ผลของโปรแกรมการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการเพื่อสร้างเสริมการรับรู้ความสามารถ ของตนเองของผู้สูงอายุ ตำบลปากน้ำ อำเภอเมือง จังหวัดระนอง

นทีกานต์ อธิมุตติกุล; พีสสลัลฌ์ ธำรงค์วรกุล; กรรณิการ์ แสนสุภา

ผู้แต่ง

นทีกานต์ อธิมุตติกุล คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
พีสสลัลฌ์ ธำรงค์วรกุล คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
กรรณิการ์ แสนสุภา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

คำสำคัญ:

การปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการ, การรับรู้ความสามารถของตนเอง, ผู้สูงอายุ ตำบลปากน้ำ อำเภอเมือง จังหวัดระนอง

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยของการรับรู้ความสามารถของตนเองกลุ่มทดลองในระยะก่อน และหลังได้รับโปรแกรมการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการ 2) เปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยของการรับรู้ความสามารถของตนเองหลังได้รับโปรแกรมการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมของผู้สูงอายุ ตำบลปากน้ำ อำเภอเมือง จังหวัดระนอง โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่มีอายุตั้งแต่ 60 – 69 ปีขึ้นไป ทั้งเพศชายและหญิง สัญชาติไทย ตำบลปากน้ำ อำเภอเมือง จังหวัดระนอง มีคะแนนการรับรู้ความสามารถของตนเองในระดับปานกลาง จำนวน 16 คน เลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) จากนั้นสุ่มอย่างง่ายเพื่อแบ่งออกเป็นกลุ่มควบคุม 8 คน และกลุ่มทดลอง 8 คน กลุ่มทดลองได้รับการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการ จำนวน 8 ครั้ง วัดผลก่อนและหลังการทดลองด้วยแบบวัดการรับรู้ความสามารถของตนเองของผู้สูงอายุ และใช้สถิติ Wilcoxon Signed-Rank Test และสถิติ Mann-Whitney U Test ในการทดสอบสมมติฐาน การวิจัยได้รับการรับรองจริยธรรมการวิจัยที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง เลขที่ใบรับรอง RU-HRE 68/0053 ผลการวิจัยพบว่า 1) หลังได้รับโปรแกรมการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยการรับรู้ความสามารถของตนเองทั้งโดยรวม และรายด้านสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) หลังได้รับโปรแกรมการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยการรับรู้ความสามารถของตนเองทั้งโดยรวม และรายด้านสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปได้ว่าโปรแกรมการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการสามารถสร้างเสริมการรับรู้ความสามารถในผู้สูงอายุได้

เอกสารอ้างอิง

กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2560). ชุดความรู้การดูแลตนเองและพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุ “สุขภาพดี”. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.

ชัชชฎาภร พิศมร, เอกสิทธิ์ ไชยปิน, อลงกต ประสานศรี และณัฐกฤษฏ์ ธรรมกวินวงศ์. (2566). การประยุกต์ทฤษฎีการรับรู้ความสามารถตนเองที่มีผลต่อพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุในจังหวัดลำปาง. วารสารสาธารณสุขล้านนา, 19(1), 64-75.

ญาณศา จ่าทา. (2564). การพัฒนาการปรับตัวทางสังคมของผู้สูงอายุด้วยการปรึกษาเชิงบูรณาการทฤษฎีและเทคนิคโดยใช้ทฤษฎีอัตถิภาวนิยมเป็นฐาน. (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาเอก). มหาวิทยาลัยบูรพา.

ธีรวรรณ ธีระพงษ์. (2565). แนวคิดบุคคลเป็นศูนย์กลางเพื่อการปรึกษาเชิงจิตวิทยาและการพัฒนามนุษย์ (ฉบับปรับปรุง). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่: สำนักงานบริหารงานวิจัย.

นันท์ชัตสัณห์ สกุลพงศ์. (2557). จิตวิทยาการปรึกษาและจิตบำบัดแบบผสมผสาน. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย, 22(2), 103-114.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาศาส์น.

