The problem of inequality in right access to and utilization of resources at the regional level
Keywords:
Inequality, Equality of Rights in Accessing, ResourcesAbstract
This academic article aims to analyze the situation and problems of access to and utilization of resources at the regional level in order to use the information obtained to suggest future development guidelines. The analysis revealed four areas of inequality in resource access: inequality in access to technology among low-income groups, inequality in land resources, inequality in socio-economic factors of households, inequality in educational policies and infrastructure, curriculum and teaching, and unequal distribution of resources, and inequality in access to natural resources. Recommendations include: 1) The government should support digital infrastructure; 2) The government should establish a land management agency operating under the laws of its affiliated agency, as Thailand currently lacks a comprehensive national land management policy; 3) Educational management should take into account regional and spatial differences, with the national education system diversifying according to geographical conditions and natural resources; and 4) A review of the essential aspects of laws related to citizens' rights to access and utilize natural resources
References
กรมอนามัย. (2567). สถานการณ์การเข้าถึงบริการส่งเสริมสุขภาพตามชุดสิทธิประโยชน์ของประชาชนกลุ่มเปราะบางและด้อยโอกาสของสังคม (กลุ่มชาติพันธุ์ชายขอบและแรงงานข้ามชาติ) ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. กรมอนามัย.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). รายได้จากการท่องเที่ยวในภาคอีสาน เป็นจั้งใด๋ ? ปี 2566 (มกราคม-เมษายน). https://isaninsight.kku.ac.th/archives/2961
จันทิมา ชัยยะศิริสุวรรณ, สิรินดา โคตรคำ และสุพิชญา สนธิ. (2568). การจัดการความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา. วารสารปัญญาภาวนา, 2(2), 10-23.
เจตน์ ดิษฐอุดม. (2561). การใช้จ่ายภาครัฐกับคุณภาพชีวิตของประชาชน. วารสารมนุษยศาสตร์
และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 1(1), 100-116.
ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์ และดารุณี พุ่มแก้ว. (2560). เงินอุดหนุนเฉพาะกิจและความเหลื่อมล้ำการคลังท้องถิ่นในประเทศไทย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 15 (1), 118-138.
เดลินิวส์ออนไลน์. (2568). ที่ดินไทยเหลื่อมล้ำหนักคน 1% ครอง 1 ใน 4 ทั้งปท. แนะทางออกใช้ภาษีก้าวหน้า–โฉนดชุมชน. https://www.dailynews.co.th/news/5169826/
ทนงศักดิ์ แสงสว่างวัฒนะ และโชติ บดีรัฐ. (2564). ความเหลื่อมล้ำในการบริหารงานตามยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี ด้านการสร้างโอกาสและความเสมอภาคทางสังคม: กรณีศึกษา ตำบลดินทองอำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก. Journal of Modern Learning Development, 6(1), 130-148.
ทีช ฟอร์ ไทยแลนด์. (2568). ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาไทย: สาเหตุและผลกระทบต่อสังคม. https://www.teachforthailand.org/story/thailand-education-inequality
ธร ปิติดล. (2564). ความเหลื่อมล้ำไทย: บทวิเคราะห์โครงสร้างทางอำนาจและอุดมการณ์. กรุงเทพฯ:
สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
นิภาพรรณ เจนสันติกุล. (2566). ความยากจนและความเหลื่อมล้ำในสังคมไทย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 6(1), 61-74.
บุญเลิศ วิเศษปรีชา. (2563). สิทธิในที่อยู่อาศัย: ขยับเพดานว่าด้วยสิทธิและศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์. https://waymagazine.org/land-and-right-housing-10/
ประชาไท. (2562). อ.วิศวะฯ อ่านความเหลื่อมล้ำขนส่ง ไม่เท่าเทียมตั้งแต่นโยบายยันโอกาสเกิดอุบัติเหตุ. https://prachatai.com/journal/2019/04/82177
ภัครธรณ์ เอี่ยมอำภา. (2567). ความร่วมมือภาครัฐและเอกชนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์. 7(1), 33-47.
