การพัฒนาชุดกิจกรรมบำบัดโดยใช้แอนิเมชันเป็นสื่อกลางเพื่อส่งเสริมการเคลื่อนไหวและเพิ่มสมาธิในกลุ่มเด็กที่มีภาวะสมาธิสั้น

KANNANAT  JOMJAIPO

Authors

KANNANAT JOMJAIPO MahamakutBuddhist University Srilanchang Campus

Keywords:

Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), Occupational Therapy, Animation-Based Intervention, Attention, Motor Skills

Abstract

This research aimed to investigate the effects of Animation-Based Occupational Therapy Activities to Improve Movement and Attention in Children with ADHD, designed to promote movement and enhance attention spans in children with Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), with an average age of 9 years. The study also sought to assess and compare the children's attention levels before and after the intervention, as well as to stimulate brain function and achieve immediate improvements in attention following the completion of the activity sessions. Data collection focused on three core clinical areas: inattention, hyperactivity, impulsivity, and oppositional/defiant behaviors. The gathered data were statistically analyzed using mean (x̄) and standard deviation (S.D.).

The findings revealed that Animation-Based Occupational Therapy Activities to Improve Movement and Attention in Children with ADHD demonstrated high efficiency (E1/E2) across all implementation phases. Specifically, the efficiency was calculated at 82.25/80.00 for the small-scale group, 87.07/81.13 for the medium-scale group, and 86.38/83.33 for the large-scale group, with every testing group successfully surpassing the predetermined standard criteria of 80/80. Furthermore, post-intervention outcomes indicated that the activity package effectively reduced symptoms of inattention, hyperactivity, impulsivity, and oppositional defiance. This allowed the children to prolong their focus and maintain sustained attention throughout the activities. In conclusion, Animation-Based Occupational Therapy Activities to Improve Movement and Attention in Children with ADHD is highly effective in developing attention and focus among children with ADHD, ultimately yielding positive and meaningful outcomes for early childhood learning.

References

กัญชมน สีหะปัญญา. (2567). การประเมินพฤติกรรมและแนวทางการปรับพฤติกรรมเด็กที่มีภาวะสมาธิสั้นในสถานศึกษา. กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.

จุรีพร ทองแก้ว. (2550). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อปรับพฤติกรรมและส่งเสริมสมรรถภาพทางกายของผู้เรียนที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษ. วารสารศึกษาศาสตร์, 8(2), 64–77.

ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2556). การทดสอบประสิทธิภาพสื่อหรือชุดการสอน. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์, 5(1), 7–20.

ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 22). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เปรมนีย์ เป็งทา. (2565). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อส่งเสริมความสามารถในการคิดวิเคราะห์ของผู้เรียน. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 14(2), 45–58.

พรนภา อัครสถาพร. (2566). การใช้สื่อมัลติมีเดียและกิจกรรมทางกายที่มีโครงสร้างไม่ซับซ้อนเพื่อส่งเสริมสมรรถภาพและการรับรู้ของผู้เรียนที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษ. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้, 12(3), 78–91.

พัชรินทร์ รอดผล. (2564). การศึกษาประสิทธิภาพของชุดกิจกรรมการเรียนรู้ระดับประถมศึกษาโดยใช้กลยุทธ์การเรียงลำดับเนื้อหาจากง่ายไปยาก. วารสารวิชาการศึกษา, 15(2), 201–215.

Chan, Y. S., Zhou, Y., & Zhang, L. (2021). Physical activity and prefrontal cortex activation: Implications for executive function and behavioral control in children with ADHD. Journal of Neurodevelopmental Disorders, 13(2), 145–159.

Li, D., Wang, X., & Liu, H. (2023). Optimizing the frequency of physical activity interventions for children with ADHD: A meta-analysis of randomized controlled trials. International Journal of Behavioral Nutrition and Physical Activity, 20(1), 88–102.