การจัดการเรียนรู้แบบ CIPPA MODEL เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาพระพุทธศาสนา เรื่อง หน้าที่ชาวพุทธและมารยาทชาวพุทธ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนนครขอนแก่น
คำสำคัญ:
การจัดการเรียนรู้แบบ CIPPA MODEL, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, วิชาพระพุทธศาสนา, หน้าที่ชาวพุทธและมารยาทชาวพุทธบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาพระพุทธศาสนา เรื่อง หน้าที่ชาวพุทธและมารยาทชาวพุทธ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ก่อนและหลังได้รับการจัดการเรียนรู้แบบ CIPPA MODEL รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณแบบกึ่งทดลองขั้นต้น แบบกลุ่มเดียวทดสอบก่อนเรียน-หลังเรียน (One-Group Pretest-Posttest Design) ใช้แนวคิดการจัดการเรียนรู้แบบ CIPPA MODEL ของสุคนธ์ สินธพานนท์เป็นกรอบการวิจัย พื้นที่วิจัย คือ โรงเรียนนครขอนแก่น อำเภอเมืองขอนแก่น กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/8 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 จำนวน 30 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบสุ่มแบบแบ่งกลุ่ม (Cluster Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 2 ชนิด คือ 1) แผนการจัดการเรียนรู้แบบ CIPPA MODEL เรื่อง มารยาทชาวพุทธ จำนวน 1 แผน และ 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนแบบปรนัย 4 ตัวเลือก จำนวน 15 ข้อ มีค่าความยากง่ายเฉลี่ย 0.818 ค่าอำนาจจำแนกเฉลี่ย 0.411 และค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.801 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test for Dependent Samples) ผลการวิจัยพบว่า
- นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบ CIPPA MODEL มีคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาพระพุทธศาสนา เรื่อง หน้าที่ชาวพุทธและมารยาทชาวพุทธ หลังเรียน (x̄ = 12.23, S = 2.92) สูงกว่าก่อนเรียน (x̄ = 9.93, S = 2.79) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 (t = -5.26, df = 29) ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้
ข้อค้นพบเชิงประยุกต์จากงานวิจัยนี้ คือ การจัดการเรียนรู้ที่ให้ผู้เรียนได้ลงมือปฏิบัติ ทำงานร่วมกันเป็นกลุ่ม และเชื่อมโยงความรู้ใหม่เข้ากับความรู้เดิมตามขั้นตอนของ CIPPA MODEL สัมพันธ์กับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาพระพุทธศาสนาที่สูงขึ้นหลังเรียน ครูผู้สอนกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม อาจนำแนวทางนี้ไปประยุกต์ออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ในเนื้อหาอื่นที่มีลักษณะเป็นการปฏิบัติได้ แต่ควรตีความอย่างระมัดระวังเนื่องจากเป็นการวิจัยแบบกลุ่มเดียวที่ไม่มีกลุ่มควบคุม
เอกสารอ้างอิง
ทิศนา แขมมณี. (2553). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนีพันธ์ ชัยชนะเลิศ, เพ็ญพิศุทธิ์ ใจสนิท และวิชิต เทพประสิทธิ์. (2558). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ด้วยโมเดลซิปปา (CIPPA) โดยใช้หนังสือพิมพ์เป็นสื่อเพื่อพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและการปฏิบัติตนตามหลักเบญจศีล สาระศาสนา ศีลธรรม จริยธรรม (พุทธศาสนา) ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 18(8). 11-17.
ปฐมารัตน์ มาระโภชน์. (2563). กิจกรรมการเรียนการสอนโดยใช้ CIPPA ในการพัฒนาทักษะการเขียนของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์. วารสารนวัตกรรมธุรกิจแบบบูรณาการและความยั่งยืน (JIBIS), 10(1). 24–37.
วิลาวรรณ ปั้นหุ่น. (2557). การศึกษาผลการเรียนรู้และทักษะการคิดขั้นสูง เรื่อง เศรษฐศาสตร์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยรูปแบบซิปปา (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศศิพิมล อินธิแสง และแสงเดือน คงนาวัง. (2565). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่อง เวลา โดยการจัดการเรียนรู้แบบซิปปาโมเดล (CIPPA Model) ร่วมกับแบบฝึกทักษะ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(1). 479-490.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สุคนธ์ สินธพานนท์. (2558). การจัดการเรียนรู้ของครูยุคใหม่ เพื่อพัฒนาทักษะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด 9119 เทคนิคพริ้นติ้ง.
สุพจน์ แก้วอ่อน และกุลญาดา แก้วอ่อนมา. (2565). การพัฒนาผลการเรียนรู้ด้วยกิจกรรมโดยใช้รูปแบบซิปปา (CIPPA Model) เรื่อง เทคโนโลยีกับการจัดการเรียนการสอนผ่านเว็บ สำหรับนักศึกษาชั้นปีที่ 4 สาขาพลศึกษา. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 5(13). 190-204.
อนุภูมิ คำยัง. (2560). สถิติเพื่อการวิจัยทางการศึกษา. เลย: สาขาวิจัยและประเมินผลการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
