ชีวิตที่ดีตามแนวพุทธธรรม: การศึกษาวิเคราะห์เชิงเอกสาร

ผู้แต่ง

  • สมชาย สวนศรีทอง ภาควิชาพลศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพมหานคร 109001

คำสำคัญ:

ชีวิตที่ดี, พุทธธรรม, ไตรสิกขา, ภาวนา 4, ทิฏฐธัมมิกัตถะ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความหมายและองค์ประกอบของชีวิตที่ดีตามแนวพุทธธรรม 2) เพื่อวิเคราะห์หลักธรรมที่นำไปสู่การเป็นชีวิตที่ดีตามแนวพุทธธรรม และ 3) เพื่อสังเคราะห์แนวทางการสร้างชีวิตที่ดีตามแนวพุทธธรรมสำหรับมนุษย์ในยุคปัจจุบัน รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพแบบการศึกษาวิเคราะห์เอกสาร โดยใช้แนวคิดการพัฒนามนุษย์ตามหลักไตรสิกขาและภาวนา 4 ของ Somdet Phra Buddhaghosacariya (P.A. Payutto) เป็นกรอบการวิจัย ข้อมูลปฐมภูมิ ได้แก่ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับ Mahachulalongkornrajavidyalaya University โดยเฉพาะอังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต ได้แก่ ทีฆชาณุสูตรและธัมมัญญูสูตร ส่วนข้อมูลทุติยภูมิ ได้แก่ หนังสือ พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย และ พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีวิเคราะห์เนื้อหาและนำเสนอแบบพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า 1) ชีวิตที่ดีตามแนวพุทธธรรม คือ ชีวิตที่ได้รับการพัฒนาอย่างเป็นองค์รวมทั้งด้านกาย ศีล จิต และปัญญา สามารถพึ่งตนเองได้ มีความสงบ และเกื้อกูลต่อผู้อื่น 2) หลักธรรมที่นำไปสู่ชีวิตที่ดีแบ่งได้เป็น 3 ระดับ ได้แก่ ทิฏฐธัมมิกัตถะ สัมปรายิกัตถะ และปรมัตถะ โดยมีหลักธรรมสำคัญ เช่น ทิฏฐธัมมิกัตถสังวัตตนิกธรรม 4 ไตรสิกขา ภาวนา 4 และสัปปุริสธรรม 7 และ 3) แนวทางการสร้างชีวิตที่ดีสำหรับมนุษย์ยุคปัจจุบัน คือ การพัฒนาตนอย่างต่อเนื่อง เริ่มจากการสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจและความสัมพันธ์ทางสังคมที่ดี นำไปสู่คุณธรรม ความสงบทางจิตใจ และปัญญาในการเข้าใจความจริงของชีวิต องค์ความรู้จากงานวิจัยนี้ คือ การบูรณาการหลักประโยชน์ 3 ระดับเข้ากับการพัฒนาทั้ง 4 ด้าน เพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนาคุณภาพชีวิต การจัดการศึกษา และการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในสังคมร่วมสมัย

เอกสารอ้างอิง

พระณัฐวุฒิ วุฑฺฒิโก (สัพโส), ภาณุวัฒน์ ภักดีวงศ์, เอื้อมพร หลินเจริญ และประพัฒน์ ศรีกูลกิจ. (2555). แนวคิดการพัฒนามนุษย์ในพระพุทธศาสนาจากคัมภีร์ทีฆนิกาย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 14(2), 1-15.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2540). พุทธธรรมกับการพัฒนาชีวิต. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: การศาสนา.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2552). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จันทร์เพ็ญ.

พระภูชิสสะ ปญฺญาปโชโต. (2562). การสร้างกระบวนการเสริมสร้างสุขภาวะตามหลักภาวนา 4 ในตำบลยางฮอม อำเภอขุนตาล จังหวัดเชียงราย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระสุนทรกิตติคุณ. (2560). หลักพุทธธรรมกับการดูแลสุขภาพแบบองค์รวมในบุคลากร. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 3(1), 11-25.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย (พิมพ์ครั้งที่ 47). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2561). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 31). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2562). ไตรสิกขา: ระบบการศึกษาซึ่งพัฒนาชีวิตที่ดำเนินไปทั้งระบบ. นครปฐม: วัดญาณเวศกวัน.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-22

รูปแบบการอ้างอิง

สวนศรีทอง ส. . (2026). ชีวิตที่ดีตามแนวพุทธธรรม: การศึกษาวิเคราะห์เชิงเอกสาร. วารสารมนุษย์และชีวิตศึกษา, 4(1), 27–39. สืบค้น จาก https://so16.tci-thaijo.org/index.php/LS/article/view/4091