THE EFFECTS OF GROUP ACTIVITIES ON THE PUBLIC MIND OF STUDENT LEADERS
Keywords:
Public-mindedness, Group activities, Undergraduate student leadersAbstract
The objectives of this research were: (1) to examine the public-mindedness of student leaders, (2) to compare the public-mindedness of the experimental group before and after the experiment, and (3) to compare the public-mindedness of the experimental and control groups after the experiment. This study employed a quantitative research design using a quasi-experimental approach. The population consisted of 360 undergraduate student leaders affiliated with the Regular Student Organizations of Nakhon Ratchasima Rajabhat University in the academic year 2025. The sample was obtained through cluster random sampling, comprising 40 students in the experimental group and 40 students in the control group. The research instruments included a group activity program consisting of 12 sessions and a public-mindedness questionnaire, with item validity ranging from .20 to .76 and an overall reliability coefficient of .947. The statistical methods used for data analysis were the mean, standard deviation, and t-test.
The results revealed that: (1) after the experiment, the experimental group had significantly higher public-mindedness scores than before the experiment at the .01 level of statistical significance, and (2) after the experiment, the experimental group had significantly higher public-mindedness scores than the control group at the .01 level of statistical significance.
References
กฤติมา ศรีสว่าง. (2567). ผลของกิจกรรมส่งเสริมแรงจงูใจภายในที่มีต่อจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นประถมศึกษา ที่ 4. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา).
ดวงดาว พรีพรม. (2558). การศึกษาจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 6. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา).
พาสนา นิยมบัตรเจริญ. (2551). ผลของโปรแกรมกิจกรรมกลุ่มเพื่อพัฒนาการตั้งเป้าหมายทางการศึกษาและอาชีพของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนโพธิสารพิทยากร. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์).
ศิริธร ศรีจำนงค์. (2557). การพัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างจิตสาธารณะสำหรับนักเรียน มัธยมศึกษาตอนต้น ตุมินนวจิตตปัญญาศึกษา. (วิทยานิพนช์มหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยมะหาสารคาม).
ศิริพิมล รักษามิครี. (2553). การศึกษาจิตสาธารณะของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 2. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา).
ศตวรรษ มะละแซม. (2563). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อเสริมสร้างจิตสาธารณะ ตามแนวคิดการเรียนรู้รับใช้สังคม และการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน สำหรับนักศึกษาปริญญาตรี. (วิทยานิพนธ์ การศึกษาดุษฎีบัณฑิต), บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สุนีย์ นิ่มกลาง. (2564). ผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้ความสามารถแห่งตนที่มีต่อจิตสาธารณะของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา).
สุนีย์ นิ่มกลาง และประยุทธ ไทยธานี. (2565). ผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้ความสามารถแห่งตนที่มีต่อ จิตสาธารณะของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารราชพฤกษ์ 20(2), น. 179-191
