Conceptual design and development of Thai textiles to promote the Green Economy and Sustainable Materials for One Tambon One Product (OTOP) Entrepreneurs in Chiang Mai Province
Keywords:
Government Policy, Eco-friendly Thai Textiles, One Tambon One Product (OTOP)Abstract
This research aims to examine government policies promoting the development of eco-friendly Thai textile products among One Tambon One Product (OTOP) entrepreneurs in Chiang Mai Province. Adopting a qualitative research methodology, the study conducted a policy document analysis and in-depth interviews with 20 purposively selected participants, including OTOP textile and apparel entrepreneurs, consumers, and relevant government officials.
The findings reveal that government policies serve as a crucial mechanism for driving the grassroots economy by transforming local wisdom in natural textile production into tangible careers and community income. The role of government officials as policy supporters is vital in enhancing production potential and expanding market opportunities. However, the study identifies a significant transition in entrepreneur adaptation: shifting from traditional natural dyeing to the use of chemical agents for color fixation to meet global market standards and address colorfastness issues. This reflects that within the context of sustainable development, entrepreneurs must adapt their production processes and operational strategies to align with global dynamics and evolving contemporary consumer behavior.
References
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). แผนปฏิบัติการด้านการขับเคลื่อนการพัฒนาประเทศไทยด้วยโมเดลเศรษฐกิจ BCG พ.ศ. 2564-2570. กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
กระทรวงมหาดไทย. กรมการพัฒนาชุมชน. (2566). รายงานนโยบายกรมการพัฒนาชุมชนด้านการส่งเสริมเศรษฐกิจฐานราก. กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
กระทรวงมหาดไทย. กรมการพัฒนาชุมชน. (2567). แนวทางการขับเคลื่อนโครงการหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์. กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
ชนิสรา มหัทธนไพศาล. (2565). การยกระดับผลิตภัณฑ์ผ้าทอพื้นถิ่นและการสื่อสารอัตลักษณ์ความเชื่อของชุมชนลาวครั่ง ตำบลกุดจอก จังหวัดชัยนาท. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 9(2), 105-128.
ณัฐนิช อินทสระ. (2567). ผลกระทบของการย้อมสีธรรมชาติที่มีต่อการลดก๊าซเรือนกระจกในกระบวนการ ผลิตสิ่งทอพื้นเมือง. เอกสารวิจัยส่วนบุคคลตามหลักสูตรนักบริหารระดับสูง (นบส. 1) รุ่นที่ 100, วิทยาลัยการพัฒนาชุมชน กรมการพัฒนาชุมชน. ค้นเมื่อ 22 ตุลาคม 2568, จาก https://www.ocsc.go.th/wp-content/uploads/2024/09/IS10053_ณัฐนิช-อินทสระ.pdf
ทศพร ศิริสัมพันธ์. (2546). แนวคิดการจัดการภาครัฐแนวใหม่. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยการจัดการ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญยวัฒน์ รัตนสัค. (2553). บทบาทรัฐในฐานะผู้ประกอบการและการบริการลูกค้า. เชียงใหม่: คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ดังนภสร ณ ป้อมเพชร และธีรภัทร กิจจา. (2567). การบริหารงานเชิงพื้นที่เพื่อเศรษฐกิจชุมชน: กรณีศึกษาการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนในเขตพื้นที่ภาคกลาง. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 19 ประจำปีการศึกษา 2567,18-33. กรุงเทพมหานคร:
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรังสิต.
นลพรรณ แสงสุริยัน. (2562). การบูรณาการเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนในระดับพื้นที่. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 10(1), 329-342.
พัชราวลัย ศุภภะ. (2562). นวัตกรรมและเทคโนโลยีในการสนับสนุนการทำงานภาครัฐ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 10(2), 241-255.
พีรดาว สุจริตพันธ์, วชิราภรณ์ พงษ์วรสิทธิ์, และ ปัญญา ปานนิล. (2567). ความพร้อมของผู้ประกอบการ OTOP ต่อโมเดลเศรษฐกิจ BCG: กรณีศึกษา กลุ่มสินค้าของใช้ ของตกแต่ง และของที่ระลึก ในเขตจังหวัดพื้นที่ภาคกลาง. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 15(1), 125-141.
ภาสกร บุญคุ้ม และ รัตนา ด้วยดี. (2565). งานวิจัยเพื่อการสร้างนวัตกรรมชุมชน: แนวทางการเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันอย่างยั่งยืน. วารสารนวัตกรรมและการจัดการ, 7(2), 45-58.
