การรับรู้ข่าวสารทางการเมืองที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของ ประชาชนในเขตเทศบาลตำบลตาพระยา อำเภอตาพระยา จังหวัดสระแก้ว
คำสำคัญ:
การรับรู้ข่าวสารทางการเมือง, การมีส่วนร่วมทางการเมือง, การสื่อสารทางการเมือง, ประชาธิปไตยท้องถิ่น, การมีส่วนร่วมของพลเมืองบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มุ่งศึกษาการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลตาพระยา อำเภอตาพระยา จังหวัดสระแก้ว ตลอดจนเป็นการเสนอแนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน เป็นการวิจัยแบบผสมผสานโดยการวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามเก็บข้อมูล ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.874 กับประชาชนผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป จำนวน 348 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วย ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ สำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึก กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 คน แบบเจาะจง ใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบท ผลการศึกษาพบว่า ประชาชนมีการรับรู้ข่าวสารทางการเมือง โดยภาพรวม มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง มีส่วนร่วมทางการเมืองในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง สำหรับการรับรู้ข่าวสารทางการเมือง พบว่า มีการส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนอยู่ในระดับน้อย หรือร้อยละ 40.5 มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ประกอบด้วย ด้านความถี่ในการรับรู้ข่าวสารทางการเมือง ด้านความน่าเชื่อถือของข้อมูลข่าวสาร และด้านความเข้าใจในเนื้อหาของข่าวสารทางการเมือง และแนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมือง คือ หน่วยงานภาครัฐควรพัฒนารูปแบบการสื่อสารข่าวสารทางการเมืองให้มีความชัดเจน เข้าใจง่าย ใช้ภาษาที่เหมาะสมกับบริบทของชุมชน และเลือกใช้ช่องทางการสื่อสารที่หลากหลายและเข้าถึงประชาชนได้อย่างทั่วถึง เพื่อเสริมสร้างการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองและส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลตาพระยาอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
ขนิษฐา จิตแสง. (2565). การเปิดรับข่าวสารด้านการเมือง การเสริมสร้างทุนทางสังคมออนไลน์และการใช้สื่อสังคมออนไลน์ในการสื่อสารทางการเมืองของเยาวชน. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 21(1), น. 86-111.
ธนะชัย เกียรติพันธุ์สดใส. (2564). การเปิดรับข้อมูลข่าวสารผ่านสื่อสังคมและการมีส่วนร่วมทางการเมืองในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565 ของคนเจเนอเรชั่นวาย (วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสโขทัยธรรมาธิราช).
ปฏิพัทธ์ เพชรศรี, และไชยวัฒน์ เผือกคง .(2565). พฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของผู้บริโภคสื่อสังคมออนไลน์ ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. (วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏ สุราษฎร์ธานี).
Almond, G. A., & Powell, G. B. (1978). Comparative politics today: A world view. New York: Harper Collins.
Almond, G. A., & Verba, S. (1965). The civic culture. Boston: Little Brown.
Assael, H. (1998). Consumer behavior and marketing action. Cincinnati, OH: South-Western College Publishing.
Hunt, T., & Ruben, B. D. (1993). Mass communication: Producers and consumers. New York: HarperCollins College Publishers.
Klapper, J. T. (1960). The effects of mass communication. New York: The Free Press.
McLeod, J. K., & O’Keefe, G. J. (1972). Mass communication research. Beverly Hills, CA: Sage Publications.
McQuail, D. (2010). McQuail's mass communication theory (6th ed.). London: SAGE Publications.
Mowen, J. C., & Minor, M. (1998). Consumer behavior (5th ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice-Hall.
Norris, P. (2000). A virtuous circle: Political communications in postindustrial societies. Cambridge: Cambridge University Press.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). New York: Free Press.
Schiffman, L. G., & Kanuk, L. L. (2000). Consumer behavior (7th ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
Weiner, M. (1971). Crises and sequences in political development. Princeton, NJ: Princeton University Press.
Yamane, T. (1970). Statistic: An Introductory Analysis (2nd ed.). New York : Harper & Row.