พระมหาอำพล ธนปญฺโญ (ชัยสารี), พระกฤษฎา ปญฺญาวโร (รูปดี), พระมหานิธิชัย ธมฺมปาโล (สุวรรณชาติ), สามเณรปิยะวัฒน์ วงคำจันทร์ และ ไตรวิทย์ เทษะนอก. (2567). ความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัลในสังคมไทย. Journal of Interdisciplinary Social Development (JISDIADP), 2(5), 19-29.
พัชนีย์ เมืองศรี และธนพฤกษ์ ชามะรัตน์. (2566). สิทธิที่จะมีส่วนในเมืองของคนจนเมืองอีสาน: พื้นความรู้และปรากฏการณ์จากการพัฒนา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 43(2), 324-336.
พัชราภรณ์ เกิดสิน และรัศฎา เอกบุตร. (2566). ปัญหากฎหมายว่าด้วยการควบคุม จำกัดสิทธิ หรือระงับสิทธิของประชาชนในการใช้ทรัพยากรน้ำ. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 9(3), 654-667.
มีชัย ออสุวรรณ และคณะ. (2564). การจัดสรรงบประมาณลงพื้นที่จังหวัดและความเหลื่อมล้ำด้านการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 19(3), 5-28.
เมธชนนท์ ประจวบลาภ. (2568). เรียนฟรี 15 ปี ที่ไม่ฟรีจริง? เมื่อช่องว่างของกฎหมายกลายเป็นภาระพ่อแม่ทั้งประเทศ. https://www.eef.or.th/article-011225/
รักพงษ์ แสนศรี, ธฤษวรรณ อัมพรมหา และธนวรรณ วรสิงห์. (2566). วิเคราะห์นโยบายท่องเที่ยวของรัฐบาลเพื่อกระจายจำนวนนักท่องเที่ยวและรายได้การท่องเที่ยว สู่จังหวัดที่ไม่ใช่เมืองหลวงผ่านโครงการระเบียงเศรษฐกิจของประเทศไทย. มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์, 40 (2), 113-136.
ริญญาภัสร์ โฆษิตพงศ์เลิศ. (ม.ป.ป.). วัฏจักรคนจนกับความเหลื่อมล้ำในที่ดินทำกินที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตของคนจน. ม.ป.ท.
วรธา มงคลสืบสกุล. (2565). การเข้าถึงบริการทางสาธารณสุขของไทย: ภาพสะท้อนและความเหลื่อมล้ำของกลุ่มเปราะบางทางสังคม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์. 6(1), 55-69.
ศุภชัย ยาวะประภาษ และปิยากร หวังมหาพร. (2564). นโยบายสาธารณะระดับท้องถิ่นไทย (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โอ. เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
สุพัฒน์จิตร ลาดบัวขาว. (2563). การคลังท้องถิ่น: สภาพปัญหา และแนวทางแก้ไข. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 11 (1), 189-214.
สำนักงานจังหวัดขอนแก่น. (2565). แผนพัฒนาจังหวัดขอนแก่น พ.ศ. 2566-2570. ขอนแก่น: สำนักงานจังหวัดขอนแก่น.
อรรฆพร ก๊กค้างพลู, กนกกานต์ แก้วนุช และพูลพงศ์ สุขสว่าง. (2563). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความเหลื่อมล้ำทางสังคมในพื้นที่การท่องเที่ยวโดยชุมชน ประเทศไทย. มนุษยศาสตร์สาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 21(3), 214–236.
อรรถการ ตฤษณารังสี. (2568). การลดความเหลื่อมล้ำด้านการศึกษาของเด็กไทยยากจนด้วยกฎหมายด้านการศึกษา. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(2), 356-366.
โอม ฉัตรนนท์. (2563). อีสานในอาเซียน: ความเหลื่อมล้ำกับการพัฒนาภูมิภาค. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 9(2), 81-104.
