The Effects of Integrated Training Program on Interpersonal Communication of Employees
Keywords:
Training program, Interpersonal communication, Industrial employees, Communication skills developmentAbstract
The objectives of this study were to compare the interpersonal communication of the experimental group before and after the training program, and to compare the interpersonal communication between the experimental group and the control group after the training program. This experimental research was conducted among 20 employees of a factory in Chokchai District, Nakhon Ratchasima Province, aged between 22 and 60 years, working in the year 2025. The sample was obtained using cluster random sampling and divided into two groups: 10 employees in the experimental group from Production Team A and 10 employees in the control group from the Support Department. The research instruments included a training program developed by the researcher, conducted in four sessions, and an interpersonal communication assessment based on DeVito’s (2003) framework, covering five aspects: self-disclosure, empathy, supportiveness, positiveness, and equality. The assessment had a reliability coefficient of .92. Data were collected using pre-test and post-test procedures, and analyzed with dependent sample t-test and independent sample t-test. The results revealed that: (1) after the training program, the experimental group had significantly higher interpersonal communication scores compared to before the program at the .01 level, and (2) after the training program, the experimental group had significantly higher interpersonal communication scores than the control group at the .01 level of statistical significance.
References
จันทิรา มังกรศักดิ์สิทธิ์. (2556). ความคิดเห็นของพนักงานต่อการสื่อสารภายในองค์การโรงพยาบาลนนทเวช.
(ทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์).
ฉัฐวีณ์ สิทธิ์ศิรอรรถ. (2555). การฝึกอบรม. กรุงเทพฯ: ที-บุ๊คส์.
ทิศนา แขมมณี. (2545). กลุ่มสัมพันธ์เพื่อการทำงานและการจัดการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ: นิชินแอดเวอร์ไท
ซิ่งกรุ๊ฟ.
เนตรรุ้ง อยู่เจริญ. (2561). การพัฒนาสมรรถนะการทำวิจัยสถาบันโดยใช้รูปแบบการฝึกอบรมผสานกับการชี้แนะ
ทางปัญญาสำหรับบุคลากรสายสนับสนุนวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏ ในเขตกรุงเทพมหานคร.
(ปริญญานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
ระวิรัฐ รุ่งโรจน์. (2559). การพัฒนาความสามารถในการสื่อสารระหว่างบุคคล โดยใช้โปรแกรมฝึกอบรมเชิงจิตวิทยา
(ปริญญานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
สมคิด บางโม. (2551). เทคนิคการฝึกอบรมและการประชุม. ฉบับพิมพ์ที่ 4. กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์.
อาชัญญา รัตนอุบล. (2540). การสอนแบบเน้นวิจัยโดยใช้สัญญาแห่งการเรียนรู้ในการเรียนการสอนที่มีวิจัยเป็นฐาน.
(พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Berlo, D. K. (1960). The Process of Communication; an Introduction to Thand Practice. San
Francisco: Rinehart Press.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Hillsdale, NJ:
Lawrence Erlbaum Associates.
Decenzo, D. A., and Robbin, S. P., (2009). Fundamentals of Human Resource Management
(10th ed.). United States of America: John Wiley & Sons.
Devito, J.A. (2003). Human communication: The basic course (9th ed.). Boston:Pearson Education.
Hargie, O. (2011). Interpersonal Skills: Research, Theory, and Practice. Routledge.
Noe, R. A. (2020). Employee training and development (8th ed.). McGraw-Hill Education.
Shannon, C. E., & Weaver, W. (1949). The Mathematical Theory of Communication. University
of Illinois Press.
Spitzberg And Cupach. (1984). Interpersonal communication competence (Vol. 4): SAGE Publications, Incorporated.
