Community Forest Management of Ban Pong, Ta Pha Mok Sub-district, Long District, Phrae Province

Authors

  • Praritchaya Masak Student, Faculty of Political Science and Public Administration, Chiangmai University
  • Siripong Ladavalya Na Ayuthya Faculty of Political Science and Public Administration, Chiangmai University

Keywords:

Community Forest Management, Ban Pong Community Forest, Collaborative Network Partners, Sufficiency Economy

Abstract

This study aimed to examine: (1) collaborative processes, participating sectors, levels of participation, and sectoral roles in managing Ban Pong Community Forest; (2) network-building processes, collaboration patterns, and levels of network collaboration; and (3) community forest management approaches based on the Philosophy of Sufficiency Economy and the Understanding–Reaching–Developing principles. The 25 key informants comprised representatives of government agencies, community leaders, community stakeholders, and other sectors. Data were collected through document review, in-depth interviews, and focus group discussions and analyzed using content analysis. The findings revealed that: (1) government agencies, private and academic sectors, local administrative organizations, temples, schools, community leaders, and residents participated through dialogue, agreement formulation, activity implementation, and monitoring and evaluation. Participation ranged from receiving information and consulting stakeholders to involvement, collaboration, and empowerment; (2) the network originated from collaboration among the community, temples, and schools, together with government agencies and educational institutions, and operated through three collaboration patterns; and (3) the community applied the King’s Philosophy, the Philosophy of Sufficiency Economy, and the Understanding–Reaching–Developing principles by establishing community regulations, formulating management plans, and conducting continuous monitoring and evaluation.

References

กรมป่าไม้. (2552). การป่าไม้ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.

กรมป่าไม้. (2563). แนวทางการจัดการป่าชุมชนตามพระราชบัญญัติป่าชุมชน พ.ศ. 2562. ค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.forest.go.th/communityexpert/wp-content/uploads/sites/118/2020/03/T_0071.pdf

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2543). การจัดการเครือข่าย: กลยุทธ์สำคัญสู่ความสำเร็จของการปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: ซัคเซส มีเดีย.

ดาริน ดำแดง. (2562). กระบวนการสร้างคุณค่าสาธารณะของนวัตกรรมโครงการบริหารจัดการป่าชุมชน หมู่บ้านหนองห่าย องค์การบริหารส่วนตำบลข่วงเปา อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 11(2), 55-86.

ณัฐนิชา นาคน้อย. (2566). ความสัมพันธ์ของลักษณะโครงสร้างสังคมพืชและสมบัติดินบริเวณป่าผสมผลัดใบในพื้นที่ป่าชุมชนบ้านปง จังหวัดแพร่. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

ณัฐพล นามวงค์. (2568). การจัดบริการสาธารณะด้านการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุของเทศบาลตำบลแม่มอก อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 8(2), 470-503.

เทียน กันทะลั่น. (2563). ป่าชุมชนบ้านปง ตำบลต้าผามอก อำเภอลอง จังหวัดแพร่. แพร่: ผู้แต่ง.

ปริวัตร์ นันติ. (2555). ความขัดแย้งระหว่างสิทธิชุมชนกับการจัดการสวนป่าแม่หอพระ จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ปวีณา ปัญญาวงศ์. (2567). การดำเนินงานของเครือข่ายอาสาสมัครพิทักษ์อุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืชในการป้องกันและแก้ไขปัญหาไฟป่าในพื้นที่ป่าอนุรักษ์ อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าแบบอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

พีรวัฒน์ วันสวัสดิ์. (2567). กระบวนการความร่วมมือในการจัดการป่าชุมชนบ้านต้นผึ้ง ตำบลแม่โป่ง อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าแบบอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

รณกฤต จักรเงิน. (2560). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการป่าชุมชนบ้านหนอง ตำบลศรีษะเกษ อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน. การค้นคว้าแบบอิสระเกษตรศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ราชกิจจานุเบกษา. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. ราชกิจจานุเบกษา, 134(40 ก), 1-90.

รัฐพงศ์ บุญญานุวัตร. (2554). การนำแนวคิดปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในการดำเนินชีวิตของประชาชนในชุมชนเขตดุสิต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2550). เครือข่าย: นวัตกรรมการทำงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: ซีโน ดีไซน์.

สถาบันลูกโลกสีเขียว. (2567). ชุมชนบ้านปง จังหวัดแพร่: การจัดการทรัพยากรธรรมชาติแบบหมู ๆ. ค้นเมื่อ 25 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.greenglobeinstitute.com/Frontend/Content.aspx?ContentID=1b194366-6a10-4a88-8b84-841308b10bf7

สมบัติ นพรัก. (2561). ศาสตร์พระราชาสู่การพัฒนาศาสตร์การบริหาร. กรุงเทพฯ: บริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

สมศักดิ์ ทวินันท์. (2564). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการป่าชุมชนดงมัน ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร. วิทยานิพนธ์เกษตรศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สรวุฒิ สื่อเศรษฐสิทธิ์. (2564). แนวทางการสร้างความร่วมมือในการจัดการไฟป่าและหมอกควันระหว่างกองร้อยบรรเทาสาธารณภัย มณฑลทหารบกที่ 38 กับหน่วยงานภาครัฐและชุมชน จังหวัดน่าน. การค้นคว้าแบบอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

อรทัย ก๊กผล. (2553). การบริหารปกครองสาธารณะ: การบริหารรัฐกิจในสังคมในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อัญชุลีกร กรวยสวัสดิ์. (2557). การศึกษากระบวนการเข้าใจ เข้าถึง และการพัฒนาตามภูมิสังคม พื้นที่ขยายผลโครงการปิดทองหลังพระ สืบสานแนวพระราชดำริ บ้านปาง หมู่ที่ 8 ตำบลหนองบัว อำเภอไชยปราการ จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

Open Development Thailand. (2563). นโยบายและการบริหารจัดการป่าไม้. ค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2568, จาก https://thailand.opendevelopmentmekong.net/topics/forestry-policy-and-administration/

Published

2026-10-01

How to Cite

Masak, P., & Ladavalya Na Ayuthya, S. (2026). Community Forest Management of Ban Pong, Ta Pha Mok Sub-district, Long District, Phrae Province. Ramkhamhaeng Journal of Public Administration, 9(3), 315–331. retrieved from https://so16.tci-thaijo.org/index.php/RJPA/article/view/4313