วัฒนธรรมการเรียนรู้ตลอดชีวิตในองค์กรกับความสำเร็จอย่างยั่งยืน

ผู้แต่ง

  • รุ่งนภา อะนันตะ บัณฑิตศึกษา คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, ประเทศไทย

คำสำคัญ:

วัฒนธรรมการเรียนรู้, การเรียนรู้ตลอดชีวิต, ความสำเร็จอย่างยั่งยืน

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายและสังเคราะห์แนวคิดเกี่ยวกับวัฒนธรรมการเรียนรู้ตลอดชีวิตในองค์กร โดยมุ่งเน้นให้เห็นถึงความหมาย ความสำคัญ อุปสรรค และแนวทางในการสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ให้เกิดความยั่งยืน พร้อมทั้งเชื่อมโยงการเรียนรู้ดังกล่าวกับความสำเร็จขององค์กรในระยะยาว บทความชี้ให้เห็นว่า การปลูกฝังการเรียนรู้ให้เป็นค่านิยมขององค์กรเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ตลอดชีวิต ซึ่งสอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงด้านเทคโนโลยีและโครงสร้างการทำงานในปัจจุบัน โดยมีองค์ประกอบสำคัญ ได้แก่ ผู้นำเป็นแรงขับเคลื่อนของการเรียนรู้ การสร้างบรรยากาศที่เอื้อต่อการเรียนรู้และความปลอดภัยทางจิตใจ การจัดเตรียมโอกาสและทรัพยากรการเรียนรู้ที่หลากหลายและเข้าถึงได้ การส่งเสริมการแบ่งปันความรู้ภายในองค์กร การบูรณาการการเรียนรู้เข้ากับงานและเป้าหมายขององค์กร การยอมรับและการให้รางวัลเพื่อเสริมแรง การเรียนรู้จากประสบการณ์จริงและการทดลองปฏิบัติ รวมถึงการวัดผลและพัฒนาระบบการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้ การสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ตลอดชีวิตจำเป็นต้องอาศัยแนวทางที่เป็นระบบและต่อเนื่อง เพื่อให้การเรียนรู้กลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีการทำงาน และเป็นรากฐานสำคัญของความสำเร็จอย่างยั่งยืนขององค์กร

เอกสารอ้างอิง

เจษฎา นกน้อย. (2560). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชนิดา จิตตรุทธะ. (2560). วัฒนธรรมองค์การ: ปัจจัยสู่ความสำเร็จที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นวพล แก้วสุวรรณ, ธัญญาลักษณ์ ใจเที่ยง, และสิริกร บำรุงกิจ. (2563). การจัดการความรู้เพื่อก้าวสู่องค์กรดิจิทัลในยุคเทคโนโลยีพลิกผัน. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 40(4), 120–135.

นันทยา รื่นกลิ่น. (2568). องค์กรแห่งการเรียนรู้กลไกสำคัญในการเพิ่มความสามารถ ในการแข่งขันอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 7(3), 90–104.

เนตร์พัณณา ยาวิราช. (2565). การพัฒนาองค์การและการจัดการนวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ บริษัท ทริปเพิ่ล กรุ๊ป

สุรยุทธ บุญมาทัต. (2562). วัฒนธรรมองค์การที่เหมาะสมกับยุคไทยแลนด์ 4.0: ส่วนประกอบวัฒนธรรมที่เอื้อต่อการปรับปรุงสมรรถนะขององค์การ. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ, 6(2), 159–175.

สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ. (2564). องค์กรแห่งการเรียนรู้เพื่อการปรับตัวสู่ยุคอนาคต. สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-03-30

รูปแบบการอ้างอิง

อะนันตะ ร. (2026). วัฒนธรรมการเรียนรู้ตลอดชีวิตในองค์กรกับความสำเร็จอย่างยั่งยืน. วารสารนวัตกรรมองค์การและการจัดการ, 2(1), 1–9. สืบค้น จาก https://so16.tci-thaijo.org/index.php/JOIM/article/view/3363

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