ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นของพนักงานสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ
คำสำคัญ:
พนักงานสายสนับสนุน, ตำแหน่งที่สูงขึ้นบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาความคิดเห็นต่อปัจจัยที่ส่งผลต่อการเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นของพนักงานสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ และ 2. วิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อการเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ โดยใช้แนวคิดของ Maslow ทฤษฎีสองปัจจัยของ Herzberg ทฤษฎีการพัฒนาอาชีพของ De Cenzo & Robbins และหลักการ Career Path Management เป็นกรอบการวิจัย การวิจัยเป็นแบบเชิงปริมาณ โดยมีประชากร จำนวน 115 คน ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 89 คน ด้วยสูตร Taro Yamane วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลวิจัยพบว่า
- ความคิดเห็นต่อปัจจัยที่ส่งผลต่อการเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นของพนักงานสายสนับสนุน ได้แก่ ปัจจัยด้านบุคคล มีผลในระดับมากที่สุด (=4.92) โดยแรงจูงใจในการทำงาน ความผูกพันต่อองค์กร เจตคติต่อวิชาชีพ และการพัฒนาตนเองเป็นองค์ประกอบสำคัญ, ปัจจัยด้านองค์การ อยู่ในระดับมาก (=3.58) ได้แก่ โครงสร้างและนโยบายองค์กร การสนับสนุนจากผู้บังคับบัญชา ระบบบริหารทรัพยากรบุคคล และการพัฒนาอบรม และปัจจัยด้านคุณภาพการทำงาน มีค่าเฉลี่ยสูงมาก (=4.89) โดยวินัยในการทำงาน จริยธรรม มนุษยสัมพันธ์ ความสามารถในการเรียนรู้งาน และผลงาน เป็นองค์ประกอบสำคัญที่สอดคล้องกับเกณฑ์พิจารณาเลื่อนตำแหน่งของสายสนับสนุน
- 2. ปัจจัยที่มีผลต่อการเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นของบุคลากรสายสนับสนุน ได้แก่ ความก้าวหน้าในอาชีพ อยู่ในระดับมาก (=47) โดยการพัฒนาตนเองมีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมาคือความก้าวหน้าในตำแหน่ง เงินเดือน และโอกาสได้รับตำแหน่งที่สูงขึ้น ทั้งหมดสะท้อนกรอบของ Career Advancement ซึ่งมองว่าตำแหน่ง เงินเดือน และการพัฒนาตนเองเป็นตัวชี้วัดหลัก
โดยสรุป การเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นของพนักงานสายสนับสนุนเกิดจากปัจจัยด้านบุคคล องค์การ และคุณภาพการทำงานที่ส่งผลร่วมกัน โดยเฉพาะแรงจูงใจ วินัย มนุษยสัมพันธ์ และการพัฒนาตนเอง มหาวิทยาลัยสามารถใช้ผลวิจัยเป็นข้อมูลในการกำหนดนโยบาย HR และพัฒนาระบบ Career Path เพื่อยกระดับประสิทธิภาพการบริหารบุคคลอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2563). นโยบายและยุทธศาสตร์การอุดมศึกษา
วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม พ.ศ. 2563–2570.
กัญญาพัชร อักษรศรี. (2567). แนวทางการพัฒนาทักษะการสื่อสารเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของ
บุคลากรสายสนับสนุน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. วารสารเมธีวิจัย Savant Journal
of Social Sciences, 1(1), 1–9.
จุรีรัตน์ จอมวุฒิ. (2550). ปัจจัยที่มีผลต่อความก้าวหน้าในอาชีพของข้าราชการท้องถิ่นในอำเภอเมืองตาก
จังหวัดตาก (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.
ประณต นันทิยะกุล. (2535). ปัจจัยที่มีผลต่อความก้าวหน้าในอาชีพราชการ.
ประยงค์ จำปาศรี. (2018). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นของบุคลากรสายสนับสนุน.
มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547. (2547). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 121 ตอนที่ 39 ก.
พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551. (2551). ราชกิจจา
นุเบกษา, เล่ม 125 ตอนที่ 22 ก.
มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ. (2565). ข้อบังคับมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ ว่าด้วยมาตรฐานการกำหนด
ระดับตำแหน่งและแต่งตั้งพนักงานสายสนับสนุนให้ดำรงตำแหน่งสูงขึ้น พ.ศ. 2565.
ราเชนทร์ นพณัฐวงศกร. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อความก้าวหน้าในอาชีพข้าราชการตำแหน่งประเภท
วิชาการ. มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์.
รักเกียรติ โรจน์กัญญาพร, ภิญญดา รื่นสุข, พงศกร เอี่ยมสะอาด, ธีรศักดิ์ ทรัพย์ประเสริฐ, และมณฑาทิพย์
เดือนสุกแสง. (2023). ความมุ่งมั่นในการพัฒนาสายอาชีพที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการเข้าสู่
ตำแหน่งงานที่สูงขึ้น. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 17(1),
–77.
รุ่งโรจน์ สุทธิสุข. (2019). กลยุทธ์ในการพัฒนาบุคลากรสายสนับสนุนเพื่อเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น. Journal
of Graduate Review Nakhon Sawan Buddhist College, 7(3), 235–250.
สิริวัชร รักธรรม. (2553). ความก้าวหน้าในอาชีพของลูกจ้างในองค์กรพัฒนาเอกชน.
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุวีรยา ฝักฝ่ายธรรม. (2567). แรงจูงใจในการปฏิบัติงานของบุคลากรสายสนับสนุน คณะนิติศาสตร์
มหาวิทยาลัยขอนแก่น. วารสารเมธีวิจัย Savant Journal of Social Sciences, 1(2), 1–11.
อภิวัชร ฉายอรุณ, และกฤษฎา มูฮัมหมัด. (2565). ปัจจัยพฤติกรรมการทำงานเชิงรุกและปัจจัยแรงจูงใจใน
การทำงานที่ส่งผลต่อความก้าวหน้าในอาชีพของบุคลากรมหาวิทยาลัยรังสิต. มหาวิทยาลัยรังสิต.
อารีรัตน์ สายทอง. (2021). การพัฒนาบุคลากรสายสนับสนุนของคณะศึกษาศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์
มหาวิทยาลัยศิลปากร, 19(2), 162–177.
De Cenzo, D. A., & Robbins, S. P. (1994). Human resource management. Prentice-Hall.
Herzberg, F., Mausner, B., & Snyderman, B. (1959). The motivation to work (2nd ed.). John Wiley &
Sons.
Likert, R. (1961). New patterns of management. McGraw-Hill.
Maslow, A. H. (1954). Motivation and personality. Harper & Row.
Meyer, J. P., & Allen, N. J. (1991). A three-component conceptualization of organizational
commitment. Human Resource Management Review, 1(1), 61–89.
OpenAI. แปลบทคัดย่อ เรียบเรียงข้อสรุปในวรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง เรียบเรียงภาษาและข้อความองค์
ความรู้และสรุป. ChatGPT, November 2025. https://chatgpt.com/.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). Harper & Row.
