The Development of Agricultural Community Potential in Ban Umsaeng, Du Subdistrict, Rasi Salai District

Main Article Content

ศรัญญา พงษ์ปลัด
Jintana Malisorn
Anantita Sranlert
Prathana Malitha

Abstract

This research aimed to investigate the factors influencing the development of agricultural community potential in Ban Umsaeng, Du Subdistrict, Rasi Salai District. The study employed a quantitative research methodology, using a questionnaire as the primary data collection tool. The sample consisted of 303 local residents, selected through accidental sampling, with a confidence level of 95% and a margin of error of 0.05. The data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, and Pearson Correlation Coefficient.


          The research findings revealed that the most significant factor was occupation (𝑥̄ = 4.15), followed by farmer group collaboration (𝑥̄ = 4.09), production efficiency (𝑥̄ = 4.01), income (𝑥̄ = 3.99), product dissemination (𝑥̄ = 3.98), marketing (𝑥̄ = 3.95), and production (𝑥̄ = 3.80), which was rated at the lowest level.


          The quantitative study indicated that the main production issue, as perceived by most respondents, was the ineffective access to target customer groups. Product dissemination was found to be a crucial process in bringing goods to market and creating consumer awareness, and it was identified as a key factor contributing to the success of product outreach.

Article Details

How to Cite
พงษ์ปลัด ศ., Malisorn, J., Sranlert, A., & Malitha, P. (2026). The Development of Agricultural Community Potential in Ban Umsaeng, Du Subdistrict, Rasi Salai District. Journal of Governance and Social Innovation, 3(1), หน้า 16 – หน้า 29. retrieved from https://so16.tci-thaijo.org/index.php/CLGJournal/article/view/2145
Section
Resreach Articles

References

กริชชัย ขาวจ้อย. (2562). ตัวแบบประสิทธิภาพทรัพยากรการปฏิบัติการและกิจกรรมที่ไม่เพิ่ม

มูลค่าในการจัดการผลิตภาพที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติการของผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดย่อมส่วนอุตสาหกรรมการผลิตในจังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ. 9 (2), 121.

กมลวรรณ มโนวงศ์. 2542. ความสัมพันธ์ทางสังคมขององค์กรชุมชนในชนบท. ศึกษาศาสตร์

มหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษานอกระบบ. บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

กาญจนา แก้วเทพ. 2540. ภาพรวมของการพัฒนาองค์กรชุมชน. ในสถาบันวิจัยและพัฒนา

มหาวิทยาลัยขอนแก่น. องค์กรชุมชนกลไกเพื่อแก้ไขปัญหาและพัฒนาสังคม. สำนักงานสนับสนุนกองทุนการวิจัย

โกวิทย์ พวงงาม. 2551. การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์.

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

คุณนิติ นวรัตน์. 2556. ปัญหาของข้าวไทย (2). ไทยรัฐออนไลน์. สืบค้นจาก

https://www.thairath.co.th/content/360232. (31 กรกฎาคม,2556).

คณะกรรมการประสานงานองค์กรเอกชนพัฒนาชนบทภาคอีสาน. 2540. NGOs อีสาน: ทางเลือก

แห่งการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ. พิมพ์ดี

จรัญ พรหมอยู่. 2528. ความเข้าใจเกี่ยวกับสังคมไทย. กรุงเทพ

นรินทร์ สมบูรณ์สาร. 2554. การรวมกลุ่มและการสร้างเครือข่าย. กลุ่มส่งเสริมและพัฒนาองค์กร

เกษตรกรและเครือข่าย กองพัฒนาเกษตรกร.

จักรกริช สังขมณี. (2555). ชุมชนนั้นชื่อปรารถนา: วัฒนธรรมการเมืองในชีวิตประจำวันกับ

เครือข่ายความสัมพันธ์ในการพัฒนาท้องถิ่น กรุงเทพ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.

ชนวน รัตนวราหะ. (2556). ระบบเกษตรและอาหารที่ปลอดภัย. (ออนไลน์). สืบค้นจาก

https://www.thaipan.org/document/646. (18 มิถุนายน,2556).

