โปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะครูด้านการจัดประสบการณ์เรียนรู้ แบบมอนเตสซอรี่ ของโรงเรียนเอกชนในจังหวัดขอนแก่น
คำสำคัญ:
โปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะครู, การจัดประสบการณ์เรียนรู้แบบมอนเตสซอรี่, โรงเรียนเอกชนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมวิธี (Mixed Methodology) มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบ สภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ ความต้องการจำเป็น และแนวทางการเสริมสร้างสมรรถนะครูด้านการจัดประสบการณ์เรียนรู้แบบมอนเตสซอรี่ของโรงเรียนเอกชนในจังหวัดขอนแก่น และ 2) สร้าง ตรวจสอบ และประเมินโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะครูด้านการจัดประสบการณ์เรียนรู้แบบมอนเตสซอรี่ การวิจัยดำเนินการ 2 ระยะ โดยระยะที่ 1 ใช้กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหาร 43 คน และครูปฐมวัย 307 คน รวม 350 คน จากโรงเรียนเอกชนในจังหวัดขอนแก่น ปีการศึกษา 2566 โดยสุ่มแบบแบ่งชั้น (Stratified Random Sampling) ระยะที่ 2 เป็นการตรวจสอบโปรแกรมโดยผู้เชี่ยวชาญ 6 คน ด้วยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling)เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม แบบประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของโปรแกรม โปรแกรมที่พัฒนาขึ้น และการสนทนากลุ่ม (Focus Group) สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (𝑥̄) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และค่าความต้องการจำเป็น (PNImodified) ผลการวิจัยพบว่า สภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของสมรรถนะครูอยู่ในระดับมากและมากที่สุดตามลำดับ โดยองค์ประกอบที่มีความต้องการจำเป็นสูงสุด ได้แก่ เจตคติของครู รองลงมาคือทักษะการจัดกิจกรรม และความรู้ความเข้าใจด้านมอนเตสซอรี่ โปรแกรมที่พัฒนาประกอบด้วย 5 องค์ประกอบหลัก มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ในระดับมากที่สุด ซึ่งสะท้อนถึงความพร้อมในการนำไปใช้เพื่อพัฒนาครูในบริบทจริงa
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กรรณิการ์ บัทท์. (2561). ตัวบ่งชี้ในการบริหารจัดการมอนเตสซอรี่ในโรงเรียนไทย. ใน วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542). ราชกิจจานุเบกษา, 116(74 ก), 1–24. วันที่ 19 สิงหาคม 2542.
มะลิวัน สมศรี. (2558). การพัฒนาสมรรถนะทางวิชาการของครูในโรงเรียนเอกชนขอนแก่น ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
มุนินทร์ นวลเนตร, และคณะ. (2564). การพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์ของเด็กปฐมวัยด้วย การจัดประสบการณ์แบบมอนเตสซอรี่. กรุงเทพฯ: รายงานการวิจัย.
ราชกิจจานุเบกษา. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก, 1–24. วันที่ 19 สิงหาคม 2542.
สายรุ้ง เหล็กแปง. (2561). การประเมินสมรรถนะครูปฐมวัย: การพัฒนาและการยกระดับ สมรรถนะ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2547). แนวทางการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ สำหรับเด็กปฐมวัยตามหลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2546. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). รายงานผลการใช้แนวคิดมอนเตสซอรี่ ในการจัดการศึกษาปฐมวัย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
อนุศรา อุดทะ. (2562). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะของครูปฐมวัย สังกัดองค์กรปกครองส่วน ท้องถิ่น. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
Krause, M. J. (2015). Montessori environments and the development of executive functions in early childhood (Doctoral dissertation, University of California).
Omotuyole, A., & Okudo, N. (2014). Professional development challenges among teachers: Implications for continuous learning. International Journal of Education and Research, 2(5).
