STRATEGIC MANAGEMENT OF THE OFFICE OF RELIGIOUS EDUCATION IN THE CURRENT ERA
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The academic article titled "Strategic Management of Monastic Educational Institutes in the Modern Era" aims to present operational and developmental guidelines for monastic educational institutes. These institutes serve as the primary mechanism for temples in providing Phrapariyattidhamma (Dhamma and Pali) education, operating under the accreditation of the Sangha Supreme Council and supported by state funding. The summary of the study reveals that the core objective of these institutes is to cultivate high-quality religious successors who possess both knowledge and morality, and who are capable of adapting to align with national educational standards. The emphasis is placed on molding learners into upstanding citizens demonstrating loyalty to the Nation, Religion, and the Monarchy, while making meaningful contributions to society.
To achieve these objectives, contemporary administration necessitates strategic management across four key dimensions: 1) the development of educational personnel to enhance their expertise; 2) the efficient allocation of budgets and resources; 3) the establishment of robust collaborative networks among temples, local communities, and the public and private sectors; and 4) the integration of technology to facilitate teaching and learning processes. These strategic approaches will empower monastic educational institutes to operate sustainably and respond effectively to the dynamic changes of modern society.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารได้กำหนดความซ้ำของผลงานด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ และวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
กลุ่มงานพัฒนากฎหมายสำนักกฎหมาย สำนักงานวุฒิสภา. (2562). พระราชบัญญัติพระปริยัติธรรม 2562. กรุงเทพมหานคร: สำนักการพิมพ์สำนักงานวุฒิสภา.
ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์. (2552). การจัดการเชิงกลยุทธ์ Strategic Management (ฉบับปรับปรุงใหม่) กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ธงชัย สันติวงษ์. (2532). การบริหารเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
ธงชัย สันติวงษ์. (2544). พฤติกรรมองค์กร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
พระโสภณวชิรวาที. (2567). คู่มือปริยัตินิเทศก์ พ.ศ.2567 ศูนย์พระปริยัตินิเทศก์แห่งคณะสงฆ์. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: สามลดา.
สมชาย ภคภาสน์วิวัฒน์. (2544). การบริหารเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร: อัมรินทร์พรินท์ติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
สำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง. (2568). หลักสูตรการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกธรรมสนามหลวง. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
สุรชัย เกษตรสุขถาวร. ว่าที่ร้อยตรี (2563). คู่มือสำนักศาสนศึกษา. น่าน: คณะปริยัตินิเทศจังหวัดน่าน.
เสนาะ ติเยาว์. (2546). การบริหารกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Thomas L.Wheelen, and David J.Hunger. 2002). Strategic Management and Business Policy, 8 th ed. New Jersey: Prentice - Hall, Inc.
William F.Glueck. and Lawrence R.Jauch. (1984) Business Policy and Strategic. New York : McGraw-Hill.
