mezirow, J. (2003). Transformative learning as discourse. Journal of transformative education, 1(1), 58 – 63.