วราพร ศรีสุพรรณ. (2534). ทฤษฎีความยั่งยืนและการจัดการทรัพยากร. เชียงใหม่:คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วสันต์ เหลืองประภัสร์. (2548). การจัดการภาครัฐแนวใหม่กับการบริหารการปกครองในระบอบประชาธิปไตย: สองกระแสความคิดในการบริหารงานภาครัฐ "ลูกค้า" หรือ "พลเมือง". รัฐศาสตร์สาร, 26(2), 35-86.
ศักดิพัฒน์ สวัสดิ์สุข. (2565). ศักยภาพหัตถกรรม OTOP และอัตลักษณ์วัฒนธรรมไทย: แนวทางการยกระดับเพื่อการส่งออก. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 23(2), 88-102.
ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. (2567). รายงานเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs). ค้นเมื่อ18 พฤศจิกายน 2568, จาก https://www.sdgmove.com/
สมฤทธิ์ ยศสมศักดิ์. (2549). ความท้าทายของการบริหารจัดการภาครัฐแบบเอกชน. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 2(2), 45-62.
สุชาดา เมฆธารา (2564). การสนับสนุนการขับเคลื่อนโมเดลเศรษฐกิจชีวภาพ เศรษฐกิจหมุนเวียน และเศรษฐกิจสีเขียวของไทย โดยใช้ประโยชน์จากนโยบายสีเขียวของสหภาพยุโรป. รายงานการศึกษาส่วนบุคคล หลักสูตร นักบริหารการทูต รุ่นที่ 13. สถาบันการต่างประเทศเทวะวงศ์วโรปการ กระทรวงการต่างประเทศ.
สุเทพ ชวลิต. (2555). การจัดการเชิงผลสัมฤทธิ์ในภาครัฐ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุภัทธนีย์ ขุนสิงห์สกุล. (2565). เครือข่ายความร่วมมือในการบริหารจัดการทรัพยากรท้องถิ่นอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาลุ่มน้ำสาขาในเขตภาคเหนือ. วารสารบริหารปกครอง มหาวิทยาลัยบูรพา, 11(1), 120-145.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2556). นิยามและกรอบเศรษฐกิจสีเขียว. กรุงเทพมหาคาร: ผู้แต่ง.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2568). ทิศทางยุทธศาสตร์ชาติและการเติบโตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2565). โมเดลเศรษฐกิจ BCG เพื่อการกระจายรายได้. กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
โสภารัตน์ จารุสมบัติ. (2562). การผลิตและการบริโภคที่ยั่งยืนในภาคธุรกิจ: นโยบายและแนวปฏิบัติของประเทศไทย. รัฐศาสตร์สาร, 40(2), 155-198.
อรกันยา วิฑูรย์. (2555). ตัวชี้วัดความคุ้มค่าของการใช้ทรัพยากรภาครัฐ: แนวทางการประเมินผลสัมฤทธิ์ตามหลักธรรมาภิบาล. วารสารการบัญชีและการจัดการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 4(3), 75-89.
Anderson, K. (2024). Principles of green economy: Strategies for sustainable development and environmental resilience. Journal of Sustainable Economics, 12(3), 45-62.
Barzelay, M. (2002). The new public management: Improving research and policy dialogue. Berkeley, CA: University of California Press.
Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2018). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (4th ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.
Daly, H. E., & Farley, J. (2011). Ecological Economics: Principles and Applications (2nd ed.). Washington D.C.: Island Press.
Hood, C. (1991). A Public Management for All Seasons?. Public Administration, 69(1), 3-19.
International Labour Organization. (2018). World Employment and Social Outlook: Greening with Jobs. Geneva: International Labour Organization.
Peters, B. G. (1996). The Future of Governing: Four Emerging Models. Lawrence, KS: University Press of Kansas.
Tietenberg, T., & Lewis, L. (2018). Environmental and Natural Resource Economics (11th ed.). New York: Routledge.
Todorov, V., & Marinova, D. (2009). Models of sustainability. In R. S. Anderssen, R. D. Braddock, & L. T. H. Newham (Eds.), 18th World IMACS Congress and International Congress on Modelling and Simulation (MODSIM09) (pp. 2352-2358). Cairns, Australia: Modelling and Simulation Society of Australia and New Zealand and International Association for Mathematics and Computers in Simulation.
United Nations Environment Programme. (2011). Towards a Green Economy: Pathways to Sustainable Development and Poverty Eradication. Nairobi: Author
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
Categories
License
Copyright (c) 2026 สุญาณี วัฒนกุล
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
