MANAGEMENT OF GUIDANCE SERVICES TO PROMOTE LEARNERS’ INTELLECTUAL WELL-BEING
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to present approaches guidance services to enhance learner’s intellectual well-being. This stems from the issues related to stress and risky behaviors among Thai adolescents, highlighting the need to concretely integrate guidance counseling with mental health care. Guidance counseling in Thailand began with the first National Education Development Plan and has evolved from a career-oriented function to a crucial mechanism in the student support system, with the ultimate goal of helping students grow into well-rounded adults. The author presents three key steps toward intellectual well-being, comprising three main components: Component 1: Foundation – the principles and psychology of guidance counseling emphasizing students' self-esteem and capacity for self-development; Component 2: Driving mechanism – five fundamental services that ensure systematic implementation; and Component 3: Ultimate goal – cultivation of student’s intellectual well-being through teacher's role in creating safe spaces, promoting participation, and serving as positive role models. Applying this model will benefit schools, teachers, and students comprehensively, ensuring that education not only promotes academic learning but also builds strong life skills and resilience in students.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารได้กำหนดความซ้ำของผลงานด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ และวารสารการบริหารการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
กรมสุขภาพจิต. (ม.ป.ป.). คู่มือดูแลสุขภาพใจ สำหรับครูผู้สอน. กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. แหล่งที่มา https://www.unicef.org/thailand/media/7891/file/Mental%20Health%20Toolkit%20for%20Teachers.pdf สืบค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2568.
กรมสุขภาพจิต. (2565). เปิดตัวเลขคนไทย 10 ล้านคน มีปัญหาสุขภาพจิต นักศึกษา “เครียด ซึมเศร้า” พยายามทำร้ายตัวเอง. แหล่งที่มา https://www.hfocus.org/content/2024/03/30088 สืบค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2568.
เชวงศักดิ์ เอี่ยมสำอางค์. (2567). หลักการและแนวคิดทางการแนะแนว. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(3), 371–385.
นวลฉวี ประเสริฐสุข, อุรปรีย์ เกิดในมงคล และวนัญญา แก้วแก้วปาน. (2563). การศึกษาแนวทางส่งเสริมการดําเนินงานแนะแนวของสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(4), 226-239.
ประยูร สุยะใจ, พระมหาสุเทพ สุทฺธิญาโณ และพระมหาถาวร ถาวโร. (2567). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพกลุ่มเปราะบางทางการเคลื่อนไหวต่อการเสริมสร้างสุขภาวะทางจิตปัญญา. Journal of Dhamma for Life, 30(3), 502-512.
ผู้จัดการออนไลน์. (2568, 16 สิงหาคม). นักเรียนทำร้ายครู ระบบการศึกษาไทยล้มเหลว. MRG Online. แหล่งที่มา https://mgronline.com/daily/detail/9680000077874 สืบค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2568.
พระครูสุนทรวีรบัณฑิต. (2566). สุขภาวะทางปัญญาที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 8(3), 295-307.
พระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550. (2550). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 124 ตอนที่ 16 ก. พระราชบัญญัติส่งเสริมการเรียนรู้ พ.ศ. 2566. ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 140 ตอนที่ 20 ก. หน้า 63. (19 มีนาคม 2566).
ไพฑูรย์ พวงยอด. (2565). การพัฒนาโรงเรียนสุขภาวะกรณีศึกษาโรงเรียนบ้านโนนสังข์ศรีสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา มุกดาหาร. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(12), 634-651.
สรีวัน ศุภฤกษ์ชาติกุล, สกล วรเจริญศรี และมณฑิรา จารุเพ็ง. (2564). การเสริมสร้างการมองโลกในแง่ดีของนักเรียนวัยรุ่นโดยกิจกรรมแนะแนว. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร, 9(2), 241–252.
สันทนา ประวงศ์, พิสิฏฐ์ โคตรสุโพธิ์, ลักขณา แซ่โซ้ว และสถาบันวิชชาราม. (2567). ศาสตร์การแพทย์วิถีธรรมกับการพัฒนาสุขภาวะทางปัญญา. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 4(7), 622-636.
สายหยุด มีฤกษ์, พระครูโสภณปริยัตยานุกิต, ชาติชาย พิทักษ์ธนาคม, อิทธิพล แก้วพิลา และพระครูปลัดมารุต วรมงฺคโล. (2568). พัฒนานวัตกรรมกระบวนการแนะแนววิถีพุทธสำหรับบุคลกรทางการศึกษาในสังคมไทย. วารสารพุทธจิตวิทยา, 10(1), 80-92.
สุรชาติ ณ หนองคาย. (2561). สุขภาพจิตวิญญาณ สุขภาพทางปัญญา และความรอบรู้ด้านสุขภาพเหมือนหรือต่างกันอย่างไร. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 4(1), 1-7.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2555). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
หทัยทิพย์ ขันทะสา, สังวาร วังแจ่ม และธรรมรส โชติกุญชร. (2565). แนวทางการบริหารงานแนะแนวในสถานศึกษากลุ่มดอยอินทนนท์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเชียงใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีษะเกษ, 16(3), 58-72.
Diocese of Norwich. (2022). Spirituality in Schools. Norwich. From https://www.dioceseofnorwich.org/wp-content/uploads/2022/02/Spirituality-guidance-for-school-Jan-22.pdf Retrieved August 1, 2025.
Idoate, R., Tibbits, M., Gilbert, M., Desmarais, M. M., Fisher, C. M., Bower, A., Shipp, D. J. and Kaminski, J. (2019). Promoting spiritual wellness on a college campus through community based participatory research. International Journal of Transpersonal Studies, 38(2), 15.
Parsons, F. (1909). Choosing a Vocation. Houghton Mifflin Company.
Rogers, C. (1942). Counseling and Psychotherapy: Newer Concepts in Practice. Houghton Mifflin Company.