ปวีณา เพิ่มพูล. (2563). การพัฒนาภาวะพฤฒพลังของผู้สูงอายุด้วยการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการโดยใช้ทฤษฎีอัตถิภาวะนิยมเป็นฐาน. (ปริญญานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.

พิเชษฐ์ บุญเซียม. (2566). รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุจังหวัดระนอง. วารสารสาธารณสุขมูลฐานภาคใต้, 37(2), 34-45.

ศิริขวัญ อัครทวีทอง, นุชรัตน์ มังคละคีรี และเดชา ทำดี. (2568). ผลของโปรแกรมสร้างเสริมการรับรู้ความสามารถของตนเองต่อพฤติกรรม สุขภาพในผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูงที่ควบคุมระดับความดันโลหิตไม่ได้. วารสารพยาบาลทหารบก, 26(3), 139-146.

สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2566). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สายฝน สุภาศรี, จักรกฤษณ์ วังราษฎร์, และวราภรณ์ บุญเชียง. (2564). ผลของการส่งเสริมสุขภาพต่อการรับรู้ความสามารถตนเอง และความคาดหวังผลลัพธ์ต่อการดูแลตนเองของผู้สูงอายุโรคความดัน โลหิตสูง จังหวัดเชียงราย. Thai Journal of Public Health, 51(1), 33-42.

สำนักบริหารการทะเบียน. (2567). ระบบสถิติทางการทะเบียน. สืบค้นพฤษภาคม, 2568, จาก

https://stat.bora.dopa.go.th/StatMIS/#/ReportStat/2

อริสรา สุขวัจนี. (2557). ผลของการมีส่วนร่วมในกลุ่มมิตรสัมพันธ์ต่อการส่งเสริมความสามารถดูแลตนเอง และคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในชนบทที่เป็นโรคไขมันในเลือดสูง. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 6(1), 285-300.

อุบลทิพย์ ไชยแสง (2560). รูปแบบการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มเพื่อสร้างเสริมสุขภาวะทางจิตสำหรับผู้สูงอายุจังหวัดชายแดนใต้ของประเทศไทย. (ปริญญานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

อักษร อยู่วัง และบัวทอง สว่างโสภากุล. (2563). การรับรู้ความสามารถของตนเอง การรับรู้ภาวะสุขภาพ การจูงใจ ตนเอง และพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุ ชมรมผู้สูงอายุ ตำบลเจ็ดริ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 20(2), 264-281.

เอนกพงศ์ รัตนวิเชียรโชติ. (2566). ผลของการให้การปรึกษาแบบกลุ่มแบบบูรณาการเพื่อเสริมสร้างความผาสุกทางจิตวิญญาณของผู้สูงอายุบ้านพักคนชราแห่งหนึ่ง ในจังหวัดราชบุรี. (ปริญญานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York, NY: W. H. Freeman.

Basnet, B., Kamei, D., & Sapkota, S. (2024). Effectiveness of selected interventions on quality of life

and self efficacy among elderly. Journal of Education and Health Promotion, 13(1), 214.

Corey, G. (2016). Theory and practice of group counseling (9th ed.). Boston, MA: Cengage Learning.

Chung, E., Lee, S.-H., Lee, H.-J., & Kim, Y.-H. (2023). Comparative study of young-old and old-old people using functional evaluation, gait characteristics, and cardiopulmonary metabolic energy consumption. BMC Geriatrics, 23(1), 400-432.

Jonker, A., Comijs, H., Knipscheer, K., & Deeg, D. (2009). The Role of Coping Resources on Change in Well-Being During Persistent Health Decline. Journal of Aging and Health, 21(8), 1063–1082.

United Nations. (2024). World Population Prospects 2024. NY: United Nations.

Yalom, I. D., & Leszcz, M. (2005). The theory and practice of group psychotherapy (5th ed.). New York: Basic Books.