ชฎิล โรจนานนท์. (2558). วิสาหกิจชุมชน (Social Enterprise) คืออะไร. (ออนไลน์). สืบค้นจาก

https://www.[po.go.th:81/FIDP/Source/Article/Source/data/บทความนานาสาระเดือน. (2 พฤศจิกายน,2558).

ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ. (2542). ธุรกิจชุมชนเส้นทางที่เป็นไปได้. กรุงเทพมหานครสำนักงาน

กองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ดิเรก ฤกษ์หร่าย. (2518). แนวคิดและทฤษฎีการพัฒนาการเกษตร. (ออนไลน์). สืบค้นจาก

https://search.app/gWMK5MpYJ68oufESA. (5 กันยายน,2561).

ดรักเกอร์, ปีเตอร์ เอฟ. (2544). การบริหารองค์กรไม่แสวงหากำไร: หลักการและ การปฏิบัติ

[Managing the Non-Profit Organization: Principles and Practices] (มยุรี อนุมานราชธน, ผู้แปล) เชียงใหม่ : ธนุชพริ้นติ้ง.

ทิพย์ ภัทราวาท. (2556). นักวิชาการกะเทาะปัญหาโครงสร้างชาวนาไทย ทำนาแล้วไม่ได้นา.

(ออนไลน์). สืบค้นจาก http://www.glf.or.th/Home/Contents/694. (3 มิถุนายน,2556).

ธีรศักดิ์ อุ่นอารมณ์เลิศ และคณะ. (2558). การพัฒนารูปแบบการสร้างนวัตกรรมภูมิปัญญา

เศรษฐกิจพอเพียงเพื่อเสริมสร้างศักยภาพในการแข่งขันอย่างยั่งยืนของวิสาหกิจชุมชนกลุ่มแปรรูปผลิตภัณฑ์ กลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนล่าง. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 7(2), 79-92.

ธีรวัฒน์ เหล่าสมบัติ. (2560). นวัตกรรมเพื่อสังคม (Social Inovation). (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก

http://www.nia.or.th/socialinnovation/index.php/2017/07/14/article/. (14มิถุนายน,2560).

พรวลัย ประเสริฐวุฒิวัฒนา. (2560). รูปแบบการสื่อสารการตลาดออนไลน์เพื้อการสร้างแบรนด์

ของสินค้าเกษตรอินทรีย์กรณีศึกษากลุ่มเกษตรอินทรีย์ไร่รื่นรมย์. RetrievedFrom (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก http://dspace.bu.ac.th/jspui/handle/123456789/2420. (10กรกฎาคม,2560).

พิสมัย วิบูลย์ศักดิ์. 2522. กระบวนการกลุ่มและความเป็นผู้นำ. จิตวิทยาสังคม คณะมนุษย์ศาสตร์.

มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ไพรัตน์ เตชะรินทร์. 2526. การจัดการองค์กรประชาชน: เฉพาะกรณีของกรรมการพัฒนาชุมชน.

เอกสาร ประกอบการอภิปรายการประชุมเรื่องการพึ่งพาตนเองในชุมชนชนบท. เอกสารประกอบการอภิปรายในชุมชนเรื่อง การพึ่งพาตนเองในชุมชนชนบท ระหว่างวันที่ 26-29 กันยายน 2526 ณ สวนสามพราน จังหวัดนครปฐม. เอกสารอัดสำเนา

วิเชียร แสงโชติ. (2540). แนวคิดและกิจกรรมการพัฒนาความเข้มแข็งองค์กรชุมชน. ใน

สถาบันวิจัยและ พัฒนา มหาวิทยาลัยขอนแก่น. องค์กรชุมชนกลไกเพื่อแก้ปัญหาและพัฒนาสังคม.สำนักงานสนับสนุนกองทุนการวิจัย.

วิภารัตน์ พลายแก้ว. (2567). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนตำบลบางสวรรค์ อำเภอ

พระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 41 (2), 29

ศรมณ เทพแกว. (2562). รายงานการวิจัยการสร้างสรรค์นวัตกรรมสังคมใน

วิสาหกิจชุมชนศูนย์ข้าวบ้านอ่มแสง จ.ศรีสะเกษ. สาขาวิชาผู้นำทางสังคม ธุรกิจและการเมือง วิทยาลัยนวัตกรรมสังคม มหาวิทยาลัยรังสิต.

