การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ในการพัฒนาสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืนที่มีต่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ
คำสำคัญ:
การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, ความพึงพอใจบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาและหาประสิทธิภาพของกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อการพัฒนาสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืนที่ส่งเสริมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาก่อนและหลังเข้าร่วมกิจกรรมการเรียนรู้ และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อกิจกรรมการเรียนรู้ ประชากร ได้แก่ นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชาการจัดการสิ่งแวดล้อมในครัวเรือน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 17 คน ซึ่งได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) กิจกรรมการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพเท่ากับ 89.16/87.47 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนดไว้ 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาหลังเข้าร่วมกิจกรรมสูงกว่าก่อนเข้าร่วมกิจกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 และ 3) นักศึกษามีความพึงพอใจต่อกิจกรรมการเรียนรู้อยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
เกษม จันทร์แก้ว. (2547). วิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม (พิมพ์ครั้งที่ 6). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เฉิดฉันท์ คงความซื่อ. (2568). การพัฒนาชุดกิจกรรม “DIY ขยะเป็นของใช้” ตามแนวคิด STEAM เพื่อเสริมทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารการศึกษาและนวัตกรรมพัฒนาการเรียนรู้, 4(1), 24–36.
ทศพล วัฒนานุกูลวงศ์, สุเมษย์ หนกหลัง, และกิตติกร สันคติประภา. (2566). การพัฒนาสู่ความทันสมัยที่มีอิทธิพลต่อการจัดกิจกรรมอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมในสถาบันอุดมศึกษา. วารสารวิจัยวิชาการ, 6(4), 359–376.
นิพนธ์ ศุขปรีดี. (2525). เทคโนโลยีทางการศึกษา. โรงพิมพ์พิฆเณศ.
นิวัติ เรืองพานิช. (2546). การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (พิมพ์ครั้งที่ 4). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ประพฤติ ศีลพิพัฒน์. (2547). การศึกษาผลของการใช้ชุดกิจกรรมสร้างสื่อประดิษฐ์ในค่ายวิทยาศาสตร์ที่มีต่อความสามารถในการสร้างสิ่งประดิษฐ์และความคิดสร้างสรรค์ทางวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม]. คลังปัญญา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ปริญญา พิมพิลา. (2566). การพัฒนาชุดกิจกรรมการจัดการเรียนรู้แบบออนไลน์ โดยใช้กระบวนการสืบเสาะหาความรู้แบบ 5E สำหรับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เรื่องชีวิตในสิ่งแวดล้อมของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนนครไทย. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, 2(2), 31–42.
ไพศาล หวังพานิช. (2536). การวัดผลการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). ไทยวัฒนาพานิช.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2557). วิธีวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 8). ศูนย์วิจัยพัฒนาทางการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ยุพา วีระไวทยะ. (2531). การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติ. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาวิทยาการสิ่งแวดล้อมสำหรับโรงเรียนและชุมชน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ยุภาพร อำนาจ, ธนัสนี สมบูรณ์, และวัฒนาชัย มาลัย. (2565). ความพึงพอใจของนักศึกษาต่อการจัดการเรียน การสอนในหลักสูตรวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 24(3), 66–74.
รุ่งกาญจน์ เกตุขาว, และศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2565). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ที่ส่งเสริมความสามารถในการสร้างสรรค์นวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์ เพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 14(2), 95–113.
วีรดา ลิมปิสวัสดิ์, เชษฐ์ ศิริสวัสดิ์, และธนาวุฒิ ลาตวงษ์. (2565). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาทางฟิสิกส์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้รูปแบบการสืบเสาะหาความรู้ 7 ขั้น (7E) ร่วมกับเทคนิคการแก้โจทย์ปัญหาทางฟิสิกส์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 20(1), 503–524.
วีระ ไทยพานิช. (2529). 57 วิธีการสอน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ศศิธร ศรีวิเชียร. (2539). ปัจจัยบางประการที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในโรงเรียนโครงการขยายโอกาสทางการศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดเพชรบูรณ์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร]. คลังปัญญา มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์, สมชาย หิรัญกิตติ, และสมศักดิ์ วานิชยาภรณ์. (2541). ทฤษฎีองค์การ. วิสิทธิ์พัฒนา.
สุรพล สุดารา. (2553). การจัดการสภาวะแวดล้อมเพื่อการพัฒนา. จดหมายข่าวสภาวะแวดล้อม, (ธันวาคม).
สุวิทย์ หิรัญยกานต์, สิริวรรณ เมธิวัฒน์, และชนินทร์ชัย อินทิราภรณ์. (2540). พจนานุกรมศัพท์การศึกษา. ไอ.คิว. บุ๊คเซ็นเตอร์.
สุรีย์พร ธรรมิกพงษ์, ดวงพร ภู่ผะกา, และสถาพร ดียิ่ง. (2566). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ด้านสิ่งแวดล้อม เพื่อพัฒนาการคิดวิเคราะห์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี กรณีศึกษาป่าชายเลนเกาะธรรมชาติท่าข้าม. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 6(3), 13–24.
Blum, M. L., & Naylor, J. C. (1968). Industrial psychology: Its theoretical and social foundations. Harper & Row.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice Hall.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 Agenda for Sustainable Development. United Nations.Vroom, V. H. (1964). Work and motivation. Wiley.
