คุณภาพชีวิตการทำงานของคนพิการที่ได้รับการจ้างงาน ในจังหวัดเพชรบุรี ภายใต้พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนา คุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2556
คำสำคัญ:
คุณภาพชีวิตการทำงาน, คนพิการ, พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ใช้วิธีวิจัยแบบผสานวิธี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับคุณภาพชีวิตการทำงานของคนพิการที่ได้รับการจ้างงาน และ 2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อระดับคุณภาพชีวิตการทำงานของคนพิการที่ได้รับการจ้างงาน โดยเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามจากคนพิการที่ได้รับการจ้างงานในสถานประกอบการในจังหวัดเพชรบุรี จำนวน 93 คน และทำการการสนทนากลุ่ม (Focus group) จากผู้แทนจากสถานประกอบการซึ่งมีประสบการณ์ทำงานไม่น้อยกว่า 5 ปี จำนวน 10 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า คุณภาพชีวิตการทำงานของคนพิการที่ได้รับการจ้างงานในจังหวัดเพชรบุรี โดยรวมและรายด้านมีคุณภาพชีวิตการทำงานอยู่ในระดับปานกลาง ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของคนพิการ มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตการทำงานของคนพิการที่ได้รับการจ้างงานในจังหวัดเพชรบุรี สอดคล้องกับการสนทนากลุ่ม ที่พบว่า การยกระดับคุณภาพชีวิตการทำงานของคนพิการอย่างยั่งยืนจำเป็นต้องบูรณาการนโยบาย กฎหมาย การจัดการองค์กร และการสนับสนุนจากทุกภาคส่วน เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมการทำงานที่เท่าเทียม ครอบคลุม และตอบสนองต่อความต้องการเฉพาะของคนพิการในทุกมิติ
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ. (2567). รายงานสถานการณ์คนพิการในประเทศไทย ประจำเดือนตุลาคม พ.ศ. 2567. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
คริษฐา อ่อนแก้ว. (2562). ความคาดหวัง ปัญหา และอุปสรรคของนายจ้างต่อการจ้างงานคนพิการตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 และแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2556. วารสารวิทยาลัยราชสุดา, 15(1), 35-49.
ชุติมา ไชยพงษ์วิสุตษ์. (2559). ความเสมอภาคในที่ทำงานของคนพิการในสถานประกอบการและหน่วยงานของรัฐในจังหวัดแพร่: ภายใต้ขอบเขตการบังคับใช้กฎหมายตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 2 (2556). ใน สารนิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธิดารัตน์ นงค์ทอง. (2560). การศึกษาคุณภาพชีวิตของคนพิการรุนแรง ทางร่างกายและการเคลื่อนไหว. วารสารพัฒนาสังคม, 19(2), 113-131.
วรษา เจริญทวีโชค. (2560). แนวทางพัฒนาการจ้างงานคนพิการในสถานประกอบการ กรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศูนย์บริการคนพิการจังหวัดเพชรบุรี. (2567). สถิติการจ้างงานคนพิการในจังหวัดเพชรบุรี ประจำปี 2567. เพชรบุรี: ศูนย์บริการคนพิการจังหวัดเพชรบุรี.
สุรางค์รัตน์ สังข์สินธุ์. (2561). การเข้าถึงสิทธิของคนพิการตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พุทธศักราช 2550 ภายในเขตอำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2556). พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2556. กรุงเทพฯ: สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี.
องค์การแรงงานระหว่างประเทศ. (2553). การจัดการเพื่อสนับสนุนคนพิการในสถานประกอบการ : แนวปฏิบัติของไอแอลโอ/สำนักงานกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออก องค์การแรงงานระหว่างประเทศ. กรุงเทพฯ: องค์การแรงงานระหว่างประเทศ.
เอื้องฟ้า ขนอม. (2559). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนพิการภายใต้นโยบายการจ้างงานคนพิการทำงานในชุมชนและองค์กรสาธารณประโยชน์. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Walton, R. E. (1974). Improving the Quality of work Life. Harvard Business Review.
