ความคิดเห็นและการมีส่วนร่วมของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ต่อกิจกรรมนันทนาการ

บทคัดย่อ

การศึกษานี้ใช้วิธีวิจัยเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ที่มีต่อกิจกรรมนันทนาการ 2) เพื่อศึกษาระดับการมี
ส่วนร่วมของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในกิจกรรมนันทนาการ 3) เพื่อศึกษาปัจจัย
ส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความแตกต่างในการมีส่วนร่วมในกิจกรรมนันทนาการของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาได้แก่ นักศึกษา ระดับปริญญาตรี คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ ที่ศึกษา ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต จำนวน 285 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างโดยไม่อาศัยความน่าจะเป็นแบบเจาะจง กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้ตารางสำเร็จรูปของ Krejcie and Morgan ที่ค่าความคลาดเคลื่อน ร้อยละ 5

เครื่องมือที่ใช้ศึกษา ได้แก่ แบบสอบถามซึ่งมีเนื้อหาครอบคลุมกิจกรรมนันทนาการ
11 ประเภท ได้แก่ เกมกีฬาและการละเล่น การเต้นรำ ศิลปะและหัตถกรรม การร้องเพลงและดนตรี ภาษาและวรรณกรรม การแสดงและการละคร งานอดิเรก กิจกรรมกลางแจ้ง/นอกเมือง กิจกรรมทางสังคม กิจกรรมพิเศษตามเทศกาลต่าง ๆ และการบริการอาสาสมัคร โดยเครื่องมือได้นำเสนออาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา เครื่องมือครอบคลุมเนื้อหาตามวัตถุประสงค์ จึงนำไปใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล

สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าเอฟ โดยใช้โปรแกรมสถิติสำเร็จรูป เมื่อพบความต่างจึงทดสอบ
รายคู่ด้วยวิธี LSD (Least Significant Difference) ผลการศึกษาพบว่า

          สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าเอฟ โดยใช้โปรแกรมสถิติสำเร็จรูป เมื่อพบความต่างจึงทดสอบ
รายคู่ด้วยวิธี LSD (Least Significant Difference) ผลการศึกษาพบว่า

1) นักศึกษามีความคิดเห็นระดับเห็นด้วยว่ากิจกรรรมนันทนาการมีประโยชน์ และ
ทำให้เกิดความสนุกสนาน ผ่อนคลาย

2) นักศึกษามีระดับการมีส่วนร่วมในกิจกรรมนันทนาการเป็นบางครั้ง (2-3 ครั้ง ต่อสัปดาห์)

3) นักเรียนที่มีเพศ อายุ จำนวนชั่วโมงเวลาว่างเฉลี่ยต่อวันต่างกันส่งผลต่อการ
มีส่วนร่วมในกิจกรรมนันทนาการไม่แตกต่างกัน