ศศิเพ็ญ พวงสายใจ,วัชรีพฤกษิกานนท์,พรทิพย์ เธียรธีรวิทย์,สุขุม พันธุ์ณรงค์,พิมลพรรณบุญยะเสนา.

(2554). การวิจัยแบบบูรณาการเพื่อพัฒนาศักยภาพการแข่งขันของธุรกิจชุมชนที่ผลิตสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ ที่ยังไม่ได้เผยแพร่ในเขตภาคเหนือ. JOURNAL OF ECONOMICS. 15 (2),1.

ศศิเพ็ญ พวงสายใจ,วัชรีพฤกษิกานนท์,พรทิพย์ เธียรธีรวิทย์,สุขุม พันธุ์ณรงค์,พิมลพรรณบุญยะเสนา.

(2554). การวิจัยแบบบูรณาการเพื่อพัฒนาศักยภาพการแข่งขันของธุรกิจชุมชนที่ผลิตสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ ที่ยังไม่ได้เผยแพร่ในเขตภาคเหนือ. JOURNAL OF ECONOMICS. 15 (2), 2.

สมพันธ์ เตชะอธิก. (2540). การพัฒนาความเข้มแข็งองค์กรชาวบ้าน. สถาบันวิจัยและพัฒนา

มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

เสถียร จิรรังสิมันต์. (2549). ความรู้เกี่ยวกับองค์กรเครือข่าย. สำนักส่งเสริมและประสานการมีส่วน

ร่วมองค์กรเครือข่ายสำนักงานสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (ระบบออนไลน์).

แหล่งข้อมูล: http://www.nesac.go.th/document/show11.php?did=06110001. (10 มิถุนายน,2540).

สิริมาส ศรขาว,กฤษฎากรณ์ ยูงทอง,สุภชัย ตรีทศ,จิรโรจน์ บุญราช,อรุณ สนใจ,โดมธราดล อนันตสาน

,สมพิศ สายบุญชื่นและธีรภัทร กิจจารักษ์. (2567). กระบวนการรวมกลุ่มเกษตรกรนาแปลงใหญ่เพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนในจังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 8 (3), 151-155.

สุบัน บัวขาว,วรวลัญช์ วุฒิ,อรมน ปั้นทอง,อังคาร คะชาวังศรี,มณภร มนุญศาสตรสาทร และ

ธมลวรรณ ธีระบัญชร. (2563). การพัฒนาศักยภาพทางการตลาดของธุรกิจชุมชนบ้านกุดรัง ตำบลสาริกา อำเภอเมือง จังหวัดนครนายก. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. 11 (2), 65

อุทัยวรรณ ภู่เทศ. (2558). การพัฒนาศักยภาพของชุมชนด้านอาชีพผลิตภัณฑ์จากบัวเพื่อพัฒนา

ระบบเศรษฐกิจของชุมชนบนฐานเศรษฐกิจพอเพียง. Rajabhat J. Sci. Humanit. Soc. Sci. 16 (2), 8.

อาภาพันธ์ พันธุ. (2543). เครือข่ายความสัมพันธ์ทางสังคมที่มีผลต่อการคงอยู่ขององค์กรชุมชน.

ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษานอกระบบ บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

อุไรวรรณ พวงสายใจ. 2545). ทุนทางสังคมที่ส่งผลต่อความเข้มแข็งขององค์กรชุมชน.

ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษานอกระบบ. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

อำภา จันทรากาศ (2543). ทุนทางสังคมที่ส่งผลต่อความเข้มแข็งของชุมชน. ศึกษาศาสตร์

มหาบัณฑิตสาขาวิชาการศึกษานอกระบบ. บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

Woodhill, Jim. 2004. Facilitating Complex Multi-stakeholders Processes: A Social

Learning Perspective. Working Paper. http://ec.europa.eu/research/water-

initiative/pdf/iwrm_scicom/a/a3_en.pdf.