The Effect of an Integrative Group Counseling Program on Self-Efficacy of Older Adults in Pak Nam Subdistrict, Mueang District, Ranong Province
Keywords:
Integrative Group Counseling, Self-Efficacy, Older Adults in Pak Nam Subdistrict, Mueang District, Ranong ProvinceAbstract
This quasi-experimental study aimed to: 1) compare the mean scores of self-efficacy in the experimental group before and after receiving the integrative group counseling program, and 2) compare the mean scores of self-efficacy after receiving the integrative group counseling program between the experimental group and the control group among older adults in Pak Nam Subdistrict, Mueang District, Ranong Province. The sample consisted of 16 older adults aged 60–69 years, both male and female, of Thai nationality, residing in Pak Nam Subdistrict, Mueang District, Ranong Province, who had moderate levels of self-efficacy. The participants were selected using purposive sampling and then randomly assigned to an experimental group (n = 8) and a control group (n = 8). The experimental group participated in eight sessions of the integrative group counseling program. Data were collected before and after the intervention using the Self-Efficacy Scale for Older Adults. The Wilcoxon Signed-Rank Test and Mann-Whitney U Test were used to test the hypotheses. This study received ethical approval from the Human Research Ethics Committee of Ramkhamhaeng University (Certificate No. RU-HRE 68/0053). The findings were as follows: 1) After receiving the integrative group counseling program, the experimental group demonstrated significantly higher mean scores of self-efficacy, both overall and in each dimension, compared to before the intervention (p < .05). 2) After receiving the integrative group counseling program, the experimental group demonstrated significantly higher mean scores of self-efficacy, both overall and in each dimension, compared to the control group (p < .05). These findings suggest that the integrative group counseling program was effective in enhancing self-efficacy among older adults.
References
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2560). ชุดความรู้การดูแลตนเองและพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุ “สุขภาพดี”. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
ชัชชฎาภร พิศมร, เอกสิทธิ์ ไชยปิน, อลงกต ประสานศรี และณัฐกฤษฏ์ ธรรมกวินวงศ์. (2566). การประยุกต์ทฤษฎีการรับรู้ความสามารถตนเองที่มีผลต่อพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุในจังหวัดลำปาง. วารสารสาธารณสุขล้านนา, 19(1), 64-75.
ญาณศา จ่าทา. (2564). การพัฒนาการปรับตัวทางสังคมของผู้สูงอายุด้วยการปรึกษาเชิงบูรณาการทฤษฎีและเทคนิคโดยใช้ทฤษฎีอัตถิภาวนิยมเป็นฐาน. (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาเอก). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธีรวรรณ ธีระพงษ์. (2565). แนวคิดบุคคลเป็นศูนย์กลางเพื่อการปรึกษาเชิงจิตวิทยาและการพัฒนามนุษย์ (ฉบับปรับปรุง). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่: สำนักงานบริหารงานวิจัย.
นันท์ชัตสัณห์ สกุลพงศ์. (2557). จิตวิทยาการปรึกษาและจิตบำบัดแบบผสมผสาน. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย, 22(2), 103-114.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาศาส์น.
ปวีณา เพิ่มพูล. (2563). การพัฒนาภาวะพฤฒพลังของผู้สูงอายุด้วยการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการโดยใช้ทฤษฎีอัตถิภาวะนิยมเป็นฐาน. (ปริญญานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
พิเชษฐ์ บุญเซียม. (2566). รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุจังหวัดระนอง. วารสารสาธารณสุขมูลฐานภาคใต้, 37(2), 34-45.
ศิริขวัญ อัครทวีทอง, นุชรัตน์ มังคละคีรี และเดชา ทำดี. (2568). ผลของโปรแกรมสร้างเสริมการรับรู้ความสามารถของตนเองต่อพฤติกรรม สุขภาพในผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูงที่ควบคุมระดับความดันโลหิตไม่ได้. วารสารพยาบาลทหารบก, 26(3), 139-146.
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2566). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สายฝน สุภาศรี, จักรกฤษณ์ วังราษฎร์, และวราภรณ์ บุญเชียง. (2564). ผลของการส่งเสริมสุขภาพต่อการรับรู้ความสามารถตนเอง และความคาดหวังผลลัพธ์ต่อการดูแลตนเองของผู้สูงอายุโรคความดัน โลหิตสูง จังหวัดเชียงราย. Thai Journal of Public Health, 51(1), 33-42.
สำนักบริหารการทะเบียน. (2567). ระบบสถิติทางการทะเบียน. สืบค้นพฤษภาคม, 2568, จาก
https://stat.bora.dopa.go.th/StatMIS/#/ReportStat/2
อริสรา สุขวัจนี. (2557). ผลของการมีส่วนร่วมในกลุ่มมิตรสัมพันธ์ต่อการส่งเสริมความสามารถดูแลตนเอง และคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในชนบทที่เป็นโรคไขมันในเลือดสูง. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 6(1), 285-300.
อุบลทิพย์ ไชยแสง (2560). รูปแบบการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มเพื่อสร้างเสริมสุขภาวะทางจิตสำหรับผู้สูงอายุจังหวัดชายแดนใต้ของประเทศไทย. (ปริญญานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อักษร อยู่วัง และบัวทอง สว่างโสภากุล. (2563). การรับรู้ความสามารถของตนเอง การรับรู้ภาวะสุขภาพ การจูงใจ ตนเอง และพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุ ชมรมผู้สูงอายุ ตำบลเจ็ดริ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 20(2), 264-281.
เอนกพงศ์ รัตนวิเชียรโชติ. (2566). ผลของการให้การปรึกษาแบบกลุ่มแบบบูรณาการเพื่อเสริมสร้างความผาสุกทางจิตวิญญาณของผู้สูงอายุบ้านพักคนชราแห่งหนึ่ง ในจังหวัดราชบุรี. (ปริญญานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York, NY: W. H. Freeman.
Basnet, B., Kamei, D., & Sapkota, S. (2024). Effectiveness of selected interventions on quality of life
and self efficacy among elderly. Journal of Education and Health Promotion, 13(1), 214.
Corey, G. (2016). Theory and practice of group counseling (9th ed.). Boston, MA: Cengage Learning.
Chung, E., Lee, S.-H., Lee, H.-J., & Kim, Y.-H. (2023). Comparative study of young-old and old-old people using functional evaluation, gait characteristics, and cardiopulmonary metabolic energy consumption. BMC Geriatrics, 23(1), 400-432.
Jonker, A., Comijs, H., Knipscheer, K., & Deeg, D. (2009). The Role of Coping Resources on Change in Well-Being During Persistent Health Decline. Journal of Aging and Health, 21(8), 1063–1082.
United Nations. (2024). World Population Prospects 2024. NY: United Nations.
Yalom, I. D., & Leszcz, M. (2005). The theory and practice of group psychotherapy (5th ed.). New York: Basic Books.
Downloads
Published
Versions
- 2026-08-14 (2)
- 2026-07-14 (1)
How to Cite
Issue
Section
Categories
License
Copyright (c) 2026 นทีกานต์ อธิมุตติกุล, พีสสลัลฌ์ ธำรงค์วรกุล, กรรณิการ์ แสนสุภา
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
