ผลของโปรแกรมการเรียนรู้จากการสังเกตที่มีต่อความมีน้ำใจนักกีฬา ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3
คำสำคัญ:
โปรแกรมการเรียนรู้จากการสังเกต, ความมีน้ำใจนักกีฬา, นักเรียนระดับประถมศึกษาบทคัดย่อ
ความมีน้ำใจนักกีฬาเป็นคุณลักษณะที่ครอบคลุมการรู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย การปฏิบัติตามกติกา การเคารพการตัดสิน และการให้เกียรติคู่แข่งขัน ซึ่งมีอิทธิผลต่อการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างสงบสุข การพัฒนาในระดับประถมศึกษาสามารถทำได้ผ่านกิจกรรมกลุ่ม และการสังเกตแบบอย่างที่ดี เพื่อปลูกฝังให้ผู้เรียนเกิดค่านิยมที่ยั่งยืน
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการเรียนรู้จากการสังเกตที่มีต่อความมีน้ำใจนักกีฬาของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 รวม 2 ห้องเรียน ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster random sampling) จากนั้นสุ่มเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) โปรแกรมการเรียนรู้จากการสังเกต โดยจัดกิจกรรมทั้งหมด 12 ครั้ง และ 2) แบบประเมินความมีน้ำใจนักกีฬา วิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบที (t-test)
ผลการวิจัยพบว่า 1) หลังการทดลอง นักเรียนกลุ่มทดลองมีความมีน้ำใจนักกีฬาสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ 2) หลังการทดลอง นักเรียนกลุ่มทดลองมีความมีน้ำใจนักกีฬาสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
เอกสารอ้างอิง
กลิ่นประทุม แสงสุระ. (2550). การสร้างแบบวัดคุณลักษณะที่พึงประสงค์ด้านความมีน้ำใจนักกีฬาของนักเรียน ระดับช่วงชั้นที่ 2 (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
พิมพ์ชนก นุชเนตร. (2560). ผลการเรียนรู้โดยสังเกตและพฤติกรรมเลียนแบบ: ผลกระทบต่อทัศนคติและบุคลิกภาพของผู้เรียน. วารสารจิตวิทยาการศึกษา, 7(3), 56-68.
วิไล ศรีสุข. (2561). คุณลักษณะของความมีน้ำใจนักกีฬาและการอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขในสังคม. วารสารพัฒนาสังคม, 9(2), 35-45.
สมคิด จันทร์ศรี. (2560). ความมีน้ำใจนักกีฬาในกลุ่มสาระสุขศึกษาพลศึกษา: การพัฒนาคุณลักษณะที่พึงประสงค์ในนักเรียน. วารสารสุขศึกษาพลศึกษา, 15(1), 30-40.
สำนักงานการกีฬาภาค 3. (2566). รายงานการละเมิดกฎกติกาและการเน้นผลแพ้-ชนะในการแข่งขันกีฬา. กรุงเทพฯ: สำนักงานการกีฬาภาค 3.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). รายงานปัญหาเยาวชนขาดความมีน้ำใจนักกีฬาในการแข่งขันกีฬาระดับเยาวชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สุจินต์ ประเสริฐ. (2562). การปฏิบัติตามกฎกติกาและการเคารพผลการตัดสิน: องค์ประกอบสำคัญในการแข่งขันกีฬา. วารสารกีฬาและจริยธรรม, 11(1), 15-25.
สุชาดา พันธุ์ตัน. (2558). การพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมเอื้อสังคมโดยใช้การเรียนรู้จากการสังเกตในนักเรียนประถม. วารสารการศึกษาและพัฒนานิสัย, 5(2), 123-135.
อภิวัฒน์ งั่วลำหิน. (2553). การอธิบายองค์ประกอบของความมีน้ำใจนักกีฬา: รู้แพ้รู้ชนะรู้อภัย ความยุติธรรมความสามัคคี ความรับผิดชอบ และความมีระเบียบวินัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bandura, A. (1986). Social Foundations of Thought and Action: A Social Cognitive Theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Clifford, C., & Feezell, R. (1997). Coaching for character: Reclaiming the principles of sportsmanship. Champaign, IL: Human Kinetics.
Hassandra, M., Goudas, M., Chroni, S., & Theodorakis, Y. (2002). Effects of a cooperative games program on students’ social skills and cooperative behavior. European Journal of Physical Education, 7(1), 79-96.
Nucci, L. P., & Narvaez, D. (2008). Handbook of moral and character education. New York: Routledge.
Shields, D.L.L. & Bredemeier, B.J.L. (1995) Character Development and Physical Activity. Champaign: Human Kinetics Publishers.
Weiss, N. A. (2019). Introductory Statistics, MyLab Revision (10th ed.). London: Pearson.
