คุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักการเมืองท้องถิ่นและระดับชาติตามทัศนคติ ของประชาชน ในเขตพื้นที่อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา
คำสำคัญ:
คุณลักษณะที่พึงประสงค์;, นักการมืองท้องถิ่นและระดับชาติ;, ประชาชนบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักการเมืองท้องถิ่นและระดับชาติตามทัศนคติของประชาชนในพื้นที่อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา 2) เพื่อเปรียบเทียบคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักการเมืองท้องถิ่นและระดับชาติตามทัศนคติของประชาชนในพื้นที่อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แนวคิดแนวคิดเกี่ยวกับคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักการเมืองท้องถิ่นและระดับชาติเป็นกรอบการวิจัย พื้นที่วิจัย คือ อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา กลุ่มตัวอย่าง คือ ประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นของอำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างใช้สูตรคำนวณของ ทาโร ยามาเน่ ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 398 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบการสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t–test) การทดสอบค่าเอฟ (F-test) และทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ โดยวิธีการของเชฟเฟ่ (Scheffe/) ผลการวิจัยพบว่า 1. คุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักการเมืองท้องถิ่นและระดับชาติ ตามทัศนคติของประชาชนในเขตพื้นที่อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา โดยรวมอยู่ในระดับมาก เรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ดังนี้ ด้านสติปัญญาและวิสัยทัศน์ ด้านความรู้ความสามารถ ด้านมนุษยสัมพันธ์ ด้านคุณธรรม จริยธรรม และด้านจิตใจและอารมณ์ ตามลำดับ
- ประชาชนที่มีเพศ ระดับการศึกษา และอาชีพต่างกัน มีทัศนคติต่อคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักการเมืองท้องถิ่นและระดับชาติ ไม่แตกต่างกัน
สรุป คุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักการเมืองในสายตาของประชาชนอำเภอสูงเนิน คือการเป็น ผู้นำที่มีวิสัยทัศน์เชิงกลยุทธ์ ประชาชนให้ความสำคัญ ความเก่งมาเป็นลำดับหนึ่ง แต่ต้องเป็นความเก่งที่อยู่บนพื้นฐานของ ความดี
ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้ ประชาชนต้องการ "ผู้นำเชิงยุทธศาสตร์" ประชาชนมีความคาดหวังด้าน "สติปัญญาและวิสัยทัศน์" เป็นอันดับหนึ่ง แสดงให้เห็นว่าประชาชนต้องการนักการเมืองที่สามารถนำพาการเปลี่ยนแปลงและรับมือกับโลกที่ผันผวนได้ ไม่ใช่แค่ผู้ที่มีบารมีในท้องถิ่นแบบเดิม
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ แก้วแจ่ม, วิโรจน์ เจษฎาลักษณ์, และ ธัชชา พุ่มศิริ. (2565). คุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักการเมืองไทยในยุคดิจิทัลตามทัศนะของประชาชน. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 5(2), 45-60.
โกวิทย์ พวงงาม. (2561). การปกครองท้องถิ่นไทย: หลักการและมิติกฎหมาย. กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ธนพล สุขสันต์. (2566). สมรรถนะของนักบริหารท้องถิ่นเพื่อการพัฒนาชุมชนยั่งยืน. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 18(1), 112-128.
ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2550). คนเมืองกับทางเลือกทางการเมืองไทย: ประสบการณ์จากภาคเหนือ. คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ปิยะนันท์ ปานประเสริฐ. (2565). จริยธรรมทางการเมือง: เกณฑ์การตัดสินใจของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในเขตเมือง. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา, 11(3), 89-105.
ปิยากร หวังมหาพร. (2562). การมีส่วนร่วมทางการเมืองและทัศนคติของประชาชนต่อผู้แทนในพื้นที่เศรษฐกิจใหม่. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 17(1), 45-68.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2553). การบริหารจัดการและบริหารสาธารณะ: นิยาม ตัวบ่งชี้ และแนวทางการประยุกต์ใช้. นิติธรรม.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2560). การบริหารราชการไทย: อดีต ปัจจุบัน และอนาคต. สำนักพิมพ์เอ็กซเปอร์เน็ท.
ศุภชัย ใจสมุทร, และ ศิริพงศ์ คุ้มพวงแก้ว. (2567). การสร้างเครือข่ายและความสัมพันธ์ทางการเมืองในระดับท้องถิ่น: กรณีศึกษาพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารการเมืองและการปกครอง, 14(1), 201-218.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2562). การเมืองการปกครองไทย (พ.ศ. 2475-ปัจจุบัน). กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์เสมาธรรม.
สำนักงานสถิติจังหวัดนครราชสีมา. (2566). รายงานสถิติจังหวัดนครราชสีมา พ.ศ. 2566. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
Bass, B. M. (1985). Leadership and Performance Beyond Expectations. Free Press.
Bennis, W. G., & Nanus, B. (1985). Leaders: The strategies for taking charge. Harper & Row.
Easton, D. (1965). A Framework for Political Analysis. Prentice-Hall.
Frederickson, H. G. (1997). The spirit of public administration. Jossey-Bass.
Goleman, D. (1998). Working with emotional intelligence. Bantam Books.
Katz, R. L. (1955). Skills of an effective administrator. Harvard Business Review, 33(1), 33-42.
Smith, A., & Johnson, B. (2024). Emotional intelligence and crisis management in local governance. Journal of Public Leadership, 22(4), 312-329.
Yamane, T. (1973). Statistic: An introductory analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row.
