คลังสมรรถนะการใช้ภาษาจีนสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
คำสำคัญ:
การจัดการเรียนรู้อิงสมรรถนะ คลังสมรรถนะการใช้ภาษาจีน สมรรถนะบทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนา ประเมินและปรับปรุงคลังสมรรถนะการใช้ภาษาจีน สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย เก็บข้อมูลจากกลุ่มเป้าหมายที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 7 คน เพื่อประเมินความสอดคล้องเหมาะสมและความเป็นไปได้ของคลังสมรรถนะการใช้ภาษาจีน และมีครูผู้สอนวิชาภาษาจีน จำนวน 7 คน เพื่อประเมินและปรับปรุงคลังสมรรถนะการใช้ภาษาจีน โดยการสนทนากลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบประเมินความสอดคล้องเหมาะสมและความเป็นไปได้ วิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้ความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยในครั้งนี้คือได้คลังสมรรถนะการใช้ภาษาจีนสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย แยกตามกลุ่มอาชีพ 5 กลุ่มอาชีพ ได้แก่ อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและบริการ คหกรรม/เกษตรกรรม พาณิชยกรรม ศิลปกรรม และอุตสาหกรรม จำนวน 32 อาชีพ และโจทย์งาน จำนวน 50 งาน และจากผลการประเมินพบว่า คลังสมรรถนะการใช้ภาษาจีนมีความสอดคล้องเหมาะสมและความเป็นไปได้โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ผลจากการทำไปใช้พบว่า ครูสามารถออกแบบการจัดการเรียนการสอนได้จริง ทั้งนี้มีข้อเสนอแนะจากผู้เชี่ยวชาญให้ปรับคลังสมรรถนะการใช้ภาษาจีนให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อม จุดประสงค์ของกรอบแนวคิด และบริบทของผู้เรียน
คำสำคัญ : การจัดการเรียนรู้อิงสมรรถนะ คลังสมรรถนะการใช้ภาษาจีน สมรรถนะ
เอกสารอ้างอิง
กรมองค์การระหว่างประเทศ. (2567). เรื่อง องค์กรหลักของสหประชาชาติ พ.ศ. 2567. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม
, จาก https://thai-inter- org.mfa.go.th/th/page/องค์กรสหประชาติ?menu=5d6bb80f15
กระทรวงศึกษาธิการ. (2554). ก้าวสู่อาเซียน Towards AEC. กรุงเทพฯ: องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
(2557). ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง นโยบายการปฏิรูปการเรียนการสอนภาษาจีน. สืบค้นเมื่อ.
กุมภาพันธ์ 2565, จาก http://www.phatthalung2.go.th/myoffice/2557/ data/tkk1/25570219
ชนธี ชำนาญกิจ. (2560). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมฐานสมรรถนะทางด้านการใช้ภาษาไทย เพื่อเตรียความ
พร้อมในการสหกิจศึกษา โดยใช้รูปแบบการเรียนรู้แบบร่วมมือและแนวคิดการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร.
(วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา).
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2564). รูปแบบการพัฒนาความสามารถในการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครู
โดยใช้ชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพในการศึกษาชั้นเรียนและการชี้แนะโดยพี่เลี้ยงของมหาวิทยาลัย.
วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 11(2), น. 75-92.
ซุร เหล่ย. (2550). สภาพและแนวทางการจัดการเรียนการสอนภาษาจีน ระดับช่วงชั้น 3-4 ในจังหวัด
นครปฐม. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
เซี่ยวฮุ่ย โกอ. (2561). การจัดการความร่วมมือทางการศึกษาระหว่างรัฐบาลไทยกับรัฐบาลจีน. วารสารรังสิต
บัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 2(4), น. 14.
ทวิกา ตั้งประภา. (2556). การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาสมรรถนะของนักเรียน: กรณีศึกษาการยกระดับการจัด
การศึกษาเพื่อพัฒนา “สมรรถนะและผลลัพธ์ ของนักเรียนในศตวรรษที่ ๒๑” ของประเทศสิงคโปร์.
วารสารครุศาสตร์, 40(3), 213-227.
ธำรง บัวศรี 2542. ทฤษฎีหลักสูตร :การออกแบบและพัฒนา. พิมพ์ครั้งที่ 2.กรุงเทพฯ : ธนธัชการพิมพ์
ปรียาภรณ์ ศิริวงศ์โยธิน. (2564). คลังสมรรถนะความเป็นพลเมืองดี สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น.
(ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา).
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2558). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. พิมพ์ครั้งที่ 2.กรุงเทพฯ :
โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศูนย์จีนศึกษาสถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2551). การเรียนการสอนภาษาจีนในประเทศไทย
ระดับประถม-มัธยมศึกษา. กรุงเทพฯ: ศรีบูรณ์คอมพิวเตอร์.
สมบูรณ์ ตันยะ. (2556). การวิจัยทางการศึกษา. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สุคนธา อรุณภู่. (2561). กลยุทธ์การพัฒนาคุณภาพการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนของโรงเรียนมัธยมศึกษา
ตอนปลายในประเทศไทย. วารสารสุทธิปริทัศน์, 32(101), น. 1-12.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2551). สมรรถนะครูและแนวทางการพัฒนาครูในสังคมที่เปลี่ยนแปลง.
กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
_____. (2559ก). รายงานการวิจัยเพื่อพัฒนาระบบการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในประเทศไทยภาพรวม.
กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
_____. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
_____. (2562). รายงานผลการวิจัยและพัฒนา กรอบสมรรถนะผู้เรียนระดับประถมศึกษาตอนต้น สำหรับ
หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: 21 เซ็นจูรี่.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). การประกาศแผนปฏิรูปประเทศ ฉบับปรับปรุง พุทธศักราช 2564.
กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
อัจริยา วัชราวิวัฒน์. (2544). การพัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะทางการวิจัยสำหรับนักศึกษาพยาบาล
ศาสตร์. (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร).
อุทัยวรรณ เฉลิมชัย. (2553). การส่งเสริมการเรียนการสอนภาษาจีน. วารสารวิชาการสำนักงานคณะกรรมการ
การศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ, 10(3), น. 7-11.
McClelland, D. (1973). Testing for Competency Rather than for Intelligence. American
Psychologist. 28 (1), pp. 1 - 14.
Spencer, L.M. and Spencer, S.M. (1993). Competency at Work: Models for Superior Performance.
New York: John Wiley & Sons.
Villa, A. (2008). Competence-based learning: a proposal for the assessment of
generic competences. Bizkaia: University of Deusto.
