บทบาทผู้นำชุมชนในการอนุรักษ์โบราณสถาน กรณีศึกษา วัดพระธาตุอุปมุง หมู่ที่ 3 ตำบลโพธิ์ศรีสว่าง อำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด

ผู้แต่ง

  • ฉัตรมงคล พลเยี่ยม
  • พงศ์สวัสดิ์ ราชจันทร์ -
  • เสกสรรค์ สนวา
  • ชัยวัฒน์ ป้อมพิทักษ์
  • ยุทธจักร ลำจวนจิตร์

คำสำคัญ:

บทบาท, ผู้นำชุมชน, การอนุรักษ์, โบราณสถาน

บทคัดย่อ

     

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาบทบาทผู้นำชุมชนในการอนุรักษ์โบราณสถาน 2) เพื่อวิเคราะห์ปัญหาและอุปสรรคบทบาทผู้นำชุมชนในการอนุรักษ์โบราณสถาน และ 3) เพื่อเสนอแนะแนวทางการแก้ไขปัญหาและอุปสรรคบทบาทผู้นำชุมชนในการอนุรักษ์โบราณสถาน รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ พื้นที่ตำบลโพธิ์ศรีสว่าง อำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด โดยมีกลุ่มผู้ให้ข้อมูล 5 กลุ่ม คือ 1).ผู้ใหญ่บ้าน 2).ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน 3).คณะกรรมการหมู่บ้าน 4).ประชาชน และ 5).ปราชญ์ชาวบ้าน จำนวน 20 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบเจาะจง มีเครื่องมือใช้ในการวิจัยคือแบบการสัมภาษณ์เชิงลึก แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากเอกสาร วรรณกรรมและแบบสัมภาษณ์มาวิเคราะห์แบบเชิงเนื้อหา

            ผลการวิจัยประเด็นบทบาทผู้นำชุมชนในการอนุรักษ์โบราณสถาน พบว่า ผู้นำต้องมีความสามารถในหลาย ๆ ด้าน เพื่อที่จะจัดการและการดูแลปกป้องประชาชนในหมู่บ้าน และมีความสามารถในการส่งเสริมและอนุรักษ์โบราณสถาน ประเด็นปัญหาและอุปสรรคบทบาทผู้นำชุมชนในการอนุรักษ์โบราณสถาน พบว่า งบประมาณที่จำกัด ผู้นำกับประชาชนยังขาดความรู้ ขาดความร่วมมือ และขาดวิสัยทัศน์ และประเด็นแนวทางการแก้ไขปัญหาและอุปสรรคบทบาทผู้นำชุมชนในการอนุรักษ์โบราณสถาน พบว่า ผู้นำต้องเรียนรู้ประวัติความเป็นมาของวัดพระธาตุอุปมุง เพื่อการอนุรักษ์ที่ถูกต้องไม่ส่งผลกระทบต่อการซ่อมแซมของตัวพระธาตุให้คงความสมบูรณ์

            ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้จะเป็นประโยชน์ต่อผู้นำชุมชนเพื่อที่จะอนุรักษ์โบราณสถานให้คงอยู่กับชุมชนอย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์. (2545). สังคมวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราช

วิทยาลัย.

เฉลา ประเสริฐสังข์. (2560). ภาวะผู้นำทางการศึกษา. จันทบุรี : สถาบันราชภัฏรำไพพรรณี.

เนตร์พัณณา ยาวิราช. (2552). ภาวะผู้นำและผู้นำเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร : ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.

ยุวัฒน์ วุฒิเมธี. (2560). ความมุ่งมั่นของผู้นำในการพัฒนาตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง.

กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.

รัตดิกรณ์ จงวิศาล. (2556). ภาวะผู้นำ ทฤษฎี การวิจัย และแนวทางสู่การพัฒนา. กรุงเทพฯ:

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วิเชียร วิทยอุดม. (2553). ภาวะผู้นำ. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: ธนธัชการพิมพ์.

ศราวุธ ไชยชโย. (2550). ยุทธศาสตร์การปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.

เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2550). ความขัดแย้งการบริหารเพื่อความสร้างสรรค์. พิมพ์ครั้งที่ 1.

กรุงเทพฯ: ต้นอ้อ แกรมมี่.

สัมมา รธนิธย์. (2553). การวิเคราะห์องค์ประกอบภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารที่มีผลต่อ

ประสิทธิผลการบริหารของมหาวิทยาลัยราชภัฏ. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยและพัฒนา

มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

สำนักงานโบราณคดี กรมศิลปากร. (2550). ศัพทานุกรมโบราณคดี. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร

กระทรวงวัฒนธรรม.

อาภรณ์พันธ์ จันทร์สว่าง. (2562). การพัฒนาบุคคล กลุ่ม และชุมชน. กรุงเทพฯ:

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

30-06-2026

รูปแบบการอ้างอิง

พลเยี่ยม ฉ. ., ราชจันทร์ พ., สนวา เ. ., ป้อมพิทักษ์ ช. . ., & ลำจวนจิตร์ ย. . (2026). บทบาทผู้นำชุมชนในการอนุรักษ์โบราณสถาน กรณีศึกษา วัดพระธาตุอุปมุง หมู่ที่ 3 ตำบลโพธิ์ศรีสว่าง อำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารเมธีวิจัย Savant Journal of Social Sciences, 3(3), 85–97. สืบค้น จาก https://so16.tci-thaijo.org/index.php/SJ_SS/article/view/3991

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย